Otwórz menu główne

Broń Radom

Ten artykuł dotyczy klubu sportowego. Zobacz też: Broń Radom – ujednoznacznienie.

RKP 1926 Broń Radom – polski klub piłkarski z Radomia, założony 21 marca 1926. W 1957 oraz w latach 1979–1989 występował w II lidze (zaplecze ekstraklasy), zaś w 1981 awansował do 1/8 finału Pucharu Polski. Najwyższym osiągnięciem piłkarzy stało się zajęcie 3. miejsca w II lidze (gr. wschodnia) w sezonie 1979/1980.

RKP 1926 Broń Radom
Robotniczy Klub Sportowy „Broń” Radom
Pełna nazwa Radomski Klub Piłkarski 1926 „Broń” Radom
Przydomek „Broniarze”
Barwy biało-czerwono-niebieskie
Data założenia 21 marca 1926
Liga IV liga, grupa: mazowiecka (południe)
Adres Narutowicza 9,
Radom, Polska
Stadion Stadion MOSiR
Prezes Artur Piechowicz
Trener Artur Kupiec
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Pięściarz radomskiej Broni, Kazimierz Paździor, w 1957 wywalczył w Pradze mistrzostwo Europy, a trzy lata później w Rzymie złoty medal igrzysk olimpijskich. W latach 1993–1995 tenisiści stołowi byli drużynowym mistrzem Polski. W klubie pozostała sekcja piłkarska, pozostałe jeszcze istniejące rozpoczęły w 1996 samodzielne funkcjonowanie.

Spis treści

HistoriaEdytuj

W związku z upowszechnianiem w Radomiu sportu fabrycznego zorganizowane zostało Koło Kulturalno-Oświatowe Państwowej Wytwórni Broni. W efekcie w 21 marca 1921 powstał Klub Kolarzy i Motocyklistów „Broń”, który po dołączeniu się dalszych sekcji sportowych przekształcił się w Klub Sportowy "Broń" przy Państwowej Fabryce Broni. Jego pierwszym prezesem został J. Janiszewski. Z upływem czasu powstały sekcje: strzelecka, łucznicza, tenisa ziemnego, bokserska i piłki siatkowej[1].

Najpoważniejszy rozwój klubu przypadł po II wojnie światowej, kiedy Broń stała się klubem patronackim Zakładów Metalowych "Łucznik"[1]. Jako jedna z pierwszych po wyzwoleniu działalność wznowiła sekcja piłki nożnej. 2 kwietnia 1945 rozegrała swój pierwszy mecz, wygrywając 1:0 z KS Bata. Jeszcze w tym samym roku drugim zwycięstwem piłkarzy było zdobycie pucharu miasta z okazji Święta Pracy[2].

W sezonie 1946/1947 Broń wywalczyła wicemistrzostwo klasy A. W 1950 funkcję szkoleniowca objął J.Nahaczewski, pod kierunkiem którego piłkarze zdobyli tytuł mistrza województwa kieleckiego. W tym samym roku wygrali rozgrywki o puchar województwa. W 1953 uzyskali awans do III ligi (kielecko-łódzkiej). W sezonie 1954 zajęła 1. miejsce w tych rozgrywkach, w związku z czym przystąpiła do turnieju o awans do II ligi. Wygrała w nim dwa spotkania, odpadając z dalszej fazy rozgrywek. Awans uzyskała 2 lata później, kiedy w barażach pokonała Bzurę Chodaków 2:1 i 1:0, Start Kalisz dwukrotnie 1:0 i zremisowała z finalistą Pucharu Polski, Gwardią Kraków[2]. W debiutanckim sezonie na zapleczu ekstraklasy odniosła 3 zwycięstwa, 8 razy zremisowała i przegrała 11 meczów, zajmując ostatnie 12. miejsce w grupie południowej[3]. W 1962 zdobyła drugi puchar okręgu, pokonując w finale KSZO Ostrowiec Świętokrzyski 1:0. W 1966 rozgrywki ligi międzywojewódzkiej zakończyła na 3. miejsce, dzięki czemu awansowała do III ligi[2].

W sezonie 1978/1978 Broń wywalczyła mistrzostwo grupy trzeciej III ligi i awansowała na zaplecze ekstraklasy[4]. Rok później, ustępując Motorowi Lublin i Gwardii Warszawa, zajęła 3. miejsce w klasyfikacji końcowej II ligi (gr. wschodnia)[5], co było dotychczas najwyższym osiągnięciem piłkarzy w historii klubu[4]. W 1981 w rozgrywkach o Puchar Polski doszła do 1/8 finału, w którym przegrała z Pogonią Szczecin 1:2[6]. W sezonie 1983/1984 zajęła ostatnią 16. pozycję w zmaganiach ligowych i spadła z II ligi[7]. Do rozgrywek na drugim szczeblu wróciła po roku jako mistrz grupy lubelskiej III ligi[8]. Na zapleczu ekstraklasy grała przez kolejne 4 sezony, kończąc zmagania w dolnej części tabeli (1985/1986 – 11. miejsce, 1986/1987 – 12., 1987/1988 – 14., 1988/1989 – 14.)[4]. W 1995 po zajęciu 14. pozycji w III lidze (gr. Lublin) spadła do niższej klasy ligowej[9].

W 1996 z powodu przemian ustrojowych klub zakończył działalność, a istniejące jeszcze sekcje rozpoczęły samodzielne funkcjonowanie. Piłkarze przyjęli nazwę Radomski Klub Piłkarski 1926 Broń Radom, a pierwszym prezesem nowego stowarzyszenia został Bohdan Karaś[1][10].

W sezonie 2017/2018 Broń Radom została mistrzem grupy południowej IV ligi[11]. Następnie w dwumeczu barażowym pokonała Mazovię Mińsk Mazowiecki[12], mistrza grupy północnej[13] i tym samym awansowała do III ligi[12].

OsiągnięciaEdytuj

PiłkarzeEdytuj

WychowankowieEdytuj

W Broni swoją karierę piłkarską rozpoczynali przyszli reprezentanci Polski i uczestnicy europejskich pucharów:

Derby RadomiaEdytuj

StadionEdytuj

 
Stadion im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w 2012

W pierwszych latach działalności zarząd klubu przystąpił do budowy stadionu sportowego przy ul. Narutowicza. Na samym początku powstał tor kolarski, na którym już w 1930 rozegrane zostały zawody. W kolejnym etapie do użytku oddano: boisko piłkarskie, bieżnię, skocznię, rzutnię, strzelnicę, boiska do piłki siatkowej. Równolegle przystąpiono do budowy basenu pływackiego (o wymiarach 50x25 m)[1] Kompleks został zbudowany w czynie społecznym przez pracowników Państwowej Wytwórni Broni[14].

W latach 2010-2012 nastąpiła całkowita przebudowa stadionu. Efektem końcowym jest obiekt z dwiema trybunami na około 5.000 miejsc. Przy stadionie powstała także bieżnia lekkoatletyczna z ośmioma torami dookoła płyty boiska oraz obiekty i urządzenia[15]. Inauguracja sztucznego oświetlenia odbyła się 20 października 2012 (III liga łódzko-mazowiecka, Broń – Start Otwock 1:3)[16].

KibiceEdytuj

W sezonie 1979/80 kibice Broni Radom ustanowili rekord widowni podczas meczu piłkarskiego w Radomiu, kiedy to II-ligowe spotkanie ze Starem Starachowice oglądało 22 tysiące widzów[17].

Pozostałe sekcjeEdytuj

Wizytówką stały się sukcesy boksera Kazimierza Paździora, który w 1957 w Pradze zdobył mistrzostwo Europy, a w 1960 w Rzymie złoty medal igrzysk olimpijskich. Szczytowym osiągnięciem drużyny pięściarskiej był awans i występy w połowie lat 80. w ekstraklasie. Do krajowej elity Broń należała również w kolarstwie. Lucjan Józefowicz i Stefan Borucz stanowili część reprezentacji Polski, a cały zespół kolarski należał do ścisłej czołówki w kraju. Późniejszy zawodnik sekcji kolarskiej, Andrzej Michalak, reprezentował Polskę na olimpiadzie w Moskwie[1].

Ważnymi postaciami w historii radomskiego klubu byli również: Michał Sawicki - pierwszy polski mistrz świata, który tytuł zdobył w 1931 w łucznictwie, a także Lucjan Wyszyński, który razem z Sawickim zdobywali po II wojnie światowej mistrzostwo Polski w strzelectwie sportowym. Przez dłuższy czas utrzymywała się wysoka pozycja radomskiego tenisa ziemnego. Broń była w tej dziedzinie wicemistrzem Polski, a zawodnicy: Leszek Słomski, Danuta Szmidt-Calińska i Danuta Makulska byli zawodnikami reprezentacji Polski. W tenisie stołowym drużyna Broni występowała w I lidze, a Wiktor Naumowicz i Danuta Szmidt-Celińska należeli do kadry narodowej[1]. Przełomem okazał się rok 1993, gdy sponsorem został Mirosław Kłys, właściciel firmy Euromireks. Chcąc zrobić reklamę poprzez sport, sprowadził do Radomia najlepszych polskich tenisistów stołowym: Leszka Kucharskiego, Marcina Kusińskiego, Piotra Skierskiego, Grzegorza Adamiaka. Zaowocowało to zdobyciem tytułu drużynowego mistrza Polski oraz 9 medali indywidualnych mistrzostw w latach 1993-96. Odejście sponsora spowodowało upadek sekcji[18].

W 1996 istniejące jeszcze sekcje rozpoczęły samodzielne funkcjonowanie, w wyniku czego powstały następujące kluby: BTS Broń – boks, KTS Broń – tenis stołowy, KKS Broń – kolarstwo[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j Grzegorz Stępień: Historia Broni Radom (pol.). radom.wyborcza.pl, 2001-11-07. [dostęp 2018-06-27].
  2. a b c Z kart historii. Prawdziwy hit!!! - Broń Radom, www.bronradom.pl [dostęp 2018-06-25].
  3. Broń Radom - sezon 1957 - Historia Polskiej Piłki Nożnej - HPPN.PL, www.hppn.pl [dostęp 2018-06-25].
  4. a b c d Broń Radom - sezon po sezonie - Historia Polskiej Piłki Nożnej - HPPN.PL, www.hppn.pl [dostęp 2018-06-25].
  5. Broń Radom - sezon 1979/80 - Historia Polskiej Piłki Nożnej - HPPN.PL, www.hppn.pl [dostęp 2018-06-25].
  6. Poland - Full Cup History, www.rsssf.com [dostęp 2018-06-29].
  7. Broń Radom - sezon 1983/84 - Historia Polskiej Piłki Nożnej - HPPN.PL, www.hppn.pl [dostęp 2018-06-25].
  8. Broń Radom - sezon 1984/85 - Historia Polskiej Piłki Nożnej - HPPN.PL, www.hppn.pl [dostęp 2018-06-25].
  9. Poland Final Tables (3rd level) 1983-2000, www.rsssf.com [dostęp 2018-06-27].
  10. Radom - siła w precyzji - Serwis PL - Radomski Klub Piłkarski 1926 „Broń” Radom, www.radom.pl [dostęp 2018-06-25] (pol.).
  11. IV liga. Broń Radom mistrzem grupy południowej. Zagra w barażach o trzecią ligę! - echodnia.eu, www.echodnia.eu [dostęp 2018-06-29] (pol.).
  12. a b Broń Radom awansowała do trzeciej ligi!! Wielka radość na Plantach! - echodnia.eu, www.echodnia.eu [dostęp 2018-06-29] (pol.).
  13. Broń blisko awansu! Sport - Radio Plus Radom, radioplus.com.pl [dostęp 2018-06-29] (pol.).
  14. Cezary Rudziński: Łucznik, czyli w fabryce broni (pol.). krajoznawcy.info.pl. [dostęp 2012-08-18].
  15. Stadion lekkoatletyczno - piłkarski w Radomiu (pol.). romines.pl. [dostęp 2012-08-18].
  16. Skarb - Broń Radom, www.90minut.pl [dostęp 2018-06-25] (pol.).
  17. „To jest nasz klub” – cz.4- kibice i PR - Broń Radom, www.bronradom.pl [dostęp 2018-06-25].
  18. Praca zbiorowa, 60 lat. Zakłady Metalowe "Łucznik" im. gen. Waltera w Radomiu, Radom 1985