Otwórz menu główne

Chetotaksja – liczba i rozmieszczenie szczecinek na zewnętrznej powierzchni ciała bezkręgowca oraz ich nazewnictwo i klasyfikacja[1][2][3]. Cecha ta jest stała i użyteczna w taksonomii i oznaczaniu wielu grup[4][3][5].

Chetotaksja odgrywa ważną rolę diagnostyczną w takich grupach stawonogów jak roztocze[3][5], zaleszczotki[6], widłonogi[7], skąponogi[8], drobnonogi[9], pareczniki[10], pierwogonki[11], skoczogonki[12], muchówki[13] czy larwy chrząszczy[14] i sieciarek[15][16].

PrzypisyEdytuj

  1. A Dictionary of Entomology. CABI International, 2011, s. 280.
  2. Armand R. Maggenti, Scott Lyell Gardner: Online Dictionary of Invertebrate Zoology. 2005, s. 187.
  3. a b c Zoologia: Stawonogi. T. 2, cz. 1. Szczękoczułkopodobne, skorupiaki. Czesław Błaszak (red. nauk.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011. ISBN 978-83-01-16568-0.
  4. Paras Nath: Illustrated Dictionary of Entomology. New India Publishing Agency, 2007.
  5. a b David Evans Walter: Glossary of Acarine Terms. 2005. [dostęp 2015-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-06)].
  6. William B. Muchmore. The pseudoscorpions described by R. V. Chamberlin (Pseudoscorpionida, Olpiidae and Chernetidae). „Journal of Arachnology”. 11, s. 353-362, 1984. 
  7. Jan Igor Rybak, Leszek A. Błędzki: Widłonogi, Copepoda: Cyclopoida, Klucz do oznaczania. Warszawa: Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, Wydawnictwo Naukowe Gabriel Borowski, 2005, s. 70–72, seria: Biblioteka Monitoringu Środowiska. ISBN 83-7217-253-6.
  8. Ulf Scheller. On the classification of the family Brachypauropodidae (Myriapoda: Pauropoda). „Bijdragen tot de Dierkunde”. 55 (1), s. 202-208, 1985. 
  9. Miguel Domínguez Camacho, Phylogeny of the Symphyla (Myriapoda), Inaugural-Dissertation to obtain the academic degree Doctor rerum naturalium (Dr. rer. nat.) submitted to the Department of Biology, Chemistry and Pharmacy of Freie Universität Berlin, grudzień 2009.
  10. Luls A. Pereira, Alessandro Minelli, Marco Uliana. The species of Schendylops Cook, 1899 (Chilopoda, Geophilomorpha, Schendylidae) from Madagascar. „Zoosystema”. 26 (4), s. 727-752, 2004. 
  11. S. L. Tuxen. Protura (Insecta). „Fauna of New Zealand”. 9, 1985. Wellington, New Zealand: Science Information Publishing Centere, DSIR. 
  12. Jan Stach: Klucze do oznaczania owadów Polski, cz. II: Skoczogonki - Collembola. Warszawa: Polskie Towarzystwo Entomologiczne, PWN, 1955.
  13. Przemysław Trojan: Klucze do oznaczania owadów Polski cz. XXVIII Muchówki – Diptera, zeszyt 1 – wstępny. Warszawa: PWN, Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 1957, s. 27.
  14. A. Y. Solodovnikov. Larval chaetotaxy of Coleoptera (Insecta) as a tool for evolutionary research and systematics: less confusion, more clarity. „Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research”. 45 (2), s. 120–127, 2007. DOI: 10.1111/j.1439-0469.2006.00387.x. 
  15. Kevin M. Hoffman, Jeffrey R. Brushwein. Descriptions of the Larvae and Pupae of Some North American Mantispinae (Neuroptera: Mantispidae) and Development of a System of Larval Chaetotaxy for Neuroptera. „Transactions of the American Entomological Society”. 118, s. 159-196, 1992. 
  16. Vasily Grebennikov. Grub-like larvae of Neuroptera (Insecta): a morphological review of the families Ithonidae and Polystoechotidae and a description of Oliarces clara. „European Journal of Entomology”. 101 (3), s. 409-417, 2004. DOI: 10.14411/eje.2004.056.