Otwórz menu główne

Brytyjski Korpus Ekspedycyjny

Brytyjski Korpus Ekspedycyjny (British Expeditionary Force − BEF) − wydzielona część British Army, która wzięła udział w walkach we Francji i w Belgii w czasie I wojny światowej. Także jednostki armii brytyjskiej wysłane do Europy do walki z Niemcami na początku II wojny światowej (1939–1940), a później ewakuowane z Francji po ich okrążeniu na plażach pod Dunkierką (operacja Dynamo).

Brytyjski Korpus Ekspedycyjny
British Expeditionary Force
ilustracja
Historia
Państwo  Imperium brytyjskie
Sformowanie 1914
Nazwa wyróżniająca BEF
Dowódcy
Pierwszy John French
Ostatni Douglas Haig
Działania zbrojne
I wojna światowa (front zachodni)
Organizacja
Dyslokacja Francja 
Rodzaj sił zbrojnych lądowe
Old Contemptibles − początkowo żartobliwe, potem utrwalone w tradycji określenie członków BEF z czasów I wojny światowej

HistoriaEdytuj

BEF został utworzony przez ministra wojny Richarda Haldane'a po zakończeniu II wojny burskiej na wypadek wybuchu konfliktu poza granicami Wielkiej Brytanii.

Dowódcy Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego w czasie I wojny światowej:

Dowódca Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego w czasie II wojny światowej:

Wojska Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego zostały skierowane w 1939 roku na kontynent europejski w celu wsparcia wojsk francuskich i belgijskich. Pierwsze oddziały przybyły do Francji 4 września 1939 roku i zajęły stanowiska wzdłuż granicy belgijskiej. Początkowo BEF liczył 152 tysiące żołnierzy uformowanych w dwa korpusy oraz siły powietrzne w liczbie dwunastu eskadr. Rok później stan ten wynosił 394 165 żołnierzy. Słabością tych oddziałów był brak odpowiedniej broni pancernej i sił lotniczych. W czasie walk we Francji BEF stracił 68 111 żołnierzy zabitych, rannych, zaginionych i wziętych do niewoli oraz 599 zmarłych w wyniku chorób i wypadków.

Osobny artykuł: Kampania francuska 1940.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj