Buczynowa Przełęcz

Buczynowa Przełęcz (słow. Bučinové sedlo, niem. Buczynowascharte, węg. Buczynowa-csorba[1]) – wąska, głęboka przełęcz w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, w grupie Buczynowych Turni, położona na wysokości 2127 m n.p.m., pomiędzy Wielką Buczynową Turnią a Małą Buczynową Turnią. Przełęcz oddziela od siebie dolinę Pańszczycę i Dolinkę Buczynową[2]. Zarówno na północ, do Zadnich Usypów w Pańszczycy, jak i na południe, do Dolinki Buczynowej opadają z niej piarżyste i łatwe do przejścia żleby[3]

Buczynowa Przełęcz
Ilustracja
Widok z doliny Pańszczycy z zaznaczoną Buczynową Przełęczą
Państwo  Polska
Wysokość 2127 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry
Sąsiednie szczyty Wielka Buczynowa Turnia, Mała Buczynowa Turnia
Data zdobycia 1900 r.
Pierwsze wejście ks. Walenty Gadowski z osobami towarzyszącymi i przewodnikiem Jędrzejem Parą
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Buczynowa Przełęcz
Buczynowa Przełęcz
Ziemia49°13′36,34″N 20°02′30,22″E/49,226761 20,041728

Pierwotnie przez tę przełęcz był poprowadzony szlak Orlej Perci. Obecnie przechodzi on łatwiejszym wariantem przez żleb poniżej przełęczy (od strony Buczynowej Dolinki). Zimą przełęcz stanowi najbezpieczniejsze połączenie Dolinki Buczynowej i doliny Pańszczycy[2].

Historia zdobyciaEdytuj

Pierwsze odnotowane wejścia turystyczne:

TaternictwoEdytuj

Oprócz przejścia graniowego na przełęcz prowadzą dwie drogi wspinaczkowe:

  • Północnym żlebem, z Pańszczycy; stopień trudności 0+ w skali tatrzańskiej, czas przejścia 45 min,
  • Z Dolinki Buczynowej; )+, 30 min[3].

Obecnie dopuszczalna jest wspinaczka tylko od strony Dolinki Buczynowej[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część III. Granacka Przełęcz – Wołoszyn. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992, s. 41-42.
  3. a b Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
  4. Dozwolone rejony wspinaczkowe w TPN. [dostęp 2018-12-28].