British Home Championship

Uczestnicy British Home Championship

British Home Championship (zwany także Home International Championship) – seria turniejów piłkarskich między narodowymi reprezentacjami z Wielkiej Brytanii. Jego pierwszą edycję zorganizowano w 1884 roku. Uczestniczyły w nim cztery reprezentacje: Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii. Ostatnia, jak dotąd, edycja turnieju miała miejsce w 1984.

HistoriaEdytuj

Reguły gry w piłkę nożną spisano w 1864 r., a już w 1872 odbył się pierwszy, oficjalny międzypaństwowy mecz między Anglią a Szkocją. Od tego czasu popularność piłki nożnej na Wyspach Brytyjskich systematycznie rosła, a reprezentacje Home Nations grały ze sobą regularne mecze towarzyskie. Jednak, mimo spisania reguł gry, każdy kraj posiadał własne, specyficzne zwyczaje, co znacznie utrudniało rozgrywanie sparingów – kiedy w Anglii jakieś zagranie uważano za przewinienie, w Szkocji było dozwolone. Aby zapobiec takiej sytuacji przedstawiciele czterech brytyjskich federacji spotkali się 6 grudnia 1882 w Manchesterze. Ujednolicono wówczas zasady gry, jednocześnie powołując do życia International Football Association Board, która miała od tej pory rozstrzygać spory dotyczące przepisów. Dodatkowo, podczas tego spotkania przedstawiciele Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii postanowili sformalizować mecze między swoimi krajami. Tak narodziły się Brytyjskie Mistrzostwa.

Pierwszą edycję turnieju rozegrano w roku 1884. W pierwszym meczu Szkoci pokonali na wyjeździe Irlandię 5:0. Dobrą passę utrzymali przez całe mistrzostwa i zostali ich pierwszymi zwycięzcami. Kolejne edycje organizowano rok rocznie, aż do 1984, kiedy to federacje uznały, że idea Brytyjskich Mistrzostw straciła sens. Było to spowodowane znaczną stratą znaczenia turnieju, wskutek powstania Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy. Warto nadmienić, że dwie edycje turnieju (1950 i 1954) spełniały role eliminacji do Mistrzostw Świata, a dwie inne (1967 i 1968) były grupą eliminacyjną Mistrzostw Europy '68.

Głównym inicjatorem przerwania rozgrywek o Mistrzostwo Wielkiej Brytanii była Anglia, poparta częściowo przez Szkocję. Anglicy mieli tu na uwadze fakt, że drużyny Home Nations nie są już, jak sto lat wcześniej, najlepsze (bo w zasadzie jedyne) na świecie, i chcieli rozgrywać sparingi z lepszymi rywalami. Innymi przyczynami był wandalizm na spotkaniach (zwłaszcza podczas starć Anglii ze Szkocją) czy konflikt w Irlandii Północnej, który doprowadził do przerwania edycji 1981 roku. Głównie z tych powodów federacje Anglii i Szkocji ogłosiły w 1983 roku, że nie wezmą udziału w dalszych turniejach po 1984 r. Walia i Irlandia Północna nie widziały sensu rozgrywania mistrzostw między dwoma drużynami. Ponieważ ostatni turniej wygrali właśnie reprezentanci Zielonej Wyspy ich kibice żartują często, że Irlandia Północna jest Mistrzem Wielkiej Brytanii.

Anglia i Szkocja po 1984 roku faktycznie zaczęły spotykać się z lepszymi drużynami w ramach Rous Cup (były to głównie reprezentacje południowoamerykańskie), jednak turniej ten nie przetrwał próby czasu i zakończył się ostatecznie w 1989 r.

W późniejszych latach Szkocja, Walia i Irlandia Północna wielokrotnie próbowały wznowić rozgrywki, zawsze jednak na przeszkodzie stawała federacja angielska. Anglicy wprawdzie deklarowali zgodę, jednak twierdzili, że meczów nie da się dobrze rozplanować, co doprowadzało do upadku planów reaktywacji turnieju.

W 2009 r. Irlandia Północna, Szkocja i Walia, razem z Irlandią powołały do życia rozgrywki pod nazwą Turniej Czterech Związków. Jego pierwsza edycja zostanie rozegrana w 2011[1].

Format rozgrywekEdytuj

Drużyny grały systemem kołowym (każdy z każdym), jednak bez rewanżów, co oznacza, że jedna reprezentacja grała trzy mecze. Zespół, który był gospodarzem meczu w jednym roku, był gościem w następnym. Reprezentacje otrzymywały dwa punkty za zwycięstwo i jeden za remis. Za porażkę punktów nie przyznawano. To właśnie na ich podstawie tworzono tabelę. Drużyna, która po ostatniej kolejce zajmowała pierwsze miejsce (tj. miała najwięcej punktów) zostawała zwycięzcą turnieju. W 1956 wszystkie cztery reprezentacje zdobyły tyle samo punktów i zajęły ex aequo pierwsze miejsce. Aby uniknąć takich sytuacji w 1979 wprowadzono zasadę, że w przypadku równej liczby punktów o miejscu w tabeli decyduje różnica bramek zdobytych i straconych (drużyna z wyższą różnicą wyprzedzała tę z niższą). Jeśli różnica była taka sama, wówczas decydowała wyższa liczba zdobytych bramek.

CiekawostkiEdytuj

 
Zawalona trybuna stadionu Ibrox
  • Edycja 1950 była rozgrywana jako eliminacje do Mistrzostw Świata. O pierwszym miejscu w grupie decydował mecz między Szkocją a Anglią 15 kwietnia na Hampden Park. Mimo iż awansem premiowane były dwie najlepsze pozycje, i mimo że Szkocja i Anglia dawno je sobie zagwarantowały, prezes Szkockiego Związku Piłki Nożnej zapowiedział, że Szkocja pojedzie na mistrzostwa tylko jako Mistrz Brytyjski. Wszystko szło zgodnie z planem do 63 minuty, kiedy to Roy Bentley zdobył gola na 1:0 dla Anglii. Rezultat nie zmienił się do końca meczu, i Szkoci, mimo uzyskania awansu, zrezygnowali z wyjazdu do Brazylii.
  • Anglia została w 1966 mistrzem świata i do turnieju o Mistrzostwo Brytyjskie przystępowała jako faworyt. O ostatecznym kształcie tabeli decydował, podobnie jak siedemnaście lat wcześniej, mecz Anglia – Szkocja, rozgrywany 15 kwietnia na Wembley. Tym razem wygrali Szkoci co doprowadziło do inwazji kibiców na murawę. Ponieważ pokonana Anglia była mistrzem świata, Szkoccy kibice ogłosili, że ich reprezentacja odebrała ten tytuł.
  • W edycji 1977 miała miejsce identyczna sytuacja jak dziesięć lat wcześniej. 4 czerwca Szkoccy kibice po wygranym przez ich reprezentację meczu z Anglią wtargnęli na murawę Wembley.
  • Chociaż w 1922 r. Irlandię podzielono na dwie części, Irlandia i Irlandia Północna wystawiały wspólną reprezentację do 1953, kiedy to zabroniła tego FIFA. Mimo to, do 1970 Irlandia Północna brała udział w turnieju jako "Irlandia".

Zwycięzcy British Home ChampionshipEdytuj

1884   Szkocja
1885   Szkocja
1886   Szkocja i   Anglia
1887   Szkocja
1888   Anglia
1889   Szkocja
1890   Anglia i   Szkocja
1891   Anglia
1892   Anglia
1893   Anglia
1894   Szkocja
1895   Anglia
1896   Szkocja
1897   Szkocja
1898   Anglia
1899   Anglia
1900   Szkocja
1901   Anglia
1902   Szkocja
1903   Anglia,   Irlandia i   Szkocja
1904   Anglia
1905   Anglia
1906   Anglia i   Szkocja
1907   Walia
1908   Anglia i   Szkocja
1909   Anglia
1910   Szkocja
1911   Anglia
1912   Anglia i   Szkocja
1913   Anglia
1914   Irlandia
1915 – 1919 Nie rozgrywano z powodu I wojny światowej
1920   Walia
1921   Szkocja
1922   Szkocja
1923   Szkocja
1924   Walia
1925   Szkocja
1926   Szkocja
1927   Szkocja i   Anglia
1928   Walia
1929   Szkocja
1930   Anglia
1931   Anglia i   Szkocja
1932   Anglia
1933   Walia
1934   Walia
1935   Szkocja i   Anglia
1936   Szkocja
1937   Walia
1938   Anglia
1939   Anglia,   Walia i   Szkocja
1940 – 1946 Nie rozgrywano z powodu II wojny światowej
1947   Anglia
1948   Anglia
1949   Szkocja
1950   Anglia
1951   Szkocja
1952   Walia i   Anglia
1953   Szkocja i   Anglia
1954   Anglia
1955   Anglia
1956   Anglia,   Szkocja,   Walia i   Irlandia
1957   Anglia
1958   Anglia i   Irlandia
1959   Irlandia i   Anglia
1960   Szkocja,   Anglia i   Walia
1961   Anglia
1962   Szkocja
1963   Szkocja
1964   Anglia,   Szkocja i   Irlandia
1965   Anglia
1966   Anglia
1967   Szkocja
1968   Anglia
1969   Anglia
1970   Anglia,   Walia i   Szkocja
1971   Anglia
1972   Szkocja i   Anglia
1973   Anglia
1974   Szkocja i   Anglia
1975   Anglia
1976   Szkocja
1977   Szkocja
1978   Anglia
1979   Anglia
1980   Irlandia Północna
1981   Szkocja
1982   Anglia
1983   Anglia
1984   Irlandia Północna

Mecze pomiędzy "Home Nations" po 1984 rokuEdytuj

1985

1986

1987

1988

1989

1992

1996

1997

1999

2004

2005

2007

2008

2009

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj