Otwórz menu główne

Cara Black

zimbabwejska tenisistka

Cara Black (ur. 17 lutego 1979 w Harare) – zimbabwejska tenisistka, mistrzyni pięciu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej oraz pięciu w grze mieszanej (karierowy Wielki Szlem), pierwsza kobieta z Zimbabwe w historii, która zdobyła tytuł wielkoszlemowy (French Open 2002), trzykrotna triumfatorka Mistrzostw WTA w grze podwójnej (2007, 2008, 2014), liderka rankingu WTA w grze podwójnej, reprezentantka Zimbabwe w Pucharze Federacji (1993 – 1996), Pucharze Hopmana (1999, 2005) i na letnich igrzyskach olimpijskich (2000, 2004, 2008). Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem.

Cara Black
Ilustracja
Państwo  Zimbabwe
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1979
Harare
Wzrost 167 cm
Masa ciała 55 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery 2015
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1 WTA, 6 ITF
Najwyżej w rankingu 31 (15 marca 1999)
Australian Open 2R (2000, 2001, 2002, 2004)
Roland Garros 4R (2001)
Wimbledon 3R (1998, 2003, 2005)
US Open 2R (1998, 2002, 2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 60 WTA, 11 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (17 października 2005)
Australian Open W (2007)
Roland Garros F (2005)
Wimbledon W (2004, 2005, 2007)
US Open W (2008)
Strona internetowa

Spis treści

Kariera tenisowaEdytuj

Cara Black rozpoczęła treningi tenisowe w wieku czterech lat. Była czołową juniorką w rozgrywkach Międzynarodowej Federacji Tenisowej, według notowań z dnia 31 grudnia zajmowała pierwsze miejsca w klasyfikacjach singlistek i deblistek. W tym sezonie wygrała wielkoszlemowe Wimbledon i US Open w grze pojedynczej dziewcząt, a finał French Open przegrała z Justine Henin. W grze podwójnej zwyciężała w Wimbledonie 1995 z Aleksandrą Olszą, French Open 1997 i Wimbledonie 1997 z Iriną Sielutiną. Status profesjonalny otrzymała 1 stycznia 1998 roku.

Gra pojedynczaEdytuj

W styczniu 1998 próbowała swoich sił w pierwszych kwalifikacjach do turnieju WTA w Auckland. Debiut odnotowała w marcu w Indian Wells, gdzie organizatorzy przyznali jej dziką kartę. Swój pierwszy zawodowy mecz przegrała z Ruxandrą Dragomir 3:6, 3:6. W maju przeszła eliminacje i zadebiutowała w wielkoszlemowej imprezie, we French Open. Doszła do drugiej rundy; miesiąc później osiągnęła jedną rundę więcej w Wimbledonie. W sierpniu w Bostonie osiągnęła pierwszy półfinał w WTA Tour, w którym przegrała z Barbarą Schett. W styczniu 1999 była w ćwierćfinale w Hobarcie. Wkrótce znalazła się w najlepszej czwórce w Birmingham (pokonana przez Julie Halard-Decugis). 15 marca zajmowała najwyższe w swojej karierze, 31. miejsce w rankingu singlowym. W styczniu 2000 po raz pierwszy zagrała w finale zawodów WTA; stało się to w Auckland, w ćwierćfinale ograła najwyżej rozstawioną Jelenę Lichowcewą, ale w finale musiała uznać wyższość Anne Kremer. Po serii słabszych występach doszła do półfinału w Birmingham i ćwierćfinału w ’s-Hertogenbosch. Wiosną 2001 awansowała do czwartej rundy French Open, co w całej karierze jest jej najlepszym wynikiem w grze pojedynczej w turniejach wielkoszlemowych. W marcu 2002 zagrała w czwartej rundzie dwóch ważnych amerykańskich turniejów, w Indian Wells i Miami. We wrześniu wygrała swój jedyny singlowy tytuł WTA, uczyniła to w amerykańskim Waikoloa, pokonując w finale reprezentantkę gospodarzy, Lisę Raymond. Po 2007 roku zrezygnowała z występów w grze pojedynczej ze względu na brak znaczących sukcesów i skupiła się na rywalizacji w gronie deblistek. W 2008 wystąpiła w czterech imprezach, aby móc reprezentować swój kraj w letnich igrzyskach olimpijskich; okazyjnie próbowała też swoich sił w eliminacjach do zmagań w Cincinnati w 2010 roku.

Gra podwójnaEdytuj

Cara Black jest utytułowaną deblistką i to w tej konkurencji osiąga najlepsze wyniki. Według stanu na 31 sierpnia 2015, wygrała 60 turniejów w tej konkurencji.

Lata 1993-1997Edytuj

Pierwszy raz wystąpiła w meczu deblowym w 1993 roku, kiedy to wraz z Tiffany Brant doszła do ćwierćfinału małego turnieju ITF rozgrywanego w stolicy Zimbabwe - Harare. Rok później wygrała swój pierwszy tytuł deblowy w turnieju ITF w Nairobi. W 1995 roku wystąpiła w trzech turniejach ITF i w każdym doszła do finału, z których wygrała jeden, ponownie w Nairobi. W następnym sezonie wygrała już trzy turnieje deblowe ITF i na koniec roku była już sklasyfikowana na 306 miejscu w rankingu WTA. Sezon 1997 zakończyła z czterema tytułami deblowymi w turniejach ITF oraz na 159 miejscu w rankingu.

Lata 1998-1999Edytuj

Cara Black zadebiutowała w turnieju deblowym WTA w styczniu 1998 roku w Auckland. Partnerowała jej Nirupama Vaidyanathan, z którą przegrała w meczu pierwszej rundy z Cătăliną Cristeą i Eun-Ha Kim 3:6, 4:6. Następnie przez dłuższy czas grała z Kazaszką Iriną Sielutiną, z którą w lutym osiągnęła dwa ćwierćfinały w turniejach ITF (Midland i Rochester). Późniejsze porażki w pierwszych rundach przerwał pierwszy ćwierćfinał WTA w Birmingham, gdzie musiały uznać wyższość rozstawionych z numerem pierwszym Lisy Raymond i Rennae Stubbs 5:7, 1:6. Porażkę w pierwszym meczu podczas Wimbledonu powetowały sobie pierwszym półfinałem WTA, w Bostonie, w którym ponownie okazały się gorsze od Raymond i Stubbs 6:7(2), 1:6. Porażkę w pierwszej rundzie w ostatnim turnieju wielkoszlemowym w roku (US Open) poprawiły wygraniem zwycięstwem w turnieju ITF w Santa Clara oraz kolejne półfinały turniejów WTA: w Moskwie (trzecia w sezonie porażka z Raymond i Stubbs 3:6, 5:7) i Luksemburgu. W marcu 1999 doszły do półfinału imprezy wysokiej rangi w Key Biscayne, gdzie pokonały takie sławy tenisa, jak Virginia Ruano Pascual, Paola Suárez, Conchita Martínez i Patricia Tarabini. Zimbabwejka, w parze z Kristie Boogert, doszła do swojego pierwszego finału WTA w ’s-Hertogenbosch. W mistrzowskim meczu przegrały z Silvią Fariną Elią i Ritą Grande 5:7, 6:7(2). W sezonie 1999 wystąpiła jeszcze w finale turnieju WTA Quebec City, w którym wraz z Debbie Graham przegrała z Amy Frazier i Katie Schlukebir 2:6, 3:6.

Rok 2000Edytuj

Rok 2000 rozpoczęła od pierwszego turniejowego zwycięstwa, wywalczonego w Auckland razem z Alexandrą Fusai. W lutym, ponownie z Iriną Sielutiną przegrała półfinał w Oklahoma City z Tamarine Tanasugarn i Eleną Tatarkovą 3:6, 4:6. Tydzień później podczas turnieju Scottsdale wygrała półfinał, ale mecz finałowy nie odbył się. Później nastąpiła seria porażek Black z Sielutiną w pierwszych lub drugich rundach w sześciu kolejnych turniejach. Przerwana ona została dopiero w czerwcu przegranym finałem w Birmingham. Black ostatni mecz z Sielutiną rozegrała podczas Wimbledonu, w którym przegrały w pierwszej rundzie z rozstawionymi z numerem ósmym Venus i Sereną Williams 3:6, 2:6. W lipcu zagrała z Amy Frazier w turnieju w Stanford, w którym przegrała w finale z Chandą Rubin i Sandrine Testud 4:6, 4:6. We wrześniu odniosła swój największy dotychczasowy sukces w karierze, dochodząc z Jeleną Lichowcewą do finału wielkoszlemowego US Open. W ćwierćfinale pokonała odwieczne rywalki Lisę Raymond i Rennae Stubbs 6:3, 6:4, a mecz półfinałowy wygrała walkowerem od sióstr Williams. W meczu mistrzowskim uległy Julie Halard-Decugis i Ai Sugiyamie 1:6, 6:1, 1:6. W parze z Rosjanką Black doszła do półfinału we Filderstadt oraz ćwierćfinału w Zurychu. Dobra końcówka sezonu pozwoliła im awansować po raz pierwszy do Turnieju Mistrzyń w Nowym Jorku. Tam jednak w meczu ćwierćfinałowym przegrały z późniejszymi triumfatorkami imprezy Martiną Hingis i Anną Kurnikową 0:6, 5:7.

Rok 2001Edytuj

W parze z Rosjanką Black wygrała w sezonie 2001 zawody w Hobarcie, Hamburgu, Rzymie, Birmingham, San Diego i New Haven, wystąpiły w Mistrzostwach WTA, przegrywając finałową walkę z Lisą Raymond i Rennae Stubbs. Zimbabwejka jesienią wystartowała przypadkowo w Tokio u boku Liezel Huber, afrykańska para zdobyła tam tytuł po zwycięstwie nad Kim Clijsters i Ai Sugiyamą. Black awansowała do czołowej dziesiątki deblowego rankingu WTA.

Lata 2002-2004Edytuj

W 2002 była w półfinałach French Open i Wimbledonu; z Lichowcewą zakwalifikowały się do Mistrzostw WTA i ponownie przegrały w finale, tym razem z Jeleną Diemientjewą i Janette Husárovą. W sezonie 2003 również wygrała kolejne turnieje, ale w imprezach wielkoszlemowych nadalej znajdowała się w półfinałach. W 2004 jej deblową partnerką została Rennae Stubbs i razem z Australijką Cara zdobyła pierwsze deblowe mistrzostwo wielkoszlemowe podczas Wimbledonu. W finale wygrały z Liezel Huber i Ai Sugiyamą. Ze Stubbs zostały pokonane w finale Mistrzostw WTA przez Nadię Pietrową i Meghann Shaughnessy.

Lata 2005-2006Edytuj

W maju 2005 z Huber znalazła się w finale French Open, w walce o puchar pokonały ich Ruano Pascual i Suárez. Panie wywalczyły miesiąc później wspólne trofeum wimbledońskie po finale ze Swietłaną Kuzniecową i Amélie Mauresmo. 17 października Black została nową liderką rankingu WTA w grze podwójnej. Do Mistrzostw WTA zakwalifikowała się jednak razem ze Stubbs, niemal tradycyjnie doszły do finału i tam przegrały (z Raymond i Stosur). W 2006 grała w większości turniejów z Rennae Stubbs, rok zakończyła przegranym finałem Mistrzostw WTA. Był to jej piąty przegrany finał w tym turnieju i trzeci z rzędu.

Rok 2007Edytuj

W styczniu 2007 w parze z Huber po raz pierwszy triumfowała w Australian Open. W finale imprezy pokonały niespodziewane wicemistrzynie, Chan Yung-jan i Chuang Chia-jung. Black rozpoczęła stałą współpracę z Huber, która reprezentowała Republikę Południowej Afryki, a potem zmieniła obywatelstwo na amerykańskie. Razem wygrały również Wimbledon. 11 czerwca zastąpiła Lisę Raymond na pozycji liderki światowej klasyfikacji; utrzymała to miejsce przez dwa tygodnie, by powrócić na nie po kolejnych czterech. W listopadzie po raz pierwszy w karierze, w szóstym finale, wygrała Mistrzostwa WTA i po tym turnieju była światowym numerem jeden ex-aequo z Liezel Huber.

Lata 2008-2010Edytuj

Amerykanka i Zimbabwejka zdominowały kobiece rozgrywki deblowe w 2008 roku, wygrywając ostatni z turniejów wielkoszlemowych (US Open), Mistrzostwa WTA i kilka prestiżowych turniejów w kalendarzu. Pierwsze miejsca w rankingu okupowały do połowy 2010 roku. W 2009 wciąż były najlepszym deblem świata, ale już bez tytułu w Wielkim Szlemie (trzy mistrzostwa wywalczyły wówczas siostry Williams, startujące w grze podwójnej wyłącznie w turniejach wielkoszlemowych). W Mistrzostwach WTA w Dosze przegrały w finale z Nurią Llagosterą Vives i Marią José Martínez Sánchez. W styczniu 2010 wspólnie dotarły do finału w Melbourne. Niespodziewanie w marcu rozegrały ostatni wspólny mecz, przegrywając w pierwszej rundzie w Miami z Natalie Grandin i Abigail Spears. Panie pokłóciły się o to, że Huber wystąpiła w Charleston z Nadią Pietrową (Black nie chciała tam grać) i wówczas zyskała przewagę punktową nad Zimbabwejką, obejmując samodzielne prowadzenie w rankingu WTA z dnia 19 kwietnia. Automatycznie Black spadła na drugie miejsce. Współpraca została sensacyjnie zerwana, choć Black i Huber stanowiły jeden z najlepszych debli ostatnich lat.

Cara rozpoczęła poszukiwania nowej partnerki; w Stuttgarcie doszła do półfinału z Szachar Pe’er. W maju zagrała w finale w Warszawie z Yan Zi, ale na kortach Rolanda Garrosa pojawiła się u boku Jeleny Wiesniny. W czerwcu wygrała pierwszy turniej od czasu rozstania z Huber, tym razem w Birmingham z Lisą Raymond (w finale pokonały Huber i Bethanie Mattek-Sands). Przez pewien czas grała razem z Anastasiją Rodionową, w 2010 awansowały do półfinału US Open, który przegrały z późniejszymi mistrzyniami, Vanią King i Jarosławą Szwiedową. Po nowojorskiej imprezie nie pojawiła się na światowych kortach już do końca sezonu, po raz pierwszy od 1999 nie zakwalifikowała się do Mistrzostw WTA i po raz pierwszy od 2000 na koniec roku była sklasyfikowana poza czołową dziesiątką rankingu deblistek.

Rok 2011Edytuj

Przez pierwsze tygodnie sezonu 2011 występowała w parze z Anastasiją Rodionową, u boku której awansowała do półfinału w Brisbane i ćwierćfinału Australian Open. Black wystąpiła tylko w kilku turniejach, ostatnim jej startem był Wimbledon, gdzie razem z Szachar Pe’er poległy w trzeciej rundzie.

Rok 2012Edytuj

Cara Blak urodziła syna w kwietniu 2012 roku, a już październiku powróciła do rywalizacji. Pod koniec sezonu zgłosiła się wspólnie z Ariną Rodionową do dwóch turniejów rangi ITF (oba z niską pulą nagród 25 000 dolarów). W pierwszym w Traralgon odniosły zwycięstwo, a w drugim w Bendigo przegrały dopiero w finale. Te dwa udane występy pozwoliły Black wrócić do rankingu WTA deblistek na koniec roku - zajęła w nim 624 miejsce.

Rok 2013Edytuj

Do rozgrywek WTA Tour powróciła już w styczniu 2013 roku, kiedy to ponownie z Anastasiją Rodionową zwyciężyła w turnieju w Auckland. Osiągnęła trzecią rundę Australian Open w deblu, a także zagrała w jednym meczu turnieju legend kobiet, z którego następnie się wycofała. Awansowała także do półfinału zawodów w Dubaju, w którym musiała uznać wyższość Bethanie Mattek-Sands i Sanii Mirzy 2:6, 5:7. Po porażkach w pierwszych rundach w trzech kolejnych turniejach z Rodionową zaczęła szukać nowej partnerki. W Oeiras zagrała z Kolumbijską tenisistką Cataliną Castaño, ale przegrały z Raquel Kops-Jones i Abigail Spears 5:7, 3:6. Później nawiązała współpracę z Nowozelandką Mariną Erakovic, z którą odniosła kilka sukcesów. W Madrycie i w Strasburgu awansowała do finału zawodów - porażki odpowiednio z Anastasiją Pawluczenkową i Lucie Šafářovą 2:6, 4:6 oraz Kimiko Date-Krumm i Chanelle Scheepers 4:6, 6:3, 12-14. Na French Open zanotowały ćwierćfinał, porażka z Andreą Hlaváčkovą i Lucie Hradecką 6:2, 6:7(3), 4:6. Kolejny finał osiągnęła w Birmingham, w którym musiała uznać wyższość Ashleigh Barty i Casey Dellacquy 5:7, 4:6. Później nastąpił jednak spadek formy i porażki: w pierwszej rundzie w Eastbourne, drugiej podczas Wimbledonu, ponownie pierwszej w Cincinnati oraz trzeciej na US Open. To zakończyło ich wspólne występy. We wrześniu Black zaczęła występować wspólnie z Hinduską Sanią Mirzą, z którą wygrała wszystkie turnieje w jakich wystąpiła do końca roku. Zwyciężyły w turnieju rangi Premier 5 w Tokio oraz Premier Mandatory Pekinie. W turnieju w Chinach w półfinale pokonały ówczesne liderki rankingu WTA Włoszki Sarę Errani i Robertę Vinci 6:4, 6:4. Cara Black zakończyła sezon na 13 miejscu w rankingu deblistek - skok o 611 pozycji względem poprzedniego roku!

Rok 2014Edytuj

Black prawie cały sezon grała z Mirzą (na 24 starty tylko dwa razy zagrała z innymi partnerkami: w Auckland z Marina Erakovic i w Wuhanie z Caroline Garcią) odnosząc szereg sukcesów. W Australian Open i Doha doszły do ćwierćfinałów - porażki odpowiednio z Errani i Vinci 2:6, 6:3, 4:6 oraz z Anastasiją Pawluczenkową i Nadieżdą Pietrową 6:4, 4:6, 12-14. W turniejach rangi Premier Mandatory w Indian Wells przegrały dopiero w finale z nowymi liderkami rankingu deblistek Hsieh Su-wei i Peng Shuai 6:7(5), 2:6, a w Miami w półfinale z Sabine Lisicki oraz powracającą do wielkiej formy Martiną Hingis 3:6, 4:6. Do kolejnego finału awansowały w Stuttgarcie, w którym po raz kolejny przegrały z Errani i Vinci 2:6, 3:6. Na początku maja triumfowała w Oeiras. Później odpadały w ćwierćfinałach w Madrycie, Rzymie i French Open - porażki z Hsieh i Peng 7:5, 1:6, 8:10, Errani i Vinci 2:6, 3:6 oraz ponownie z Hsieh i Peng 2:6, 6:3, 3:6. W drugiej połowie sezonu ponownie awansowała do finału także w Montrealu, Wuhan i Pekinie. Odpadła w półfinale US Open (porażka z Hingis i Flavią Pennettą 2:6, 4:6) oraz wygrała w Tokio, pokonując Garbiñe Muguruzę i Carlę Suárez Navarro 6:2, 7:5. Dzięki bardzo dobrym występom awansowała po raz 11 w karierze do Turnieju Mistrzyń, w którym triumfowała (po raz trzeci) pokonując w finale Hsieh i Peng 6:1, 6:0. Był to ostatni wspólny mecz Black z Mirzą[1].

Rok 2015Edytuj

Zakończywszy współpracę z Sanią Mirzą zaczęła występy z Zheng Saisai, jednak po porażkach w pierwszych rundach w Hobart i Australian Open zaprzestała występów. Wróciła na korty dopiero w czerwcu, i rozpoczęła starty wspólnie z Lisą Raymond. Doszły wspólnie do ćwierćfinałów w Nottingham, Eastbourne i podczas Wimbledonu. Występ w Londynie był ostatnim startem tenisistki w 2015 roku.

Gra mieszanaEdytuj

Cara Black (według stanu na 27 kwietnia 2013) wygrała pięć turniejów wielkoszlemowych w grze mieszanej. Zwycięską passę rozpoczęła w 2002 roku triumfem we French Open u boku swojego brata, Wayne’a. W 2004 z tym samym partnerem wygrała Wimbledon. Od 2008 roku regularnie odnosiła sukcesy w parze z Leanderem Paesem. Wspólnie zwyciężali w US Open 2008, Australian Open 2010 i Wimbledonie 2010. W styczniu 2010, po triumfie w Melbourne ustanowiła Karierowego Wielkiego Szlema w grze mieszanej. Została szóstą kobietą w historii, która może się pochwalić takim osiągnięciem i trzecią w erze open (po Doris Hart, Margaret Smith Court, Billie Jean King, Martinie Navrátilovej i Danieli Hantuchovej.

Występy reprezentacyjneEdytuj

W latach 1993–1996 reprezentowała Zimbabwe w rozgrywkach o Puchar Federacji. Występowała w konfrontacjach strefowych Europy i Afryki. Po 1996 nie bierze udziału w tym turnieju, głównie ze względu na trudności ze skompletowaniem żeńskiej reprezentacji z Zimbabwe.

Trzykrotnie reprezentowała Zimbabwe na letnich igrzyskach olimpijskich (2000, 2004, 2008). W Atenach doszła do drugiej rundy gry pojedynczej. Nigdy nie wystartowała w grze podwójnej z powodu braku partnerki.

Cara Black jest obecnie jedyną tenisistką z Zimbabwe klasyfikowaną w rankingu WTA, dlatego jej państwo nie bierze udziału w Pucharze Federacji, a sama zawodniczka nie występuje w swojej koronnej konkurencji – grze podwójnej – na letnich igrzyskach olimpijskich.

W 2007 i 2008 roku razem z Liezel Huber otrzymała nagrodę WTA dla Najlepszej Pary Deblowej Roku.

W grudniu 2011 podano do informacji, że tenisistka spodziewa się narodzin pierwszego dziecka i z tego powodu nie występuje w turniejach w roku 2012.

Życie prywatneEdytuj

Cara jest córką Dona Blacka, trenera tenisowego, który był tenisistą i wystąpił na Wimbledonie i jego żony Velii, nauczycielki. Ma dwóch starszych braci, Byrona i Wayne’a, obydwaj byli tenisistami. Żoną Wayne’a jest od 2003 roku Irina Sielutina, była deblowa partnerka Black, z którą ta wygrywała juniorskie mistrzostwa wielkoszlemowe. 2 grudnia 2006 Cara została żoną Bretta Stephensa, trenera fitness pochodzącego z Australii. Ich ślub miał miejsce na wyspie Spurwing na Jeziorze Kariba w Zimbabwe. 26 kwietnia 2012 w Melbourne urodziła syna, Lachlana[2]. Rodzina zamierza wyprowadzić się z Australii i w najbliższym czasie mieszkać w Zimbabwe, gdzie przebywa obecnie cała rodzina tenisistki.

Historia występów wielkoszlemowychEdytuj

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczejEdytuj

Turniej 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 Z–P
Australian Open A A A A A 1R 2R 2R 2R 1R 2R A 1R A A 4 – 7
French Open A A A A 2R 1R 2R 4R 1R 2R 1R A A A A 6 – 7
Wimbledon A A A A 3R 1R 2R 1R 1R 3R 1R 3R 1R A A 7 – 9
US Open A A A A 2R 1R 1R 1R 2R 1R 2R A A A A 3 – 7
Ranking na koniec roku 727 489 337 189 44 51 43 58 56 134 174 37 284 660 20 – 30

Występy w grze podwójnejEdytuj

Turniej 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A 1R 1R 2R 1R 3R 1R 2R QF W QF QF F QF A 3R QF 1R 1 / 16 32 – 15
French Open A A A A A 1R 2R 3R 3R SF 3R F QF SF SF SF 3R A A QF QF A 0 / 14 39 – 14
Wimbledon A A A A 1R 2R 1R 2R SF 3R W W SF W SF SF 3R 3R A 2R 2R QF 3 / 17 47 – 14
US Open A A A A 1R 2R F SF SF SF 3R QF QF 2R W F SF A A 3R SF A 1 / 15 47 – 14
Ranking na koniec roku 463 306 159 78 30 13 3 9 9 3 1 5 1 1 1 13 77 624 13 4 109 5 / 62 165 – 57

Występy w grze mieszanejEdytuj

Turniej 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A A 2R 1R 1R 2R 2R QF 1R 1R QF 2R W 2R A 1R 1R QF 1 / 15 16 – 14
French Open A A A A A 3R 3R 1R 1R W SF F 2R 1R 2R 2R QF A A SF 2R A 1 / 14 23 – 13
Wimbledon A A A A 3R 3R 2R 3R 2R 3R W 2R SF QF 3R F W QF A 3R 2R 3R 2 / 16 38 – 14
US Open A A A A A 2R 2R QF QF SF 2R 2R 1R 1R W F QF A A 1R QF A 1 / 14 24 – 13
5 / 60 101 – 54

Występy w grze podwójnej w turniejach legendEdytuj

Turniej 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 Tytuły
Australian Open RR[a] A A A A 0 / 1
French Open zawodniczka A A A A 0 / 0
Wimbledon aktywna A W F W 2 / 3
US Open w cyklu WTA A A NH 0 / 0

Wielkoszlemowe finały w grze podwójnej (9)Edytuj

Finały turniejów WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza 2 (1-1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 8 stycznia 2000 Auckland Twarda   Anne Kremer 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 1. 15 września 2002 Waikoloa Twarda   Lisa Raymond 7:6(1), 6:4

Gra podwójna 109 (60–49)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 19 czerwca 1999 ’s-Hertogenbosch Trawiasta   Kristie Boogert   Silvia Farina Elia
  Rita Grande
5:7, 6:7(2)
Finalistka 2. 7 listopada 1999 Quebec Dywanowa (hala)   Debbie Graham   Amy Frazier
  Katie Schlukebir
2:6, 3:6
Zwyciężczyni 1. 8 stycznia 2000 Auckland Twarda   Alexandra Fusai   Barbara Schwartz
  Patricia Wartusch
3:6, 6:3, 6:4
Finalistka 3. 18 czerwca 2000 Birmingham Trawiasta   Irina Sielutina   Lisa McShea
  Rachel McQuillan
3:6, 6:7(5)
Finalistka 4. 30 lipca 2000 Stanford Twarda   Amy Frazier   Chanda Rubin
  Sandrine Testud
4:6, 4:6
Finalistka 5. 9 września 2000 US Open Twarda   Jelena Lichowcewa   Julie Halard-Decugis
  Ai Sugiyama
1:6, 6:1, 1:6
Zwyciężczyni 2. 13 stycznia 2001 Hobart Twarda   Jelena Lichowcewa   Ruxandra Dragomir
  Virginia Ruano Pascual
6:4, 6:1
Zwyciężczyni 3. 6 maja 2001 Hamburg Ceglana   Jelena Lichowcewa   Květa Hrdličková
  Barbara Rittner
6:2, 4:6, 6:2
Finalistka 6. 13 maja 2001 Berlin Ceglana   Jelena Lichowcewa   Els Callens
  Meghann Shaughnessy
4:6, 3:6
Zwyciężczyni 4. 20 maja 2001 Rzym Ceglana   Jelena Lichowcewa   Paola Suárez
  Patricia Tarabini
6:1, 6:1
Zwyciężczyni 5. 17 czerwca 2001 Birmingham Trawiasta   Jelena Lichowcewa   Kimberly Po
  Nathalie Tauziat
6:1, 6:1
Finalistka 7. 23 czerwca 2001 Eastbourne Trawiasta   Jelena Lichowcewa   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
2:6, 2:6
Zwyciężczyni 6. 5 sierpnia 2001 San Diego Twarda   Jelena Lichowcewa   Martina Hingis
  Anna Kurnikowa
6:4, 1:6, 6:4
Zwyciężczyni 7. 25 sierpnia 2001 New Haven Twarda   Jelena Lichowcewa   Jelena Dokić
  Nadieżda Pietrowa
6:0, 3:6, 6:2
Zwyciężczyni 8. 23 września 2001 Tokio (Toyota) Twarda   Liezel Huber   Kim Clijsters
  Ai Sugiyama
6:1, 6:3
Finalistka 8. 4 listopada 2001 Sanex Championships Dywanowa (hala)   Jelena Lichowcewa   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
5:7, 6:3, 3:6
Finalistka 9. 3 marca 2002 Scottsdale Twarda   Jelena Lichowcewa   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
3:6, 7:5, 6:7(4)
Zwyciężczyni 9. 07 kwietnia 2002 Porto Ceglana   Irina Sielutina   Kristie Boogert
  Magüi Serna
7:6(6), 6:4
Finalistka 10. 22 czerwca 2002 Eastbourne Trawiasta   Jelena Lichowcewa   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
7:6(5), 6:7(6), 2:6
Zwyciężczyni 10. 29 września 2002 Bali Twarda   Virginia Ruano Pascual   Swietłana Kuzniecowa
  Arantxa Sánchez Vicario
6:2, 6:3
Finalistka 11. 11 listopada 2002 WTA Championships Dywanowa (hala)   Jelena Lichowcewa   Jelena Diemientjewa
  Janette Husárová
6:4, 4:6, 3:6
Finalistka 12. 5 stycznia 2003 Auckland Twarda   Jelena Lichowcewa   Teryn Ashley
  Abigail Spears
2:6, 6:2, 0:6
Zwyciężczyni 11. 10 stycznia 2003 Hobart Twarda   Jelena Lichowcewa   Barbara Schett
  Patricia Wartusch
7:5, 7:6(1)
Finalistka 13. 23 lutego 2003 Dubaj Twarda   Jelena Lichowcewa   Swietłana Kuzniecowa
  Martina Navrátilová
3:6, 6:7(7)
Zwyciężczyni 12. 27 lipca 2003 Stanford Twarda   Lisa Raymond   Cho Yoon-jeong
  Francesca Schiavone
7:6(5), 6:1
Finalistka 14. 12 października 2003 Filderstadt Twarda   Martina Navrátilová   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
2:6: 4:6
Finalistka 15. 2 listopada 2003 Filadelfia Twarda   Rennae Stubbs   Martina Navrátilová
  Lisa Raymond
3:6, 4:6
Zwyciężczyni 13. 17 stycznia 2004 Sydney Twarda   Rennae Stubbs   Dinara Safina
  Meghann Shaughnessy
7:5, 3:6, 6:4
Zwyciężczyni 14. 8 lutego 2004 Tokio Twarda   Rennae Stubbs   Jelena Lichowcewa
  Magdalena Maleewa
6:0, 6:1
Zwyciężczyni 15. 22 lutego 2004 Antwerpia Twarda   Els Callens   Myriam Casanova
  Eleni Daniilidu
6:2, 6:1
Finalistka 16. 22 maja 2004 Wiedeń Ceglana   Rennae Stubbs   Martina Navrátilová
  Lisa Raymond
2:6, 5:7
Zwyciężczyni 16. 4 lipca 2004 Wimbledon Trawiasta   Rennae Stubbs   Liezel Huber
  Ai Sugiyama
6:3, 7:6(5)
Zwyciężczyni 17. 1 sierpnia 2004 San Diego Twarda   Rennae Stubbs   Virginia Ruano Pascual
  Paola Suárez
4:6, 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 18. 10 października 2004 Filderstadt Twarda   Rennae Stubbs   Anna-Lena Grönefeld
  Julia Schruff
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 19. 24 października 2004 Zurych Twarda   Rennae Stubbs   Virginia Ruano Pascual
  Paola Suárez
6:4, 6:4
Finalistka 17. 15 listopada 2004 WTA Tour Championships Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Nadieżda Pietrowa
  Meghann Shaughnessy
5:7, 2:6
Zwyciężczyni 20. 20 lutego 2005 Antwerpia Twarda   Els Callens   Anabel Medina Garrigues
  Dinara Safina
3:6, 6:4, 6:4
Finalistka 18. 26 lutego 2005 Doha Twarda   Liezel Huber   Alicia Molik
  Francesca Schiavone
3:6, 4:6
Finalistka 19. 8 maja 2005 Berlin Ceglana   Liezel Huber   Jelena Lichowcewa
  Wiera Zwonariowa
6:4, 4:6, 3:6
Zwyciężczyni 21. 15 maja 2005 Rzym Ceglana   Liezel Huber   Marija Kirilenko
  Anabel Medina Garrigues
6:0, 4:6, 6:1
Finalistka 20. 4 czerwca 2005 French Open Ceglana   Liezel Huber   Virginia Ruano Pascual
  Paola Suárez
6:4, 3:6, 3:6
Zwyciężczyni 22. 2 lipca 2005 Wimbledon Trawiasta   Liezel Huber   Swietłana Kuzniecowa
  Amélie Mauresmo
6:2, 6:1
Zwyciężczyni 23. 31 lipca 2005 Stanford Twarda   Rennae Stubbs   Jelena Lichowcewa
  Wiera Zwonariowa
6:3, 7:5
Finalistka 21. 2 października 2005 Luksemburg Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
5:7, 1:6
Finalistka 22. 17 października 2005 Moskwa Dywanowa (hala)   Rennae Stubbs   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
2:6, 4:6
Zwyciężczyni 24. 23 października 2005 Zurich Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Daniela Hantuchová
  Ai Sugiyama
6:7(6), 7:6(4), 6:3
Zwyciężczyni 25. 6 listopada 2005 Filadelfia Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
6:4, 7:6(4)
Finalistka 23. 13 listopada 2005 WTA Tour Championships Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
7:6(5), 5:7, 4:6
Finalistka 24. 7 stycznia 2006 Gold Coast Twarda   Rennae Stubbs   Dinara Safina
  Meghann Shaughnessy
2:6, 3:6
Finalistka 25. 5 lutego 2006 Tokio Dywanowa (hala)   Rennae Stubbs   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
2:6, 1:6
Finalistka 26. 12 lutego 2006 Paryż Dywanowa (hala)   Rennae Stubbs   Émilie Loit
  Květa Peschke
6:7(5), 4:6
Zwyciężczyni 26. 6 sierpnia 2006 San Diego Twarda   Rennae Stubbs   Anna-Lena Grönefeld
  Meghann Shaughnessy
6:2, 6:2
Finalistka 27. 20 sierpnia 2006 Montreal Twarda   Anna-Lena Grönefeld   Martina Navrátilová
  Nadieżda Pietrowa
1:6, 2:6
Finalistka 28. 8 października 2006 Stuttgart Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
3:6, 4:6
Zwyciężczyni 27. 22 października 2006 Zurich Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Liezel Huber
  Katarina Srebotnik
7:5, 7:5
Finalistka 29. 12 listopada 2006 WTA Tour Championships Twarda (hala)   Rennae Stubbs   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
6:3, 3:6, 3:6
Zwyciężczyni 28. 27 stycznia 2007 Australian Open Twarda   Liezel Huber   Chan Yung-jan
  Chuang Chia-jung
6:4, 6:7(4), 6:1
Zwyciężczyni 29. 11 lutego 2007 Paryż Dywanowa (hala)   Liezel Huber   Gabriela Navrátilová
  Vladimíra Uhlířová
6:2, 6:0
Zwyciężczyni 30. 18 lutego 2007 Antwerpia Dywanowa (hala)   Liezel Huber   Jelena Lichowcewa
  Jelena Wiesnina
7:5, 4:6, 6:1
Zwyciężczyni 31. 24 lutego 2007 Dubaj Twarda   Liezel Huber   Swietłana Kuzniecowa
  Alicia Molik
7:6(6), 6:4
Finalistka 30. 3 kwietnia 2007 Miami Twarda   Liezel Huber   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
4:6, 6:3, 2–10
Zwyciężczyni 32. 14 lipca 2007 Wimbledon Trawiasta   Liezel Huber   Katarina Srebotnik
  Ai Sugiyama
3:6, 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 33. 5 sierpnia 2007 San Diego Twarda   Liezel Huber   Wiktoryja Azaranka
  Anna Czakwetadze
7:5, 6:4
Finalistka 31. 19 sierpnia 2007 Toronto Twarda   Liezel Huber   Katarina Srebotnik
  Ai Sugiyama
4:6, 6:2, 5–10
Finalistka 32. 25 sierpnia 2007 New Haven Twarda   Liezel Huber   Sania Mirza
  Mara Santangelo
1:6, 2:6
Zwyciężczyni 34. 14 października 2007 Moskwa Dywanowa (hala)   Liezel Huber   Wiktoryja Azaranka
  Tacciana Puczak
4:6, 6:1, 10–7
Zwyciężczyni 35. 28 października 2007 Linz Twarda (hala)   Liezel Huber   Katarina Srebotnik
  Ai Sugiyama
6:2, 3:6, 10–8
Zwyciężczyni 36. 11 listopada 2007 Sony Ericsson Championships Twarda (hala)   Liezel Huber   Katarina Srebotnik
  Ai Sugiyama
5:7, 6:3, 10–8
Zwyciężczyni 37. 17 lutego 2008 Antwerpia Dywanowa (hala)   Liezel Huber   Květa Peschke
  Ai Sugiyama
6:1, 6:3
Finalistka 33. 23 lutego 2008 Doha Twarda   Liezel Huber   Květa Peschke
  Rennae Stubbs
1:6, 7:5, 7–10
Zwyciężczyni 38. 1 marca 2008 Dubaj Twarda   Liezel Huber   Yan Zi
  Zheng Jie
7:5, 6:2
Finalistka 34. 6 kwietnia 2008 Miami Twarda   Liezel Huber   Katarina Srebotnik
  Ai Sugiyama
5:7, 6:4, 3–10
Zwyciężczyni 39. 11 maja 2008 Berlin Ceglana   Liezel Huber   Nuria Llagostera Vives
  María José Martínez Sánchez
3:6, 6:2, 10–2
Zwyciężczyni 40. 15 czerwca 2008 Birmingham Trawiasta   Liezel Huber   Séverine Beltrame
  Virginia Ruano Pascual
6:2, 6:1
Zwyciężczyni 41. 21 czerwca 2008 Eastbourne Trawiasta   Liezel Huber   Květa Peschke
  Rennae Stubbs
2:6, 6:0, 10–8
Zwyciężczyni 42. 20 lipca 2008 Stanford Twarda   Liezel Huber   Jelena Wiesnina
  Wiera Zwonariowa
6:4, 6:3
Zwyciężczyni 43. 3 sierpnia 2008 Montreal Twarda   Liezel Huber   Marija Kirilenko
  Flavia Pennetta
6:1, 6:1
Zwyciężczyni 44. 7 września 2008 US Open Twarda   Liezel Huber   Lisa Raymond
  Samantha Stosur
6:3, 7:6(6)
Finalistka 35. 12 października 2008 Moskwa Twarda (hala)   Liezel Huber   Nadieżda Pietrowa
  Katarina Srebotnik
4:6, 4:6
Zwyciężczyni 45. 19 października 2008 Zurych Twarda (hala)   Liezel Huber   Anna-Lena Grönefeld
  Patty Schnyder
6:1, 7:6(3)
Finalistka 36. 26 października 2008 Linz Twarda (hala)   Liezel Huber   Katarina Srebotnik
  Ai Sugiyama
4:6, 5:7
Zwyciężczyni 46. 9 listopada 2008 Sony Ericsson Championships Twarda   Liezel Huber   Květa Peschke
  Rennae Stubbs
6:1, 7:5
Zwyciężczyni 47. 15 lutego 2009 Paryż Twarda (hala)   Liezel Huber   Květa Peschke
  Lisa Raymond
6:4, 3:6, 10–4
Zwyciężczyni 48. 22 lutego 2009 Dubaj Twarda   Liezel Huber   Marija Kirilenko
  Agnieszka Radwańska
6:3, 6:3
Zwyciężczyni 49. 17 maja 2009 Madryt Ceglana   Liezel Huber   Květa Peschke
  Lisa Raymond
4:6, 6:3, 10–6
Zwyciężczyni 50. 14 czerwca 2009 Birmingham Trawiasta   Liezel Huber   Raquel Kops-Jones
  Abigail Spears
6:1, 6:4
Zwyciężczyni 51. 16 sierpnia 2009 Cincinnati Twarda   Liezel Huber   Nuria Llagostera Vives
  María José Martínez Sánchez
6:3, 0:6, 10–2
Finalistka 37. 12 września 2009 US Open Twarda   Liezel Huber   Serena Williams
  Venus Williams
2:6, 2:6
Finalistka 38. 1 listopada 2009 Sony Ericsson Championships Twarda   Liezel Huber   Nuria Llagostera Vives
  María José Martínez Sánchez
6:7(0), 7:5, 7–10
Zwyciężczyni 52. 9 stycznia 2010 Auckland Twarda   Liezel Huber   Natalie Grandin
  Laura Granville
7:6(4), 6:2
Zwyciężczyni 53. 16 stycznia 2010 Sydney Twarda   Liezel Huber   Tathiana Garbin
  Nadieżda Pietrowa
6:1, 3:6, 10–3
Finalistka 39. 30 stycznia 2010 Australian Open Twarda   Liezel Huber   Serena Williams
  Venus Williams
4:6, 3:6
Finalistka 40. 14 lutego 2010 Paryż Twarda (hala)   Liezel Huber   Iveta Benešová
  Barbora Záhlavová-Strýcová
walkower
Finalistka 41. 22 maja 2010 Warszawa Ceglana   Yan Zi   Virginia Ruano Pascual
  Meghann Shaughnessy
3:6, 4:6
Zwyciężczyni 54. 13 czerwca 2010 Birmingham Trawiasta   Lisa Raymond   Liezel Huber
  Bethanie Mattek-Sands
6:3, 3:2 krecz
Zwyciężczyni 55. 5 stycznia 2013 Auckland Twarda   Anastasija Rodionowa   Julia Görges
  Jarosława Szwiedowa
2:6, 6:2, 10–5
Finalistka 42. 11 maja 2013 Madryt Ceglana   Marina Erakovic   Anastasija Pawluczenkowa
  Lucie Šafářová
2:6, 4:6
Finalistka 43. 25 maja 2013 Strasburg Ceglana   Marina Erakovic   Kimiko Date-Krumm
  Chanelle Scheepers
4:6, 6:3, 12–14
Finalistka 44. 16 czerwca 2013 Birmingham Trawiasta   Marina Erakovic   Ashleigh Barty
  Casey Dellacqua
5:7, 4:6
Zwyciężczyni 56. 28 września 2013 Tokio Twarda   Sania Mirza   Chan Hao-ching
  Liezel Huber
4:6, 6:0, 11–9
Zwyciężczyni 57. 5 października 2013 Pekin Twarda   Sania Mirza   Wiera Duszewina
  Arantxa Parra Santonja
6:2, 6:2
Finalistka 45. 15 marca 2014 Indian Wells Twarda   Sania Mirza   Hsieh Su-wei
  Peng Shuai
6:7(5), 2:6
Finalistka 46. 27 kwietnia 2014 Stuttgart Ceglana (hala)   Sania Mirza   Sara Errani
  Roberta Vinci
2:6, 3:6
Zwyciężczyni 58. 3 maja 2014 Oeiras Ceglana   Sania Mirza   Eva Hrdinová
  Walerija Sołowjowa
6:4, 6:3
Finalistka 47. 10 sierpnia 2014 Montreal Twarda   Sania Mirza   Sara Errani
  Roberta Vinci
6:7(4), 3:6
Zwyciężczyni 59. 20 września 2014 Tokio Twarda   Sania Mirza   Garbiñe Muguruza
  Carla Suárez Navarro
6:2, 7:5
Finalistka 48. 27 września 2014 Wuhan Twarda   Caroline Garcia   Martina Hingis
  Flavia Pennetta
4:6, 7:5, 10–12
Finalistka 49. 5 października 2014 Pekin Twarda   Sania Mirza   Andrea Hlaváčková
  Peng Shuai
4:6, 4:6
Zwyciężczyni 60. 26 października 2014 Singapur Twarda (hala)   Sania Mirza   Hsieh Su-wei
  Peng Shuai
6:1, 6:0

Gra mieszana 8 (5–3)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 8 czerwca 2002 French Open Ceglasta   Wayne Black   Jelena Bowina
  Mark Knowles
6:3, 6:3
Finalistka 1. 5 czerwca 2004 French Open Ceglasta   Wayne Black   Tatiana Golovin
  Richard Gasquet
3:6, 4:6
Zwyciężczyni 2. 3 lipca 2004 Wimbledon Trawiasta   Wayne Black   Alicia Molik
  Todd Woodbridge
3:6, 7:6(8), 6:4
Zwyciężczyni 3. 4 września 2008 US Open Twarda   Leander Paes   Liezel Huber
  Jamie Murray
7:6(6), 6:4
Finalistka 2. 3 lipca 2009 Wimbledon Trawiasta   Leander Paes   Anna-Lena Grönefeld
  Mark Knowles
5:7, 3:6
Finalistka 3. 13 września 2009 US Open Twarda   Leander Paes   Carly Gullickson
  Travis Parrott
2:6, 4:6
Zwyciężczyni 4. 30 stycznia 2010 Australian Open Twarda   Leander Paes   Jekatierina Makarowa
  Jaroslav Levinský
7:5, 6:3
Zwyciężczyni 5. 4 lipca 2010 Wimbledon Trawiasta   Leander Paes   Lisa Raymond
  Wesley Moodie
6:4, 7:6(5)

Występy w Turnieju Mistrzyń w grze podwójnejEdytuj

Finały turniejów rangi ITFEdytuj

turnieje z pulą nagród 100 000 $
turnieje z pulą nagród 75 000 $
turnieje z pulą nagród 50 000 $
turnieje z pulą nagród 25 000 $
turnieje z pulą nagród 15 000 $
turnieje z pulą nagród 10 000 $

Gra pojedyncza 11 (6-5)Edytuj

Rezultat Data Turniej Naw. Przeciwniczka Wynik
Finalistka 28/03/1993   Harare Twarda   Erica Adams 2:6, 3:6
Finalistka 27/03/1994   Nairobi Twarda   Nicole Melch 6:7(4), 0:6
Zwyciężczyni 19/03/1995   Gaborone Twarda   Linda Jansson 6:4, 6:2
Zwyciężczyni 26/03/1995   Harare Twarda   Karen Van Der Merwe 6:1, 6:2
Finalistka 10/03/1996   Gaborone Twarda   Jeri Ingram 6:4, 4:6, 4:6
Finalistka 17/03/1996   Harare Twarda   Linda Sentis 3:6, 6:3, 2:6
Zwyciężczyni 12/05/1996   Nitra Ceglana   Zuzana Váleková walkower
Zwyciężczyni 02/02/1997   Mission Twarda   Keri Phebus 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 30/03/1997   Dinard Ceglana (hala)   Magalie Lamarre 4:6, 6:4, 6:2
Finalistka 23/08/1998   Bronx Twarda   Sarah Pitkowski 3:6, 5:7
Zwyciężczyni 03/10/1999   Santa Clara Twarda   Anna Smasznowa 6:2, 6:1

Gra podwójna 14 (11-3)Edytuj

Rezultat Data Turniej Naw. Partnerka Przeciwniczki Wynik
Zwyciężczyni 27/03/1994   Nairobi Twarda   Nannie De Villiers   Sybille Seyfried
  Magüi Serna
6:2, 6:2
Finalistka 19/03/1995   Gaborone Twarda   Elissa Burton   Michele Mair
  Karen Van Der Merwe
6:1, 6:4
Finalistka 26/03/1995   Harare Twarda   Elissa Burton   Lucinda Gibbs
  Giselle Swart
4:6, 6:7(4)
Zwyciężczyni 02/04/1995   Nairobi Twarda   Elissa Burton   Lucinda Gibbs
  Giselle Swart
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 21/04/1996   Gelos Ceglana   Nirupama Sanjeev   Amélie Mauresmo
  Isabelle Taesch
7:6(4), 6:3
Zwyciężczyni 17/11/1996   São Paulo Ceglana   Irina Sielutina   Ľudmila Cervanová
  Zuzana Váleková
4:6, 6:4, 6:3
Zwyciężczyni 24/11/1996   São Paulo Ceglana   Irina Sielutina   Miriam d’Agostini
  Vanessa Menga
3:6, 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 12/01/1997   Delray Beach Twarda   Irina Sielutina   Brie Rippner
  Paige Yaroshuk
6:3, 6:3
Zwyciężczyni 13/04/1997   Ateny Ceglana   Irina Sielutina   Virag Csurgo
  Swetłana Kriwenczewa
6:3, 6:4
Zwyciężczyni 24/08/1997   Kijów Ceglana   Irina Sielutina   Natalia Egorova
  Olga Ivanova
6:2, 6:4
Zwyciężczyni 28/09/1997   Tucumán Ceglana   Irina Sielutina   Miriam d’Agostini
  Vanessa Menga
6:3, 6:1
Zwyciężczyni 04/10/1998   Santa Clara Twarda   Irina Sielutina   Maureen Drake
  Lindsay Lee-Waters
6:4, 5:7, 6:3
Zwyciężczyni 28/10/2012   Traralgon Twarda   Arina Rodionowa   Ashleigh Barty
  Sally Peers
2:6, 7:6(4), 10–8
Finalistka 04/11/2012   Bendigo Twarda   Arina Rodionowa   Ashleigh Barty
  Sally Peers
6:7(12), 6:7(5)

Występy w igrzyskach olimpijskichEdytuj

Gra pojedynczaEdytuj

Letnie Igrzyska Olimpijskie w Sydney, 2000,
reprezentując państwo   Zimbabwe
Etap Przeciwniczka Wynik
1. runda   Włochy: Silvia Farina Elia 2:6, 6:3, 3:6
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atenach, 2004,
reprezentując państwo   Zimbabwe
Etap Przeciwniczka Wynik
1. runda   Słowenia: Tina Pisnik 6:3, 5:7, 6:4
2. runda   Stany Zjednoczone: Chanda Rubin 4:6, 6:3, 3:6
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Pekinie, 2008,
reprezentując państwo   Zimbabwe
Etap Przeciwniczka Wynik
1. runda   Serbia: Jelena Janković 3:6, 3:6

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowychEdytuj

Gra pojedyncza (3)Edytuj

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1997   French Open Ceglana   Justine Henin 6:4, 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 1997   Wimbledon Trawiasta   Aubrie Rippner 6:3, 7:5
Zwyciężczyni 1997   US Open Twarda   Kildine Chevalier 6:7, 6:1, 6:3

Gra podwójna (4)Edytuj

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1995   Wimbledon Trawiasta   Aleksandra Olsza   Trudi Musgrave
  Jodi Richardson
6:0, 7:6(5)
Zwyciężczyni 1997   French Open Ceglana   Irina Sielutina   Maja Matevžič
  Katarina Srebotnik
6:0, 5:7, 7:5
Zwyciężczyni 1997   Wimbledon Trawiasta   Irina Sielutina   Maja Matevžič
  Katarina Srebotnik
3:6, 7:5, 6:3
Finalistka 1997   US Open Twarda   Irina Sielutina   Marissa Irvin
  Alexandra Stevenson
2:6, 6:7

PrzypisyEdytuj

  1. Rafał Smoliński: Mistrzostwa WTA: Obrończynie tytułu na kolanach, wielki triumf Cary Black i Sanii Mirzy (pol.). sportowefakty.pl, 2014-10-26. [dostęp 8 września 2015].
  2. Collin Matiza: Tennis ace Cara gives birth (ang.). herald.co.zw, 2012-04-26. [dostęp 2014-12-23].

UwagiEdytuj

  1. Wystąpiła tylko w pierwszym meczu turnieju.

BibliografiaEdytuj