Otwórz menu główne

Carlo Janka

szwajcarski narciarz alpejczyk

KarieraEdytuj

Pierwszy raz na arenie międzynarodowej Carlo Janka pojawił się 8 grudnia 2001 roku w Sulden, gdzie w zawodach FIS Race w slalomie zajął 24. miejsce. W lutym 2005 roku brał udział w mistrzostwach świata juniorów w Bardonecchii, gdzie był między innymi dziewiąty w biegu zjazdowym i szesnasty w supergigancie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Quebecu zdobył brązowy medal w gigancie. Na tej samej imprezie zajął także siódme miejsce w supergigancie.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 21 grudnia 2005 roku w Kranjskiej Gorze, gdzie nie ukończył giganta. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 17 grudnia 2006 roku w Alta Badia, zajmując dwudzieste miejsce w tej samej konkurencji. Blisko dwa lata później, 29 listopada 2008 roku w Lake Louise, pierwszy raz stanął na podium, zajmując drugie miejsce w zjeździe. W zawodach tych rozdzielił Włocha Petera Filla oraz Hansa Olssona ze Szwecji. W sezonie 2008/2009 na podium stawał jeszcze trzy razy, w tym 13 grudnia 2008 roku w Val d'Isère wygrał giganta, a 16 stycznia 2009 roku w Wengen był najlepszy w superkombinacji. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej zajął siódme miejsce, a w klasyfikacji kombinacji zdobył Małą Kryształową Kulę. W lutym 2009 roku wystartował na mistrzostwach świata z Val d'Isère, zdobywając dwa medale. Najpierw zdobył brązowy medal w zjeździe, w którym o 0,17 sekundy wyprzedził go John Kucera z Kanady, a o 0,13 sekundy szybszy był jego rodak, Didier Cuche. Sześć dni później wystartował w gigancie, w którym prowadził po pierwszym przejeździe z przewagą 0,48 sekundy nad Austriakiem Benjaminem Raichem. W drugim przejeździe uzyskał dopiero dwunasty wynik, wystarczyło to jednak do zwycięstwa. Ostatecznie wyprzedził Raicha o 0,71 sekundy i Teda Ligety'ego z USA o 0,99 sekundy.

Najważniejszym punktem sezonu 2009/2010 były igrzyska olimpijskie w Vancouver. Szwajcar sięgnął tam po złoty medal w gigancie, wygrywając pierwszy przejazd i uzyskując trzeci w wynik w drugim przejeździe. Pozostałe miejsca na podium zajęli Norwegowie: Kjetil Jansrud ze stratą 0,39 sekundy oraz Aksel Lund Svindal ze stratą 0,61 sekundy. Na tej samej imprezie Janka był też między innymi ósmy w supergigancie i czwarty w superkombinacji, walkę o medal przegrywając 0,22 sekundy ze swym rodakiem, Silvanem Zurbriggenem. W zawodach pucharowych wielokrotnie stawał na podium, w tym sześć razy zwyciężał: w dniach 4-6 grudnia w Beaver Creek był kolejno najlepszy w superkombinacji, zjeździe i gigancie, 16 stycznia w Wengen i 10 marca w Garmisch-Partenkirchen wygrywał zjazdy, a 12 marca w Ga-Pa ponownie zwyciężył w gigancie. Wyniki te dały mu zwycięstwo w klasyfikacji generalnej, został tym samym pierwszym Szwajcarem od 18 lat, który zdobył Puchar Świata (w sezonie 1991/1992 najlepszy był Paul Accola). Zajął ponadto drugie miejsca w klasyfikacjach zjazdu, giganta i kombinacji.

Z mistrzostw świata z Garmisch-Partenkirchen w 2011 roku wrócił bez medalu. Wystąpił tam w gigancie i supergigancie, w obu przypadkach kończąc rywalizację na siódmym miejscu. Tuż po zakończeniu mistrzostw Janka przeszedł operację serca po tym, jak podczas wysiłku jego serce zaczęło bić nieregularnie[1]. Już dziesięć dni później wrócił do rywalizacji pucharowej i odniósł swoje jedyne zwycięstwo w sezonie 2010/2011, 5 marca 2011 roku w Kranjskiej Gorze wygrywając giganta. Poza tym jeszcze cztery razy stawał na podium: 28 listopada w Lake Louise był drugi w supergigancie, 14 stycznia Wengen był drugi w superkombinacji, dzień później był trzeci w zjeździe, a 6 lutego w Hinterstoder zajął trzecie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej był tym razem trzeci, ustępując tylko Chorwatowi Ivicy Kosteliciowi i Didierowi Cuche'owi. Był też piąty w klasyfikacji giganta oraz szósty w supergigancie i kombinacji.

Przez trzy kolejne lata osiągał słabsze wyniki, plasując się poza czołową dziesiątką klasyfikacji generalnej. W tym czasie tylko raz stanął na podium, 18 stycznia 2013 roku w Wengen zajmując trzecie miejsce w superkombinacji. W lutym 2013 roku wystąpił na mistrzostwach świata z Schladming, gdzie zajął ósme miejsce w superkombinacji, 19. miejsce w gigancie i 25. w supergigancie. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Soczi był szósty w zjeździe, ósmy w superkombinacji i trzynasty w gigancie.

Dziesiąte w karierze i pierwsze od czterech lat zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata odniósł 16 stycznia 2015 roku w Wengen, gdzie po raz kolejny wygrał superkombinację. Dwa dni później w tej samej miejscowości Janka zajął trzecie miejsce w gigancie, przegrywając tylko z Austriakiem Hannesem Reicheltem i swym rodakiem, Beatem Feuzem. Ponadto kilkukrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, co dało mu drugie w karierze zwycięstwo w klasyfikacji superkombinacji. W 2015 roku brał także udział w mistrzostwach świata z Vail/Beaver Creek, gdzie zajął między innymi szóste miejsce w superkombinacji oraz dziewiąte w zjeździe.

W 2010 otrzymał nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[2]. Kilkukrotnie zdobywał medale mistrzostw Szwajcarii, jednak nigdy nie zwyciężył.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
11. 15 lutego 2010   Vancouver Zjazd 1:54,31 min +0,71 s   Didier Défago
8. 19 lutego 2010   Vancouver Supergigant 1:30,34 min +0,49 s   Aksel Lund Svindal
4. 21 lutego 2010   Vancouver Superkombinacja 2:44,92 min +0,62 s   Bode Miller
1.  23 lutego 2010   Vancouver Gigant 2:37,83 min
6. 9 lutego 2014   Soczi Zjazd 2:06,23 min +0,48 s   Matthias Mayer
8. 14 lutego 2014   Soczi Superkombinacja 2:45,20 min +1,68 s   Sandro Viletta
22. 16 lutego 2014   Soczi Supergigant 1:18,14 min +1,87 s   Kjetil Jansrud
13. 19 lutego 2014   Soczi Gigant 2:45,29 min +1,75 s   Ted Ligety

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 4 lutego 2009   Val d'Isère Supergigant 1:19,41 min +1,78 s   Didier Cuche
3.  7 lutego 2009   Val d'Isère Zjazd 2:07,01 min +0,17 s   John Kucera
1.  13 lutego 2009   Val d'Isère Gigant 2:23,00 min
7. 9 lutego 2011   Ga-Pa Supergigant 1:38,31 min +1,72 s   Christof Innerhofer
7. 18 lutego 2011   Ga-Pa Gigant 2:10,56 min +0,92 s   Ted Ligety
25. 6 lutego 2013   Schladming Supergigant 1:23,96 min +2,77 s   Ted Ligety
19. 9 lutego 2013   Schladming Zjazd 2:01,32 min +2,59 s   Aksel Lund Svindal
8. 11 lutego 2013   Schladming Superkombinacja 2:56,96 min +1,69 s   Ted Ligety
DNS2 15 lutego 2013   Schladming Gigant 2:28,92 min   Ted Ligety
12. 5 lutego 2015   Vail/Beaver Creek Supergigant 1:15,68 min +0,82 s   Hannes Reichelt
9. 7 lutego 2015   Vail/Beaver Creek Zjazd 1:43,18 min +0,67 s   Patrick Küng
6. 8 lutego 2015   Vail/Beaver Creek Superkombinacja 2:36,10 min +0,70 s   Marcel Hirscher
11. 13 lutego 2015   Vail/Beaver Creek Gigant 2:34,16 min +2,23 s   Ted Ligety
8. 9 lutego 2017   Sankt Moritz Supergigant 1:25,38 min +0,99 s   Erik Guay
28. 12 lutego 2017   Sankt Moritz Zjazd 1:38,91 min +1,73 s   Beat Feuz
7. 13 lutego 2017   Sankt Moritz Superkombinacja 2:26,33 min +0,68 s   Luca Aerni
22. 17 lutego 2017   Sankt Moritz Gigant 2:13,31 min +2,20 s   Marcel Hirscher

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 23 lutego 2005   Bardonecchia Zjazd 1:25,58 min +1,35 s   Rok Perko
22. 24 lutego 2005   Bardonecchia Slalom 1:24,10 min +3,69 s   Filip Trejbal
16. 25 lutego 2005   Bardonecchia Supergigant 1:25,20 min +1,10 s   Michael Gmeiner
DNF2 27 lutego 2005   Bardonecchia Gigant 2:10,28 min   Michael Gmeiner
DNF 2 marca 2006   Québec Zjazd 1:27,26 min   Christopher Beckmann
7. 4 marca 2006   Québec Supergigant 1:11,81 min +0,42 s   Michael Sablatnik
DNF1 5 marca 2006   Québec Slalom 1:32,98 min   Mikkel Bjørge
3.  6 marca 2006   Québec Gigant 2:20,50 min +0,91 s   Stefan Guay

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Val d'Isère13 grudnia 2008 (gigant)
  2.   Wengen16 stycznia 2009 (superkombinacja)
  3.   Beaver Creek4 grudnia 2009 (superkombinacja)
  4.   Beaver Creek5 grudnia 2009 (zjazd)
  5.   Beaver Creek6 grudnia 2009 (gigant)
  6.   Wengen16 stycznia 2010 (zjazd)
  7.   Garmisch-Partenkirchen10 marca 2010 (zjazd)
  8.   Garmisch-Partenkirchen12 marca 2010 (gigant)
  9.   Kranjska Gora5 marca 2011 (gigant)
  10.   Wengen16 stycznia 2015 (superkombinacja)
  11.   Jeongseon7 lutego 2016 (supergigant)

Pozostałe miejsca na podium w zawodachEdytuj

  1.   Lake Louise29 listopada 2008 (zjazd) – 2. miejsce
  2.   Sestriere22 lutego 2009 (superkombinacja) – 3. miejsce[3]
  3.   Sölden25 października 2009 (gigant) – 3. miejsce
  4.   Lake Louise28 listopada 2009 (zjazd) – 3. miejsce
  5.   Val Ghërdina18 grudnia 2009 (supergigant) – 2. miejsce
  6.   Wengen15 stycznia 2010 (superkombinacja) – 2. miejsce
  7.   Lake Louise28 listopada 2010 (supergigant) – 2. miejsce
  8.   Wengen14 stycznia 2011 (superkombinacja) – 2.miejsce
  9.   Wengen15 stycznia 2011 (zjazd) – 3.miejsce
  10.   Hinterstoder6 lutego 2011 (gigant) – 3. miejsce
  11.   Wengen18 stycznia 2013 (superkombinacja) – 3 miejsce
  12.   Wengen18 stycznia 2015 (zjazd) – 3 miejsce
  13.   Kitzbühel23 stycznia 2016 (zjazd) – 3. miejsce
  14.   Alta Badia19 grudnia 2016 (gigant równoległy) – 2. miejsce
  15.   Aspen15 marca 2017 (zjazd) – 3. miejsce
  • W sumie (11 Zwycięstw, 6 drugich i 9 trzecich miejsc)

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj