Cakiletea maritimae

Klasa Cakiletea maritimaesyntakson w randze klasy zespołów obejmujący zbiorowiska roślin nitrofilnych i halofilnych kształtujące się na plaży[1].

Klasa Cakiletea maritimae
Ilustracja
Zespół łobody nadbrzeżnej na kidzinie
Syntaksonomia
Klasa Cakiletea maritimi
R.Tx. et. Prsg 1950

CharakterystykaEdytuj

Zbiorowiska te niszczone są zwykle podczas zimowych sztormów i dlatego tworzą je przede wszystkim rośliny jednoroczne. Są to ubogie gatunkowo zbiorowiska pokrywające obszar zbierania się morskiej kidziny – pomiędzy niskim stanem wód letnich a wysokim stanem wód zimowych. Podłoże piaszczyste i przesiąknięte słoną wodą, a ze względu na dużą ilość zebranego detrytusu, bogate w azot. Siedlisko zbyt niestabilne i efemeryczne, by powstała gleba[2][1].

Występowanie
Zbiorowiska występujące na wybrzeżach północnoatlantyckich[2]. W Polsce na wybrzeżu Bałtyku znany jest tylko jeden zespół roślinnościAtriplicetum littoralis opisany z okolic ujścia Świny[3].
Charakterystyczna kombinacja gatunków

ChCl., ChO. : łoboda zdobna (Atriplex calotheca), łoboda oszczepowata odm. solna (Atriplex prostrata ssp. prostrata var. salina), rukwiel nadmorska (Cakile maritima), maruna nadmorska bezwonna (Matricaria maritima ssp. inodora var. salina) maruna nadmorska typowa (Matricaria maritima ssp. maritima), rdest ptasi (Polygonum aviculare ssp. virgatum), rdest nadbrzeżny (Polygonum oxyspermum), solanka kolczysta (Salsola kali), starzec zwyczajny (Senecio vulgaris fo. littoralis).

Podkategorie syntaksonomiczne

W Europie wyróżnia się tylko jeden rząd w obrębie tej klasy, określany jako Cakiletalia maritimae[1] lub Atriplicetalia littoralis[2]. Wykaz podtaksonów[2][4]:

Zagrożenia i ochronaEdytuj

Zbiorowiska z tej klasy są wskaźnikowymi dla siedliska przyrodniczego chronionego w europejskiej sieci Natura 2000 – kidzina na brzegu morskim (kod 1210)[5].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c F. Fukarek: Fitosocjologia. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1967, s. 164.
  2. a b c d Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 978-83-01-14439-5.
  3. Róża Kaźmierczakowa, Kazimierz Zarzycki (red.): Polska Czerwona Księga Roślin. Kraków: PAN, 2001, s. 85. ISBN 83-85444-85-8.
  4. Salvador Rivas-Martínez, Federico Fernández-González, Javier Loidi, Mario Lousã & Angel Penas: Syntaxonomical checklist of vascular plant communities of Spain and Portugal to association level. W: Itinera Geobotanica 14: 5-341 (2001) [on-line]. Worldwide Bioclimatic Classification System. [dostęp 2012-08-20].
  5. Interpretation Manual of European Union Habitats (ang.). European Commission DG Environment, 2007. [dostęp 2012-08-20].

BibliografiaEdytuj