Otwórz menu główne

Bronisław Julian Dzikiewicz (ur. 20 stycznia 1899 w Żyrardowie, zm. 3 września 1978 w Warszawie) – pułkownik Wojska Polskiego, profesor doktor habilitowany inżynier geodeta Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie.

Bronisław Julian Dzikiewicz
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1899
Żyrardów
Data i miejsce śmierci 3 września 1978
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 31 Pułk Strzelców Kaniowskich
45 Pułk Piechoty
Wojskowy Instytut Geograficzny
12 Kompania Geograficzna
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Do wybuchu I wojny światowej przebywał i uczył się w Żyrardowie, podczas walk przebywał w okolicach Doniecka. Od 20 listopada 1918 roku do 14 czerwca 1919 roku był uczniem klasy „G” (klasa 10.) Szkoły Podchorążych Piechoty[1]. 13 marca 1921 roku został przeniesiony z Centralnej Szkoły Podoficerów Piechoty Nr 1 w Chełmnie do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy na stanowisko instruktora[2]. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 31 Pułk Strzelców Kaniowskich[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1919 roku i 706. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 31 Pułk Strzelców Kaniowskich[4]. 12 lutego 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski awansował go z dniem 1 stycznia 1923 roku na porucznika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1921 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Pełnił wówczas służbę w 45 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Równem[6]. 8 listopada 1923 roku został odkomenderowany z 45 pp na dwuletni kurs do Oficerskiej Szkoły Topografów w Warszawie[7][8]. W 1925 roku, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie[9][10]. 27 czerwca 1935 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów geografów[11]. W tym samym roku ukończył Wydział Geodezji Politechniki Warszawskiej i uzyskał dyplom inżyniera geodety[12]. Do roku 1939 zajmował się pomiarami i obliczeniami sieci triangulacyjnych na terenie całego kraju.

14 września 1939 został przydzielony do Oddziału Służby Geograficznej przy Dowództwie Grupy Obrony Lwowa na stanowisko kierownika działu kartograficznego[13]. Po kapitulacji załogi Lwowa został internowany w ZSRR, gdzie pracował w obozie pracy w miasteczku Tajga. Po zwolnieniu 27 maja 1942 roku wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, ewakuując się wraz z nimi do przez Iran, Irak i Palestynę. Służył w 12 Kompanii Geograficznej 2 korpusu, gdzie m.in. prowadził kursy z tematyki geodezji i geodezji wyższej. We Włoszech był dowódcą oddziałów pomiarowych służby geodezyjnej 2 Korpusu Polskiego. Brał m.in. udział w bitwie o Monte Cassino, wyzwalaniu Bolonii. Do jego zadań należały głównie pomiary sieci triangulacyjnej i obliczanie współrzędnych dla artylerii.

Po wojnie przebywał do 1947 roku w Anglii, następnie, po powrocie do Polski, podjął pracę w WIG jako kierownik Wydziału Geodezyjnego Wojskowej Służby Topograficznej. W 1949 roku rozpoczął wykłady z astronomii i geodezji wyższej w Oficerskiej Szkole Topografów. W 1953 roku został wykładowcą i kierownikiem Zakładu Geodezji na Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Brał udział w tworzeniu Katedry Geodezji i Topografii, którą kierował aż do 1969 roku, pracując jednocześnie na pół etatu na Politechnice Warszawskiej.

W 1962 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym oraz prodziekanem Wydziału Inżynierii Wojskowej i Geodezji. W latach 60. uruchomił i kierował stacją obserwacji sztucznych satelitów Ziemi SSZ nr 1159 na WAT. Od wczesnych lat 40. pisał skrypty i podręczniki z zagadnień geodezji, geodezji wyższej i topografii. Wielokrotnie odznaczany za służbę wojskową.

PrzypisyEdytuj

  1. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 384, 435.
  2. Szkic historyczny 1924 ↓, s. 38.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 111, 609, tu podano, że urodził się 21 lutego 1899 roku.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 134.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 lutego 1923 roku, s. 94.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 257, 452.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 74 z 26 listopada 1923 roku, s. 692.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 237, 394, 1397.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 148, 252.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 350, 833.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 79.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 103.
  13. Dokumenty 1997 ↓, s. 146, 211.

BibliografiaEdytuj