Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II w Toruniu

Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II w Toruniu – agenda diecezjalna podlega biskupowi toruńskiemu.

Centrum Dialogu Społecznego
im. Jana Pawła II w Toruniu
Obiekt zabytkowy nr rej. A/257 z 10 października 1929 i 1 września 1970
Ilustracja
Siedziba Centrum Dialogu
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Miejscowość Toruń
Adres ul. Łazienna 22
Właściciel Diecezja toruńska
Położenie na mapie Torunia
Mapa lokalizacyjna Torunia
Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II w Toruniu
Centrum Dialogu Społecznego
im. Jana Pawła II w Toruniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II w Toruniu
Centrum Dialogu Społecznego
im. Jana Pawła II w Toruniu
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II w Toruniu
Centrum Dialogu Społecznego
im. Jana Pawła II w Toruniu
Ziemia53°00′35″N 18°36′25″E/53,009722 18,606944
Fragment fasady kamienicy

LokalizacjaEdytuj

Centrum znajduje się na terenie Zespołu Staromiejskiego przy ul. Łaziennej 22, w sąsiedztwie Domu Biskupiego oraz katedry św. św. Janów.

HistoriaEdytuj

Centrum Dialogu SpołecznegoEdytuj

Centrum powołano do życia wraz z utworzeniem diecezji toruńskiej, a jego założycielem i pomysłodawcą był pierwszy biskup tej diecezji, Andrzej Suski. Organizowane są tu także spotkania grup i wspólnot katolickich działających na terenie diecezji toruńskiej. Jest to także miejsce spotkań biskupa toruńskiego z toruńskimi mediami. Dyrektorem ośrodka jest ks. kan. Andrzej Piontkowski[1].

SiedzibaEdytuj

Siedzibą Centrum jest XIV - wieczna trójosiowa kamienica z bogato zdobioną gotycką fasadą oraz barokowym szczytem. Jest ona jedną z najlepiej zachowanych gotyckich kamienic patrycjuszowskich w Polsce i Europie środkowej. Zachowały się w niej do dziś m.in.:

  • bogato zdobiony polichromowany strop z 2. poł. XVII w. znajdujący się w wysokiej gotyckiej sieni
  • bogato zdobiona malowidłami oficyna tylna
  • reprezentacyjne pomieszczenia na 1. piętrze w trakcie tylnym, bogato zdobione ornamentyką klasycystyczną z 2. poł. XVIII w.

W piwnicach natomiast zachowało się hypocaustum - piec, z którego gorącym powietrzem ogrzewano wyższe kondygnacje[2][2][3].

W 1929, a następnie w 1970 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków[4]. Figuruje ona także w gminnej ewidencji zabytków (nr 4)[5].

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

  • 1999 - tytuł Obiekt Roku w kategorii rewaloryzacja i adaptacja budynków zabytkowych[6]

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj