Otwórz menu główne
Charles Maurras 1925
Meuble héraldique Fleur de lys.svg Action Française Meuble héraldique Fleur de lys.svg
Główni założyciele

Jacques BainvilleLéon DaudetLouis DimierCharles MaurrasMarius PlateauMaurice PujoGeorges ValoisHenri Vaugeois

Organy prasowe

Revue d'Action françaiseL'Action française

Organizacje

Liga Akcji FrancuskiejKameloci KrólaKółko Proudhona

• Od 1945 do dziś •
Główni reprezentanci

Pierre BoutangGérard LeclercPierre PujoBertrand Renouvin

Organy prasowe

Aspects de la FranceLa Nation françaiseNouvelle Action française
L'Action française 2000

Organizacje i ruchy

Restauracja NarodowaNowa Akcja RojalistycznaCentre royaliste d'Action française

Charles Marie Maurras (ur. 20 kwietnia 1868 w Martigues, zm. 16 listopada 1952 w Saint-Symphorien-lès-Tours) – francuski myśliciel polityczny i filozof, monarchista, rzecznik autorytaryzmu, krytyk rządów demokratycznych i dyktatury plebiscytarnej. Określany jako jeden z prekursorów faszyzmu[1] i klerykał.

Redaktor monarchistycznej La Gazette de France; zwolennik rządów Francisco Franco i António de Oliveira Salazara. Przedstawiał alternatywną koncepcję tzw. nacjonalizmu integralnego. Jeden z przywódców skrajnie prawicowej Akcji Francuskiej, założonej przez przeciwników rewizji procesu Dreyfusa.

Życie i poglądyEdytuj

W 1926 roku został ekskomunikowany przez papieża Piusa XI, a pisma Maurrasa i Akcji Francuskiej trafiły na Indeks ksiąg zakazanych Kościoła katolickiego. Zdaniem Maurrasa ekskomunika nie miała jednak uzasadnienia doktrynalnego - wskazywał, że jej powodem mogły być przesłanki polityczne. Wszystkie sankcje na Akcje Francuską zostały zdjęte dekretem Św. Officjum 5 VII 1939 za pontyfikatu Piusa XII; odbyło się to bez żądania odwołania jakichkolwiek tez[2].

W latach 30. uwięziony przez władze republikańskie za grożenie śmiercią premierowi Léonowi Blumowi[3]. Natomiast 14 lipca 1936 roku rząd wydał dekret delegalizujący Akcję Francuską. Maurras w okresie Vichy gorąco popierał politykę marszałka Pétaina. We wrześniu 1944 został ponownie uwięziony pod zarzutem kolaboracji, a 17 stycznia 1945 skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Stracił także miejsce w Akademii Francuskiej.

Mimo że był agnostykiem, akcentował silną pozycję Kościoła katolickiego w społeczeństwie i jako instytucji nierozerwalnie złączonej z monarchą, a protestantyzm oskarżał o rozbicie jedności chrześcijańskiej Europy. Nazywał czterech ewangelistów mianem „czterech ciemnych Żydów”[4]. Tuż przed śmiercią przyjął sakramenty[5].

PrzypisyEdytuj

  1. David Carroll. French Literary Fascism: Nationalism, Anti-Semitism, and the Ideology of Culture. s. 92.
  2. Myśl Konserwatywna, Prof. Bartyzel: Charles-Marie-Photius Maurras (w 148 rocznicę urodzin), „Myśl Konserwatywna”, 20 kwietnia 2016 [dostęp 2018-09-11] (pol.).
  3. Chiron 2000 ↓.
  4. Jacek Bartyzel, Umierać, ale powoli! O monarchistycznej i katolickiej kontrrewolucji w krajach romańskich 1815-2000, Kraków 2006.
  5. Organizacja Monarchistów Polskich » Strona główna

BibliografiaEdytuj