Brookit (brukit) – minerał z gromady tlenków[1].

Brookit
Brookit, Pakistan.jpg
Kryształ brukitu
Kryształ brukitu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy brukit
Skład chemiczny dwutlenek tytanu (TiO2)
Twardość w skali Mohsa 5,5–6,0[1]
Przełam muszlowy[2]
Łupliwość niewyraźna[1]
Pokrój kryształu cienkotabliczkowy, słupkowy
Układ krystalograficzny rombowy[1]
Właściwości mechaniczne kruchy
Gęstość minerału 4,1[1] g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa żółtobrunatny, czerwonobrunatny do czarnego (arkansyt)[1]
Rysa bezbarwna[2]
Połysk diamentowy[2]
Inne przezroczysty, silny pleochroizm

Nazwa pochodzi od nazwiska angielskiego mineraloga i krystalografa Henry’ego Jamesa Brooke’a (1771-1857)[1].

CharakterystykaEdytuj

WłaściwościEdytuj

Tworzy kryształy tabliczkowe i kolumnowe[2] i słupkowe. Występuje w postaci tabliczkowych kryształów, na ścianach których widać wyraźne prążkowanie.

Często przyjmuje postać pseudoheksagonalną (podwójnej pseudoheksagonalnej piramidy). Jest jedną z trzech odmian polimorficznych dwutlenku tytanu – pozostałe odmiany to: rutyl i anataz. Jest kruchy, przezroczysty, wykazuje silny pleochroizm o barwach od żółto-, przez czerwoną, do złocistobrunatnej.

WystępowanieEdytuj

Występuje w żyłach hydrotermalnych, skałach metamorficznych: gnejsach, łupkach i skałach wulkanicznych[1]. Powstaje też jako produkt rozkładu innych minerałów zawierających tytan. Niekiedy tworzy koncentracje w skałach okruchowych: piaskach i żwirach.

Miejsca występowania:

ZastosowanieEdytuj

  • ma znaczenie naukowe i kolekcjonerskie,
  • okazjonalnie stosowany jako kamień ozdobny w jubilerstwie. Przezroczyste brukity są bardzo rzadkie i najbardziej poszukiwane,
  • w niektórych złożach minerał występuje w ilościach opłacalnych do eksploatacji i wówczas jest używany do pozyskiwania tytanu.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzneEdytuj