Burza lodowa w Ameryce Północnej (1998)

Burza lodowa w Ameryce Północnej w 1998 – klęska żywiołowa, która dotknęła rejon graniczny Kanady (wschodnie Ontario, południowe Quebec i Nową Szkocję) i Stanów Zjednoczonych (północną część stanu Nowy Jork i centralną część stanu Maine) i trwała od 4 stycznia do 10 stycznia 1998 roku. Katastrofa spowodowała ogromne szkody w lasach oraz uszkodzenia w infrastrukturze elektrycznej, wiele osób pozbawionych było prądu od kilku dni do kilku tygodni. Działalność w dużych miastach, takich jak Montreal i Ottawa, została zamknięta. W wyniku tej klęski żywiołowej zmarło 35 osób (28 w Kanadzie), a szkody zostały wycenione na 5–7 mld USD.

Burza lodowa w Ameryce Północnej w 1998
Ilustracja
Połamane drzewa.
Państwo

 Kanada
 Stany Zjednoczone

Miejsce

Ontario, Quebec, Nowa Szkocja
Nowy Jork, Maine

Rodzaj zdarzenia

burza lodowa

Data

410 stycznia 1998

Ofiary śmiertelne

35 osób

Ranni

945 osób

Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa konturowa Stanów Zjednoczonych, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „miejsce zdarzenia”
45°06′36″N 73°40′12″W/45,110000 -73,670000
Mapa przedstawiająca region wystąpienia katastrofy

SkutkiEdytuj

W wyniku intensywnych opadów, pod ciężarem lodu zawaliło się ponad 1000 słupów energetycznych. Spowodowało to, że 4 miliony osób pozostawało bez energii elektrycznej, głównie w południowej części prowincji Quebec, wschodnim Ontario oraz w zachodniej części prowincji Nowy Brunszwik. Co najmniej 25 osób zmarło w wyniku hipotermii.

Obszar na południe od Montrealu (Montérégie) został nazwany przez media Triangle of Darkness[1] (fra. triangle noir[2]), obejmował on teren od Saint-Hyacinthe, przez Granby do Saint-Jean-sur-Richelieu. Mieszkańcy przez kilka tygodni byli całkowicie pozbawieni prądu.

Miasta takie jak Ottawa, Smiths Falls oraz inne gminy we wschodniej części Ontario w wyniku ogromnej ilości opadów marznącego deszczu ogłosiły stan wyjątkowy. 7 stycznia Kanadyjskie Siły Zbrojne zostały wezwane do pomocy w prowincjach Ontario, Quebec i Nowy Brunszwik.

Wielkie straty zostały poniesione w rolnictwie, z powodu braku energii zdechło wiele świń i bydła, którym nie było można dostarczyć wody oraz zapewnić odpowiedniej wentylacji pomieszczeń. Wiele obór uległo zawaleniu pod ciężarem lodu[3].

Ogromne straty zostały również poniesione w drzewostanie[4]. Wiele drzew zostało uszkodzonych lub zawaliły się pod ciężarem lodu, poważne straty zostały odniesione w sadownictwie (ucierpiał przemysł cukru klonowego i syropu klonowego). W Mount Royal Park 5000 drzew musiały zostać ścięte, a pozostałe 80% drzewostanu zostało uszkodzone w różnym stopniu.

Około 700 tysięcy mieszkańców stanu Maine zostało pozbawionych energii elektrycznej. Gwardia Narodowa została wezwana do pomocy[5].

Trzy tygodnie po katastrofie tysiące ludzi nadal pozostawało bez prądu, np. w Quebecu ok. 150000 mieszkańców było pozbawionych energii elektrycznej[6]. W prowincji Quebec szkody były szacowane na 2 mld dolarów kanadyjskich. Uszkodzenia sieci elektrycznej były na tyle poważne, że potrzebna była niemal całkowita ich naprawa.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Icestorm 10th anniversary. [dostęp 2008-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-08)].
  2. The Ice Storm of 1998
  3. How farmers weathered Ice Storm '98. [dostęp 2002-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-11-18)].
  4. Ice Storm 1998: Lessons learned. [dostęp 2006-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-08-18)].
  5. Devastating ice storm of '98 remembered
  6. 150,000 in Quebec still lack electricity, The Globe and Mail