Cerkiew św. Eliasza w Białymstoku

Cerkiew pod wezwaniem św. Proroka Eliaszaprawosławna cerkiew parafialna w Białymstoku. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Cerkiew Świętego Proroka Eliasza
cerkiew parafialna
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Miejscowość POL Białystok formal COA.svg BiałystokDojlidy
ul. ks. Stanisława Suchowolca 37
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Diecezja białostocko-gdańska
Wezwanie Świętego Proroka Eliasza
Wspomnienie liturgiczne 20 lipca/2 sierpnia
Położenie na mapie Białegostoku
Mapa lokalizacyjna Białegostoku
Cerkiew Świętego Proroka Eliasza
Cerkiew Świętego Proroka Eliasza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew Świętego Proroka Eliasza
Cerkiew Świętego Proroka Eliasza
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Cerkiew Świętego Proroka Eliasza
Cerkiew Świętego Proroka Eliasza
Ziemia53°06′32,3″N 23°12′47,2″E/53,108972 23,213111
Strona internetowa

PołożenieEdytuj

Cerkiew znajduje się w dzielnicy Dojlidy, przy ul. ks. Stanisława Suchowolca 37.

HistoriaEdytuj

W 1874 prawosławny baron Rydygier wybudował na cmentarzu kaplicę-grobowiec, w którym pochował swego tragicznie zmarłego syna (kapitana armii rosyjskiej, stacjonującego we Francji), a następnie swoją żonę i brata. W okresie II wojny światowej (lata 1941–1944) cerkiew służyła za skład amunicji armii niemieckiej. Po wycofaniu się wrogich wojsk, kaplica została wyremontowana i zamknięta na klucz. Ponowna konsekracja świątyni nastąpiła w 1946. Pięć lat później rozpoczęto rozbudowę istniejącej kaplicy na pełnowymiarową cerkiew. W latach 1953–1970 nastąpił dynamiczny rozwój przedmieść Białegostoku – Dojlid. W związku z tym zaistniała potrzeba ponownej rozbudowy cerkwi. W 1963 położono kamień węgielny pod budowę nowej świątyni, która powstała na fundamentach starszej kaplicy. Rozbudowa zakończyła się w 1970 i świątynia uzyskała obecny wygląd.

Architektura i wnętrzaEdytuj

Budowę cerkwi prowadzono pod kierunkiem prof. Adama Stalony-Dobrzańskiego (z krakowskiej ASP), natomiast freski wykonał J. Łotowski. Cerkiew została wybudowana w stylu nowogrodzkim na planie prostokąta. Wokół świątyni znajduje się cmentarz prawosławny o powierzchni jednego hektara (zał. 1874), na którym znajdują się m.in. nagrobki ofiar powstania styczniowego.

We wnętrzu świątyni znajdują się:

  • grobowiec Rydygierów
  • jednopiętrowy, dębowy ołtarz główny przywieziony z osady Sawin k. Chełma
  • ołtarz boczny pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny z ikonostasem
  • zakrystia-prezbiterium z ikonostasem i ze schodami prowadzącymi na górę – znajdują się tam: chrzcielnica i sala katechetyczna na 50 osób (I piętro) oraz ryznica – miejsce do przechowywania szat liturgicznych (II piętro)
  • ikonostas z ikonami: św. Proroka Eliasza, Zbawiciela, Narodzenia Matki Boskiej, archaniołów Gabriela i Michała

Zobacz teżEdytuj