Otwórz menu główne

Brutepos średniowiecznego angielskiego poety Layamona[1]. Zawiera on celtyckie legendy, między innymi o dawnych władcach, królu Arturze i królu Learze[2]. Utwór składa się z około szesnastu tysięcy wersów, skomponowanych zgodnie z zasadami wiersza aliteracyjnego[3]. Został oparty na wcześniejszym dziele Wace'a z Jersey[4], a pośrednio na kronice Geoffreya z Monmouth[1]. Poemat jest uważany za jeden z najlepszych zabytków wczesnego stadium języka średnioangielskiego[5]. Znaczenie poematu wynika z faktu, że zapoczątkował on tradycję celtycką, a w szczególności arturiańską, w literaturze języka angielskiego[4]. Nawiązywali do niej później między innymi William Szekspir (Król Lear) i Alfred Tennyson (Ginewra)[6].

Strona rękopisu poematu Brut Layamona

PrzypisyEdytuj

  1. a b Przemysław Mroczkowski: Historia literatury angielskiej. Zarys. Wrocław: Ossolineum, 1981, s. 55-56. ISBN 83-04-00784-3.
  2. Layamon (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2016-11-16].
  3. Lawamon, English poet (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2016-11-16].
  4. a b James J. Wilhelm: The Romance of Arthur: An Anthology of Medieval Texts in Translation (ang.). books.google.pl. s. 109. [dostęp 2016-11-16].
  5. Layamon's "Brut", the Earliest Source of the Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table (1190 – 1215) (ang.). historyofinformation.com. [dostęp 2016-11-16].
  6. Alfred Lord Tennyson: Guinevere (ang.). d.lib.rochester.edu. [dostęp 2016-11-16].

BibliografiaEdytuj