Bronisław Koblański

Oficer Wojska Polskiego

Bronisław Wacław Koblański, także jako Wacław Koblański (ur. 2 października 1906 w Jankówce k. Humania, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – pilot balonowy, kapitan obserwator lotnictwa Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Bronisław Koblański
Ilustracja
kapitan obserwator kapitan obserwator
Data i miejsce urodzenia 2 października 1906
Jankówka
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1930–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 2 batalion balonowy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa)

ŻyciorysEdytuj

 
Bronisław Koblański i Stanisław Patalan (1938)
 
Bronisław Koblański i Adam Bieniasz (1938)

Syn Lucjana i Stefanii z Koryckich. Absolwent gimnazjum w Krzemieńcu z 1926 oraz VI promocji Oficerskiej Szkoły Piechoty z 1929. 15 sierpnia 1929 awansowany na stopień podporucznika z lokatą 79. Początkowo służył w piechocie, następnie został przeniesiony do lotnictwa wojskowego[1]. Został awansowany na stopień porucznika w korpusie osobowym oficerów piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[2].

Brał udział w sportowych zawodach balonowych:

W 1932 był oficerem w 2 batalionie balonowym w Jabłonnie[17]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 16. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa[18]. W tym samym miesiącu pełnił służbę na stanowisku dowódcy 3 kompanii balonów zaporowych w 2 batalionie balonowym w Legionowie[19][20].

W tej funkcji był zmobilizowany przed wybuchem II wojny światowej 1939. Uczestniczył w kampanii wrześniowej. 27 sierpnia 1939 kompania przeszła rzutem kołowym do Warszawy, zajmując stanowiska operacyjne na lewym brzegu Wisły – zgodnie z planem Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej Warszawy. Dokładne położenie posterunków nie jest znane. 7 września kompania została skierowana do Lublina. Jej dalsze losy nie są znane. Po agresji ZSRR na Polskę została wzięta do niewoli radzieckiej, a jej oficerowie przewiezieni do obozu w Kozielsku[21]. Wiosną 1940 kpt. Koblański został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu.

UpamiętnienieEdytuj

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora[22]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[23].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” został zasadzony Dąb Pamięci, honorujący Bronisława Koblańskiego, w Legionowie.

UwagiEdytuj

  1. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń, wydana przez Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, podała, że Bronisław Koblański zdobył III nagrodę zawodach o Puchar Gordona Bennetta.

PrzypisyEdytuj

  1. Oficerowie służby stałej przeniesieni do lotnictwa (1924-1945). Oficerowie służby stałej przeniesieni do lotnictwa z korpusu oficerów piechoty. polishairforce.pl. [dostęp 11 stycznia 2015].
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 242.
  3. Tomasz Matuszak, Udział żołnierzy wojsk balonowych w imprezach sportowych w latach 1921–1939, Centralne Archiwum Wojskowe, s. 8.
  4. Tomasz Matuszak, Udział żołnierzy wojsk balonowych w imprezach sportowych w latach 1921–1939, Centralne Archiwum Wojskowe, s. 13.
  5. Udział polskich pilotów w zawodach o Puchar Gordon Bennett. man.poznan.pl. [dostęp 11 stycznia 2015].
  6. Coupe Gordon Bennett Baloon Race Participants 1906-1939 (fr.). ballooninghistory.com. [dostęp 10 stycznia 2015].
  7. Tomasz Matuszak, Udział żołnierzy wojsk balonowych w imprezach sportowych w latach 1921–1939, Centralne Archiwum Wojskowe, s. 3, 4.
  8. Historia sportu balonowego w Toruniu. aeroklubpomorski.pl. [dostęp 11 stycznia 2015].
  9. Początki sportu balonowego w Polsce. balony.org.pl. [dostęp 11 stycznia 2015].
  10. „Syrena” pilotowana przez kobiety. Start balonów. „ABC”. 179, s. 5, 18 czerwca 1938. 
  11. Lądowanie balonów wolnych. „ABC”. 136, s. 5, 18 czerwca 1938. 
  12. Zwycięzcy w zawodach krajowych. „Skrzydlata Polska”. 11 (171), s. 332, 1938. 
  13. Sport balonowy. „Touring”. 12, s. 23, 1938. 
  14. Zbigniew Drzewicki. Sportowcy i działacze 35-lecia. Profesor z Sanoka. Adam Bieniasz. „Nowiny”, s. 5, Nr 183 z 16 sierpnia 1979. 
  15. Tomasz Matuszak, Udział żołnierzy wojsk balonowych w imprezach sportowych w latach 1921–1939, Centralne Archiwum Wojskowe, s. 7.
  16. Marcin Skobodziński: Początki sportu balonowego w Polsce. balony.org.pl. [dostęp 2017-08-03].
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 748.
  18. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 212.
  19. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 790.
  20. Czterdzieści cztery nazwiska. toiowo.eu, 25 marca 2010. [dostęp 11 stycznia 2015].
  21. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 225. ISBN 83-7001-294-9.
  22. Decyzja nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  23. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 11 stycznia 2015].

BibliografiaEdytuj