Otwórz menu główne

Bunkier (ukr. криївка, kryjiwka – kryjówka) – popularna (choć błędna) nazwa podziemnego schronu, budowanego przez oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii w celu długotrwałego ukrywania żołnierzy, wyposażenia i zaopatrzenia. Nie była to budowla obronna.

Schrony takie służyły żołnierzom UPA jako schronienie w niesprzyjających warunkach meteorologicznych (na przykład w zimie, aby nie zostawiać śladów), a także jako magazyny żywności, odzieży, wyposażenia. Były również wykorzystywane jako szpitale, warsztaty czy drukarnie.

Budowane były z ziemi, drewna i kamieni, zwykle w miejscach ustronnych: w zaroślach, pagórkach, stromych zboczach, w brzegach potoków; zdarzały się jednak również schrony umieszczone pod budynkami. Niejednokrotnie bywały to budowle kilkupiętrowe, z zamaskowanymi kilkoma wejściami oraz kanałami sanitarnymi i wentylacyjnymi. Zwykle posiadały również piec i ujęcie wody. Czasami budowano takie schrony pod domami lub zabudowaniami gospodarskimi.

Po wysiedleniu ludności ukraińskiej do ZSRR zaczęto wykorzystywać do budowy schronów materiały budowlane (deski, blacha) pochodzące z opuszczonych domów.[potrzebny przypis]

W przypadku schronów mieszkalnych regułą było zamieszkiwanie w jednym schronie co najwyżej jednego roju, w celu minimalizacji strat.

Jedną z osób najdłużej zamieszkujących tego typu schron był żołnierz UPA Omelian Płeczeń, który przemieszkał w tego typu schronieniach 9 lat[1].

Rodzaje schronówEdytuj

  • schron mieszkalny
  • schron - szpital
  • magazyn

W przypadku magazynów w wielu przypadkach nie budowano typowych schronów, a jedynie magazynowano zakonserwowaną żywność, broń lub amunicję w zakopanych beczkach lub skrzyniach na zboże.

PrzypisyEdytuj

  1. Omelian Płeczeń - "9 lat w bunkrze. Wspomnienia żołnierza UPA", Lublin 1991

BibliografiaEdytuj

  • Omelian Płeczeń - "9 lat w bunkrze. Wspomnienia żołnierza UPA", Lublin 1991