Charles-Etienne Gudin

Charles Etienne Gudin (ur. 13 lutego 1768, zm. 22 sierpnia 1812) – generał z czasów rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich.

Charles-Étienne Gudin de La Sablonnière
Ilustracja
Charles-Étienne Gudin
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1768
Montargis
Data i miejsce śmierci 22 sierpnia 1812
Smoleńsk
Przebieg służby
Lata służby 1782-1812
Siły zbrojne Wielka Armia Cesarstwa Francuskiego
Jednostki III Korpus Wielkiej Armii
Stanowiska Generał Dywizji w III Korpusie
Główne wojny i bitwy rewolucja francuska, wojny napoleońskie

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Montargis w arystokratycznej rodzinnie. Został przyjęty do szkoły wojskowej w Brienne i w roku 1782 został przyjęty do gwardii królewskiej. Jako porucznik został wysłany na Santo Domingo w 1791 roku, gdzie spędził rok czasu, zanim powrócił do Francji w lipcu 1792 roku. Był mianowany na kilka pozycji jako oficer sztabowy w armiach północy (wtedy pod nazwą Armia Renu i Mozeli). Został generałem brygady na początku 1799 roku i dowodził oddziałem w wojnie w Szwajcarii. Następnego roku wziął udział w kilku bitwach i za umiejętności pokazane na polu bitwy został mianowany generałem dywizji[1].

 
Generał Gudin ranny na polu bitwy pod Górą Walutyną pędzla Henri Félix Emmanuel Philippoteaux z XIX wieku

Generał Gudin otrzymał dowództwo nad 3 Dywizją piechoty w Wielkiej Armii Francuskiej i walczył w wojnach z trzecią i czwartą koalicją antyfrancuską pomiędzy 1805 a 1807 rokiem. Jego 3 Dywizja w III Korpusie była pierwszą formacją, która wzięła udział w bitwie pod Jeną-Auerstedt i wzięła na siebie główny ciężar walk. Odniosła 40% ofiar, wśród których był sam Gudin, który został ciężko ranny[2]. W 1808 roku został Hrabią Imperium Francuskiego, a następnego roku zarządcą zamku w Fontainebleau. Wziął następnie udział w kilku bitwach w wojnie przeciwko V koalicji antyfrancuskiej i został ponownie ranny w bitwie pod Wagram. W 1812 roku otrzymał dowodzenie 3 dywizją I korpusu Wielkiej Armii. Został trafiony kulą armatnią, która urwała mu nogi w bitwie pod Górą Walutyną 19 sierpnia 1812 w Rosji i zmarł 3 dni później[3]. Jego serce zostało złożone na cmentarzu Père-Lachaise, a pozostałe szczątki zostały pochowane w mauzoleum w cytadeli smoleńskiej. Po tym jak Niemcy w czasie II wojny światowej zbombardowali Smoleńsk i jego okolice, miejsce spoczynku Gudina pozostawało nieznane[4].

RodzinaEdytuj

Gudin ożenił się z Jeanne Caroline Christine Creutzer, która była siostrą generała brygady Charlesa Augusta Creutzera[5].

 
Nazwisko Gudina jest wyryte na Łuku Triumfalnym w Paryżu (7 od góry po lewej stronie).

LegendaEdytuj

Jego nazwisko znajduje się na Łuku Triumfalnym w Paryżu. Jest wymieniony jako generał, w którego dywizji walczą polscy żołnierze w lekturze O żołnierzu tułaczu[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Fierro, Palluel-Guillard & Tulard str. 821
  2. Chandler str. 68
  3. Mullié str. 33
  4. Joanna Grabowska, Archeolodzy odnaleźli w Smoleńsku grób generała Gudina, bohatera Francji, ulubieńca i przyjaciela Napoleona, wyborcza.pl, 12 września 2019 [dostęp 2019-09-17] (pol.).
  5. Henner
  6. Żeromski str. 5

BibliografiaEdytuj