Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Rzeżycy

cerkiew na Łotwie

Cerkiew Narodzenia Matki Bożejprawosławna cerkiew parafialna w Rzeżycy, w dekanacie rzeżyckim eparchii dyneburskiej Łotewskiego Kościoła Prawosławnego[1].

Cerkiew Narodzenia Matki Bożej
Rēzeknes Vissvētākās Dievdzemdētājas piedzimšanas pareizticīgo baznīca
cerkiew parafialna
Ilustracja
Widok ogólny cerkwi
Państwo  Łotwa
Miejscowość Coat of Arms of Rēzekne.svg Rzeżyca
Wyznanie prawosławne
Kościół Łotewski Kościół Prawosławny
Parafia Narodzenia Matki Bożej w Rzeżycy
Wezwanie Narodzenia Matki Bożej
Wspomnienie liturgiczne 8/21 września
Położenie na mapie Łotwy
Mapa konturowa Łotwy, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Cerkiew Narodzenia Matki Bożej”
56°30′23″N 27°19′55″E/56,506389 27,331944

HistoriaEdytuj

Pierwsza prawosławna świątynia została wzniesiona w Rzeżycy w 1788. Nosiła ona wezwanie św. Mikołaja. W 1844 zyskała ona status parafialnej, zaś do miasta został skierowany kapłan, który miał w nim przebywać na stałe – Rosjanin, ks. Joann Łukianow. Zainicjował on wzniesienie nowej, obszerniejszej świątyni. Cerkiew została zaprojektowana przez pracujących w Petersburgu architektów Davida Visconti oraz Charlemagne'a Bodé. Kierownikiem budowy był Seweryn Ignatiew. Gotowa świątynia została poświęcona 25 czerwca 1846 przez arcybiskupa połockiego i witebskiego.

W pierwotnych planach architektów cerkiew miała reprezentować styl neobizantyński. Wejście do budynku miało być dekorowane portykiem, zaś całość miała wieńczyć szeroka kopuła. W toku prac budowlanych plan został jednak poważnie zmieniony i powstała świątynia jest znacznie skromniejsza, niż zakładali architekci. Z tego powodu cerkwią w Rzeżycy zainteresował się car Mikołaj I, który odwiedził świątynię i wyraził niezadowolenie z powodu jej wyglądu, nakazując aresztować budowniczego.

Z powodu błędów konstrukcyjnych popełnionych w czasie prac budowlanych oraz użycia w toku prac cegieł słabej jakości cerkiew już w 1854 była w bardzo złym stanie technicznym. W celu uratowania jej przed zawaleniem rozebrany został główny bęben i położona na nim kopuła. Zastąpiono ją drewnianą, znacznie lżejszą konstrukcją. W 1906 wymieniono natomiast ikonostas i położono granitową posadzkę. Po 1994 cerkiew była ponownie remontowana.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj