Chlorek cynku

związek chemiczny

Chlorek cynku (łac. Zinci chloridum; ZnCl2) – nieorganiczny związek chemiczny, sól cynku i kwasu solnego. Silnie higroskopijny, rozpuszczalny w wodzie, alkoholu etylowym, eterze, glicerynie.

Chlorek cynku
kryształy uwodnionego chlorku cynku
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

ZnCl2

Masa molowa

136,29 g/mol

Wygląd

białe, higroskopijne kryształy[1]

Identyfikacja
Numer CAS

7646-85-7

PubChem

5727

DrugBank

DB14533

Podobne związki
Inne aniony

bromek cynku

Inne kationy

chlorek wapnia, chlorek rtęci(II)

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC

B05 XA12

Zastosowanie edytuj

Otrzymywanie edytuj

Bezwodny chlorek cynku można otrzymać m.in. w wyniku reakcji chloru (w temp. 700 °C) lub chlorowodoru (na gorąco) z cynkiem. Przemysłowo otrzymywany w reakcji siarczku cynku z chlorem. Po rozpuszczeniu cynku, jego tlenku lub węglanu w gorącym kwasie solnym i odparowaniu roztworu uzyskuje się monohydrat, ZnCl2·H2O. Znane są też hydraty zawierające 1,5, 2,5, 3 lub 4 cząsteczki wody krystalizacyjnej[6].

Przypisy edytuj

  1. a b c d e Zinc chloride, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 5727 [dostęp 2021-12-05] (ang.).
  2. a b Chlorek cynku (nr 229997) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski.
  3. a b Chlorek cynku, [w:] Classification and Labelling Inventory [online], Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-04-06] (ang.).
  4. Lewis Acid Catalysis of the Diels-Alder Reaction. W: Francis A. Carey, Richard J. Sundberg: Advanced Organic Chemistry. Part B. Reactions and Synthesis. Wyd. 5. Springer, 2007, s. 481. ISBN 978-0-387-68350-8.
  5. Różański Henryk, Środki antyseptyczne i odkażające stosowane w medycynie. Środki antyseptyczne stosowane w leczeniu i w profilaktyce chorób skórnych oraz błon śluzowych. Środki antyseptyczne dawne i współczesne. Dzieje antyseptyki, Poznań–Krosno 2009, [33].
  6. Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Warszawa: PWN, 1965, s. 515–517.