Bronisław Piniecki

Bronisław Wiktor Piniecki (ur. 16 września 1892 w Karczewie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej. Ofiara zbrodni katyńskiej.

Bronisław Wiktor Piniecki
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 16 września 1892
Karczewo (powiat grodziski)
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 7 pułk artylerii
19 pułk artylerii
17 pułk artylerii
10 pułk artylerii
1 pułk strzelców wkpl.
14 pułk artylerii
15 pułk artylerii
36 Dywizja Piechoty
Stanowiska d-ca baterii
kwatermistrz pułku
d-ca dywizjonu artylerii
z-ca d-cy pułku
d-ca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
powstanie wielkopolskie
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie nauczyciela Bronisława i Bronisławy de Ellimer[1][2]. Uczęszczał do gimnazjów w Poznaniu i Wschowie. W 1914 zdał egzamin dojrzałości, następnie powołany do armii niemieckiej i skierowany na front zachodni. Mianowany 24 sierpnia 1917 podporucznikiem. W armii niemieckiej służył od 1914 do 1918[3].

Od 16 października w dywizjonie zapasowym 23 pułku artylerii Poznań[3]. W listopadzie 1918 wstąpił do POW, następnie zorganizował 1 batalion poznański, który 27 grudnia 1918 brał udział w zajęciu magazynów uzbrojenia przy Wielkich Garbarach w Poznaniu, a na początku stycznia 1919 w walkach o Stację Lotniczą na Ławicy później wcielony do 10 pułku strzelców wielkopolskich.

Od 20 października 1919 przydzielony do szkoły podoficerskiej 1 pułku strzelców wielkopolskich[3]. W ramach 1 pułku artylerii ciężkiej Wielkopolskiej uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 20 października 1920 otrzymał awans na kapitana. 16 czerwca 1920 odjął dowództwo baterii w 14 pułk artylerii, a od 20 lipca 1920, 5 baterii w 15 pułku artylerii[3].

"Za męstwo w czasie walk pod Płockiem wyróżniony Orderem Virtuti Militari"[3].

Od 1922 dowodził dywizjonem w 7 pułku artylerii ciężkiej w Poznaniu. W 1927 awansował na majora. 1 sierpnia 1929 roku został przesunięty ze stanowiska kwatermistrza na stanowisko dowódcy dywizjonu[4]. 23 marca 1932 został przeniesiony do 19 pułku artylerii lekkiej w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy II dywizjonu detaszowanego w Mołodecznie[5][6]. 24 stycznia 1934 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W maju 1934 został przeniesiony do 17 pułku artylerii lekkiej w Gnieźnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8]. W październiku 1934 roku został przeniesiony do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[9].

We wrześniu 1939 był dowódcą artylerii dywizyjnej 36 Dywizji Piechoty[10][3]. W czasie kampanii wrześniowej, po 17 września 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku[3] i Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

AwanseEdytuj

  • podporucznik – 24 sierpień 1917[3]
  • porucznik – 13 kwiecień 1919[3]
  • kapitan – 20 październik 1920[3]
  • major – 1927[3].
  • podpułkownik – 1934[3].

Życie prywatneEdytuj

Żonaty od 1921 z Marią Pędzińską[3], z którą miał trzech synów: Ryszarda Jana , Jerzego Bronisława i Andrzeja Ksawerego[1].

Awanse pośmiertne i upamiętnienieEdytuj

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w 2012 w Parku im. Ignacego Paderewskiego w TorontoEtobicoke został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Bronisława Pinieckiego[12].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 483.
  2. Polak (red.) 1991 ↓, s. 117-118.
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q Polak (red.) 1991 ↓, s. 118.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 226.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 236.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 181, 687.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  10. Zarzycki 2006 ↓, s. 57.
  11. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  12. Krystyna Sroczyńska: Dęby Pamięci w Parku im. I.Paderewskiego. kpk-toronto.org. [dostęp 2019-04-18].
  13. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 181.

BibliografiaEdytuj