Broń strzelecka

Broń strzeleckabroń palna, której kaliber nie przekracza na ogół 20 mm (z wyjątkiem wyspecjalizowanych środków np. granatników, karabinów przeciwpancernych)[1]. Do broni strzeleckiej zaliczane są także granaty ręczne.

Broń strzelecka

CharakterystykaEdytuj

Broń strzelecka przeznaczona jest głównie do zwalczania pojedynczych i grupowych celów żywych[a], a także lekko opancerzonego sprzętu i środków ogniowych. Zasięg broni strzeleckiej jest stosunkowo niewielki – zwykle nie przekracza 2000 metrów. Stanowi wyposażenie pojedynczych żołnierzy lub jest montowana na wozach bojowych, na śmigłowcach i samolotach. Od pierwszych muszkietów do współczesnych karabinów i pistoletów maszynowych broń strzelecka przeszła istotną ewolucję. W połowie XIX wieku pojawiły się karabiny odtylcowe i zastosowano metalową łuskę, na przełomie XIX i XX wieku armie otrzymały karabiny maszynowe. Rozwój broni strzeleckiej ilustruje następujące zestawienie: za czasów Napoleona strzelec oddawał jeden strzał na minutę, w czasie I wojny światowej - 15, a w czasie II wojny światowej - 450, to jest tyle, ile na początku XIX wieku cały batalion[2]. Po II wojnie światowej karabiny przystosowano do strzelania granatami nadkalibrowymi. Obecnie dąży się do zmniejszenia wymiarów i ciężaru, stosowania amunicji bezłuskowej, standaryzacji kalibrów przy jednoczesnym zmniejszaniu ich wielkości[3].

Podział broni strzeleckiejEdytuj

Broń strzelecka dzieli się na:

Inny podział broni strzeleckiej:

  • Indywidualna – stanowiąca uzbrojenie pojedynczego żołnierza. Są to: rewolwery, pistolety, pistolety maszynowe, karabiny, karabinki, karabinki maszynowe.
  • Zespołowa – stanowiąca uzbrojenie pododdziałów, a także wozów bojowych i samolotów. Obsługa etatowa każdego egzemplarza broni zespołowej w pododdziale składa się przynajmniej z dwóch żołnierzy, z których każdy ma określone funkcje i zadania. Do broni palnej zespołowej zalicza się: ręczne karabiny maszynowe, ciężkie karabiny maszynowe, uniwersalne karabiny maszynowe, wielkokalibrowe karabiny maszynowe.

UwagiEdytuj

  1. Eufemizm oznaczający zwykle żołnierzy przeciwnika

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Kochański: Małokalibrowa broń samoczynna. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1989, s. 8–9.
  2. Koziej 2011 ↓, s. 61.
  3. Koziej 2011 ↓, s. 62.

BibliografiaEdytuj