Celestino Migliore

Celestino Migliore (ur. 1 lipca 1952 w Cuneo) – włoski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, dyplomata watykański, arcybiskup ad personam, stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy ONZ w latach 2002–2010, nuncjusz apostolski w Polsce w latach 2010–2016, nuncjusz apostolski w Rosji w latach 2016–2020, nuncjusz apostolski we Francji od 2020.

Celestino Migliore
Arcybiskup tytularny Canosy
Ilustracja
Celestino Migliore z Władimirem Putinem (2016)
Herb Celestino Migliore Confitebor Tibi in Populis
Wyznam Cię wśród ludów
Kraj działania  Francja
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1952
Cuneo
Miejsce pochówku
Nuncjusz apostolski we Francji
Okres sprawowania od 2020
Nuncjusz apostolski w Rosji
Okres sprawowania 2016–2020
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 25 czerwca 1977
Nominacja biskupia 30 października 2002
Sakra biskupia 6 stycznia 2003
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Odznaka Honorowa „Bene Merito”
Strona internetowa
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 2003
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Leonardo Sandri
Antonio Maria Vegliò

ŻyciorysEdytuj

Studiował w Międzydiecezjalnym Studium Teologicznym w Fossano[1], gdzie uzyskał dyplom magistra teologii. Na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie uzyskał stopień licencjata i doktora prawa kanonicznego[2]. W 1977 ukończył Papieską Akademię Kościelną, po czym rozpoczął służbę w dyplomacji watykańskiej[2][3].

Pierwszą wyznaczoną mu placówką była Angola, gdzie w latach 1980–1984 pełnił funkcję attaché i drugiego sekretarza przy Delegacji Apostolskiej w tym kraju. Stamtąd został przeniesiony do Nuncjatury Apostolskiej w Stanach Zjednoczonych, skąd w 1988 trafił do Egiptu. W latach 1989–1992 pracował w Nuncjaturze Apostolskiej w Warszawie. Od kwietnia 1992 był stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Radzie Europy w Strasburgu. W latach 1995–2002 pracował w watykańskim Sekretariacie Stanu. Jako Podsekretarz do Spraw Relacji z Państwami był odpowiedzialny za nawiązywanie stosunków dyplomatycznych z krajami azjatyckimi, między innymi z Chinami, Koreą Północą i Wietnamem. W tym czasie wykładał również dyplomację kościelną na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim.

NuncjaturaEdytuj

30 października 2002 papież Jan Paweł II mianował go nuncjuszem apostolskim i stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, wynosząc go do godności tytularnego arcybiskupa Canosy[4]. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 2003 z rąk papieża[5].

30 czerwca 2010 został ustanowiony przez papieża Benedykta XVI nuncjuszem apostolskim w Polsce[6]. Misję dyplomatyczną w Polsce rozpoczął 15 września 2010[7]. 19 lutego 2011 przewodniczył mszy pogrzebowej arcybiskupa Józefa Życińskiego w Archikatedrze lubelskiej. 28 kwietnia 2012 przewodniczył uroczystościom pogrzebowym biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi w Bazylice Katedralnej w Pelplinie. 11 lipca 2012 pojawił się w Dębowcu, na XXV Międzynarodowym Saletyńskim Spotkaniu Młodych. 27 października 2013 w kościele św. Małgorzaty i Katarzyny w Kętach wspólnie z biskupami Tadeuszem Rakoczym i Piotrem Gregerem odprawił mszę koncelebrowaną w 100. rocznicę śmierci bł. Celiny Borzęckiej. Kolejna wizyta nuncjusza w Polsce odbyła 14 września 2014 w Parczewie, gdzie odprawił mszę świętą z okazji 450-lecia przyjęcia uchwał soboru trydenckiego na sejmie w Parczewie oraz setnej rocznicy poświęcenia kościoła[8].

28 maja 2016 został mianowany przez papieża Franciszka nowym nuncjuszem Apostolskim w Federacji Rosyjskiej[9][10]. 5 sierpnia 2016 przestał być nuncjuszem Stolicy Apostolskiej w Polsce[11]. Misję dyplomatyczną w Rosji rozpoczął 9 listopada 2016[12]. 11 stycznia 2020 papież Franciszek mianował go nuncjuszem apostolskim we Francji[13].

Udzielił sakry biskupom pomocniczym: zielonogórsko-gorzowskiemu Tadeuszowi Lityńskiemu (2012), gdańskiemu Wiesławowi Szlachetce (2014), opolskiemu Rudolfowi Pierskale (2014), kaliskiemu Łukaszowi Buzunowi (2014), szczecińsko-kamieńskiemu Henrykowi Wejmanowi (2014) i radomskiemu Piotrowi Turzyńskiemu (2015). Był także współkonsekratorem w trakcie święceń 21 biskupów[14].

Odznaczenia i tytuły honoroweEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Chi siamo: Ex-alunni dello Studio Teologico Interdiocesano di Fossano (wł.). sti-issrfossano.it. [dostęp 2010-06-19].
  2. a b His Excellency Archbishop Celestino Migliore (ang.). holyseemission.org. [dostęp 2010-06-19].
  3. Pontificia Accademia Ecclesiastica: Ex-alunni 1950-1999 (wł.). vatican.va. [dostęp 2010-06-19].
  4. Nomina dell’Osservatore Permanente della Santa Sede presso l’Organizzazione delle Nazioni Unite (O.N.U.) (wł.). vatican.va, 2002-10-30. [dostęp 2019-03-12].
  5. Archbishop Celestino Migliore (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2019-03-12].
  6. Abp Celestino Migliore – nowym nuncjuszem w Polsce (pol.). episkopat.pl. [dostęp 2010-06-30].
  7. Abp C. Migliore złożył listy uwierzytelniające, www.deon.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  8. Parczew: 450-lecie przyjęcia uchwał Soboru Trydenckiego. podlasie.24.pl. [dostęp 2014-09-14].
  9. Nomina del Nunzio Apostolico nella Federazione Russa (wł.). vatican.va. [dostęp 2016-05-28].
  10. Abp Celestino Migliore został nuncjuszem w Rosji. deon.pl. [dostęp 2016-05-28].
  11. Katalog nuncjuszy apostolskich w Polsce | Nuncjatura Apostolska w Polsce, nuncjatura.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  12. Władimir Putin o stosunkach polsko-rosyjskich. rp.pl. [dostęp 2016-11-09].
  13. Nomina del Nunzio Apostolico in Francia (wł.). vatican.va. [dostęp 2020-01-11].
  14. Celestino Migliore (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-03-19].
  15. Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 1999-01-19. [dostęp 2010-06-19].
  16. Andrzej Duda odznaczył nuncjusza abp. Celestino Migliore.
  17. Ks. abp Celestino Migliore odznaczony „Bene Merito”, RadioMaryja.pl, 1 lipca 2016 [dostęp 2018-12-24] (pol.).
  18. 12th annual Vincentian Chair of Social Justice Lecture on January 26, 2006 at the Vincentian Convocation (ang.). vincenter.org, 2006-01-26. [dostęp 2010-06-19].
  19. Nuncjusz apostolski abp Celestino Migliore doktorem honoris causa UPJPII.
  20. Wrocław: abp Celestino Migliore odbierze jutro doktorat honoris causa PWT.
  21. Katolicka Agencja Informacyjna KAI, Abp Celestino Migliore otrzyma dziś doktorat honoris causa [dostęp 2019-05-28].

Linki zewnętrzneEdytuj

Poprzednik
Luigi Ventura
  Nuncjusz apostolski we Francji
od 2020
  Następca
nadal