Otwórz menu główne
System BRT w Kurytybie
System BRT TransMilenio w Bogocie

BRT, Bus rapid transit (pol. szybki transport autobusowy lub szybka komunikacja autobusowa[1]) – najmłodszy system drogowego transportu publicznego, w którego skład wchodzą autobusy (zwykle przegubowe i dwuprzegubowe), wraz z infrastrukturą dla nich przeznaczoną (m.in. wydzielone dla BRT pasy ruchu, odpowiednio dostosowane stacje autobusowe, komputerowo wspomagany system sterowania ruchem, system informacji pasażerskiej). Spotykana jest też nazwa metrobus[1]. BRT najlepiej sprawdza się na prostych odcinkach mocno zurbanizowanego terenu[1]. Z powodu małych wymagań infrastrukturalnych koszt budowy BRT jest około czterech razy niższy niż budowa systemu tramwajowego[1] i aż dziesięciokrotnie mniejszy od budowy metra[1].

Systemy BRT pozwalają na rozwiązanie lub minimalizację problemów charakterystycznych dla typowego transportu autobusowego, wynikających głównie z nadmiernego natężenia ruchu, w stopniu zbliżonym do rozwiązań alternatywnych (szybki tramwaj, metro), przy kilkakrotnie niższych kosztach wdrożenia systemu[1]. BRT może być podstawą transportu w mieście powyżej 150 tysięcy, które nie posiada sieci szynowej (polskim przykładem może być np. Radom, albo Bielsko-Biała)[1], albo być dodatkiem do szybkiej kolei miejskiej[1].

HistoriaEdytuj

Pierwszy system BRT powstał w 1975 roku w Kurytybie, w Brazylii. Od tego czasu znalazł zastosowanie w różnym stopniu w ponad stu miastach świata, szczególną popularność zdobywając w miastach Ameryki Łacińskiej[2] i Azji. W Polsce możliwość wprowadzenia BRT rozważa Kraków i Warszawa[1].

InfrastrukturaEdytuj

 
Wydzielony korytarz autobusowy w Istambule

Na system BRT składają się przede wszystkim wielkopojemne autobusy (jedno- lub dwuprzegubowe), wyznaczone korytarze autobusowe (pasy ruchu w pełni odgrodzone od jezdni)[1], priorytet sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniach[1], bramki kasujące zamiast kasowników w pojazdach oraz wysokie perony[1].

BRT na świecieEdytuj

W 2017 roku na świecie istniało około 190 systemów BRT[1], m.in. w:

Zalety i wadyEdytuj

Do zalet BRT niewątpliwie należy cena wprowadzenia systemu (znacznie niższa niż sieć tramwajowa i metro). Korytarze autobusowe są łatwiejsze do wyznaczenia i zbudowania. Dzięki wyznaczonemu pasowi mogą z niego korzystać także pojazdy uprzywilejowane[1].

Spośród wad wymienić należy wpływ na środowisko. Autobusy emitują bardzo wiele szkodliwych substancji, co przy dużej częstotliwości kursów może powodować negatywny wpływ na środowisko[1]. Kolejnym minusem metrobusów (oraz autobusów ogólnie) jest mniejsza chęć przesiadania się do nich kierowców z samochodów prywatnych[1]. Autobusy amortyzują się dwa lub trzy razy szybciej niż pojazdy wykorzystywane w metrze i sieci tramwajowej[1]. Kolejną wadą jest pojemność pojazdów. W zależności od państwa, dopuszczona minimalna powierzchnia przypadająca na jednego pasażera jest różna. I tak np. 25-metrowy autobus w Chinach może zabrać 300, ale w Szwajcarii już tylko 128 pasażerów.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Górz 2017 ↓.
  2. Global BRT Data (ang.). [dostęp 2012-08-04].

BibliografiaEdytuj