Otwórz menu główne

Choroba Ménière’a (idiopatyczny wodniak błędnika; łac. morbus Ménière, ang. Ménière’s disease) – rzadka choroba (częstość wynosi około 50:100 000 osób), której przyczyną jest nadmierne gromadzenie się i wzrost ciśnienia endolimfy w błędniku. Objawia się układowymi zawrotami głowy, szumem usznym i postępującą utratą słuchu.

Choroba Ménière’a
morbus Ménière
ICD-10 H81.0

Chorobę opisał w 1861 roku Prosper Ménière (1799–1862)[1][2].

Spis treści

ObjawyEdytuj

Początek jest najczęściej nagły. W trakcie napadu pojawiają się objawy:

  • szum w uchu
  • uczucie pełności, rozpierania w uchu,
  • objawy wegetatywne: zblednięcie skóry, zlewne poty,
  • uszkodzenie słuchu.

W wyniku napadów dochodzi do odbiorczego uszkodzenia słuchu. Przytomność jest zawsze zachowana i nie występuje ból głowy, napady występują z różną częstotliwością i mogą trwać od kilku minut do paru dni[3]. Niekiedy może wystąpić tzw. status meniericus, w którym napady trwają nieprzerwanie lub z niewielkimi przerwami przez kilka godzin, a nawet dni.

RozpoznanieEdytuj

Rozpoznanie choroby ustala się na podstawie objawów z wykluczeniem innych ich przyczyn. Wykonywane są badania audiometryczne oraz badania obrazowe (tomografia komputerowa). Istotnym dla rozpoznania jest potwierdzenie głuchoty o charakterze ślimakowym.

Diagnostyka różnicowaEdytuj

Chorobę Ménière’a należy różnicować z:

LeczenieEdytuj

Leczenie jest wyłącznie objawowe. Stosuje się leki przeciw zawrotom głowy (prometazyna, tietylperazyna), środki odwadniające (hydrochlorotiazyd, acetazolamid), leki poprawiające krążenie w uchu wewnętrznym (betahistyna) oraz poprawiające krążenie krwi w mózgowiu (pentoksyfilina). Zaleca się stosowanie diety niskosodowej[4]. W ciężkich przypadkach, w których farmakoterapia nie przynosi rezultatów, wykonuje się zabieg przecięcia nerwu przedsionkowego, labiryntektomię albo podaje się transtympanalnie gentamycynę.

PrzypisyEdytuj

  1. Ménière, P. Maladies de l’oreille interne offrant des symptomes de la congestion cerebral apoplectiforme, Gaz Med de Paris, 1861; 16: 88
  2. Ménière’s disease w bazie Who Named It (ang.)
  3. Witold S. Gumułka., Wojciech Rewerski, Encyklopedia zdrowia, wyd. 6, t. II, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 1763, ISBN 83-01-11680-3.
  4.   Carol A Foster, Optimal management of Ménière’s disease, „Therapeutics and Clinical Risk Management”, 11, 2015, s. 301–307, DOI10.2147/TCRM.S59023, ISSN 1176-6336, PMID25750534, PMCIDPMC4348125 [dostęp 2017-08-06].