Café Bodo

Kawiarnia

Café Bodo – nieistniejąca już kawiarnia w Warszawie przy ul. Pierackiego 17 (obecnie ul. Foksal 17), założona z inspiracji aktora Eugeniusza Bodo. Działała przed II wojną światową i w czasie okupacji niemieckiej jako kawiarnia artystyczna, w której kelnerami byli znani aktorzy. Kawiarnia istniała w latach 1939–1940[1].

Café Bodo
Ilustracja
Współczesny widok kamienicy, w której mieściła się „Café Bodo”
Państwo

 Polska

Miejscowość

Warszawa

Adres

ul. Pierackiego 17

Pierwszy właściciel

Eugeniusz Bodo
Zygmunt Woyciechowski

Kolejni właściciele

J. Skarżyński
P. Żeński

brak współrzędnych

Historia edytuj

Kawiarnia została otwarta 18 marca 1939[2]. Istniała też letnia filia „Café Bodo” przy Al. Jerozolimskich 19. Współwłaścicielem był Zygmunt Woyciechowski. 8 stycznia Bodo i Woyciechowski zawiązali spółkę o kapitale 20 tys. zł z zapisem, że wspólnik może mieć większość udziałów[3]. Nazwisko aktora bowiem było jego jedynym wkładem w majątek spółki. W wyniku umowy otrzymywał od Woyciechowskiego 500 zł miesięcznie za zgodę na wykorzystanie do celów reklamowych swojego nazwiska i wizerunku[3]. 22 maja 1940 Eugeniusz Bodo został wykreślony z listy władz spółki.

W czasie okupacji niemieckiej kelnerami byli znani aktorzy, będący w ciężkiej sytuacji finansowej[4][5]. Stanowisko maître d'hôtel otrzymał Jerzy Leszczyński, kelnerkami zostały: Mieczysława Ćwiklińska, Maria Malicka, Zofia Lindorfówna, Leokadia Pancewiczowa, barmanem był Tadeusz Wesołowski, szatniarzem – Juliusz Osterwa. Pracujące tam aktorki sceniczne i filmowe otworzyły później własną kawiarnię - „U Aktorek”[6].

W kwietniu 1940 lokal przeszedł gruntowny remont. Nowo zaarażowane wnętrza zaprojektował znany scenograf teatralny Józef Galewski[3][6].

W sylwestrowy wtorek 31 grudnia 1940 Mieczysław Fogg śpiewał na otwarciu nowej kawiarni pn.„Szklana Grota Pod Słoniem”, w którą przekształciła się „Café Bodo”[7]. Zapraszali: Elżbieta Barszczewska, Mieczysława Ćwiklińska, Maria Malicka, Lucyna Messalówna, Karolina Lubieńska, Zofia Lindorfówna, Tamara Paslawska, Janina Romanówna, Alina Żeliska, Krystyna Zelwerowicz, Jerzy Leszczyński i Tadeusz Wesołowski. We wrześniu 1941 lokal znów się przeobraził, tym razem w „Café–Variété Bodo” z „atrakcyjnym programem artystycznym”. Nowymi właścicielami zostali J. Skarżyński i P. Żeński[8], którzy przejęli firmę po aresztowaniu przez Niemców Zygmunta Woyciechowskiego[3]. Od końca tegoż roku lokal stał się dostępny „Nur für Deutsche”. Podczas powstania warszawskiego kamienica, w której się mieścił uległa znacznemu zniszczeniu.

Przypisy edytuj

  1. Anna Strzeżek: Od konsumpcji do konspiracji, czyli warszawskie lokale gastronomiczne 1939–1944. Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2012, s. 217. ISBN 978-83-7436-306-8.
  2. „Dobry Wieczór” i „Kurjer Czerwony”, reklama, 18 marca 1939, s. 2
  3. a b c d Café Bodo. Stare Kino. [dostęp 2024-03-01]. (pol.).
  4. Z ciężkich przeżyć Warszawy, Jak sobie dają radę aktorzy i literaci, „Kurjer Wileński”, s. 4
  5. „Kurjer Wileński”, 28 stycznia 1940, Zaproszenie do kawiarni Bodo, s. 5
  6. a b Wacław Wiernicki: Wspomnienia o warszawskich knajpach. Prószyński i S-ka, 1994, s. 81. ISBN 83-902520-0-7.
  7. „Nowy Kurier Warszawski”, 1940, nr 305 (30 grudnia)
  8. „Nowy Kurjer Warszawski”, reklama, 21 września 1941

Bibliografia edytuj