Chirurgia szczękowo-twarzowa

Chirurgia szczękowo-twarzowa – dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy – aż po dół przedni czaszki włącznie – oraz szyi. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przełomie XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Obejmuje chirurgię stomatologiczną, onkologię, traumatologię i chirurgię plastyczną części twarzowej czaszki.

Podstawowy zakres działań chirurgii szczękowo-twarzowej:

  • diagnostyka i leczenie wrodzonych wad rozszczepowych i genetycznych w obrębie twarzy,
  • leczenie urazów w obrębie twarzy,
  • leczenie chorób nowotworowych w obrębie jamy ustnej i twarzy,
  • chirurgia ortognatyczna,
  • chirurgia plastyczna i odtwórcza twarzy.

W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego), w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści po ukończonych studiach i stażu podyplomowym.Szkolenie specjalizacyjne trwa 6 lat.[1]

PrzypisyEdytuj