Otwórz menu główne

Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin

Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Borzęcin w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Borzęcin. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52[1].

Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Ilustracja
Wygląd ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Borzęcin
Typ cmentarza wojenny
Stan cmentarza nieczynny
Liczba pochówków 76
Data otwarcia 1915
Architekt Robert Motka
Położenie na mapie gminy Borzęcin
Mapa lokalizacyjna gminy Borzęcin
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Położenie na mapie powiatu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu brzeskiego
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin
Ziemia50°03′52,1″N 20°42′40,3″E/50,064472 20,711194

PołożenieEdytuj

Cmentarz w Borzęcinie znajduje się na cmentarzu komunalnym, gdzie stanowi odrębną kwaterę zlokalizowaną na południowo-wschodnim rogu tego cmentarza, w sąsiedztwie pól uprawnych[2].

HistoriaEdytuj

Pochowano tutaj żołnierzy armii austriackiej i rosyjskiej, którzy zginęli w walkach na okolicznych terenach w grudniu 1914 r. oraz w miesiącach styczeń – maj 1915 r. Przez tereny te dwukrotnie przetoczył się front wojenny. Wojska rosyjskie w listopadzie 1914 r. zajęły je wypierając Austriaków, a po zwycięstwie połączonych sił austriackich i niemieckich w bitwie pod Krakowem i bitwie pod Limanową wycofały się na wschód, broniąc linii kolejowej PrzemyślBochnia[3]. Ogółem na cmentarzu pochowano 64 żołnierzy austriackich i 12 rosyjskich. Ustalono nazwiska 64 żołnierzy[4].

Opis cmentarzaEdytuj

Cmentarz ma postać długiego rzędu mogił. Jest to bardzo wydłużony prostokąt dwoma bokami przylegający do cmentarza komunalnego, a dwoma do pól uprawnych. Centralny element dekoracyjny cmentarza stanowią trzy ustawione w rzędzie obeliski. Obelisk środkowy to murowany cokół, na którym umieszczono drewniany krzyż, obok niego znajdują się dwa murowane z kamienia obeliski bez krzyży. Na środkowym obelisku z krzyżem jest wmontowana tablica inskrypcyjna z napisem w języku niemieckim i krzyżem austriackim, a przed obeliskiem znajduje się nagrobek płk von Rabla z 30 pułku piechoty. Napis na tablicy inskrypcyjnej:

 
Mogiły żołnierzy
 
Nagrobek płk von Rabla

1914-1915

GETREU IN NOT

SELIG IM TOD

Obeliski boczne postawiono na grobach oficerów. Pozostałe nagrobki to umieszczone w rzędzie betonowe podmurówki. Na podmurówkach od strony południowej umieszczono na każdym nagrobku stylizowany, niski, betonowy krzyż, a na nim zamontowano blaszaną tabliczkę z nazwiskami pochowanych w tym miejscu żołnierzy. Są dwa rodzaje krzyży; na mogiłach żołnierzy austriackich jest to krzyż jednoramienny, na mogiłach żołnierzy rosyjskich dwuramienny[1].

 
Trzy obeliski

Losy cmentarzaEdytuj

W okresie Polski międzywojennej cmentarz jako nowy był jeszcze w dobrym stanie. Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność. Dopiero od lat 80. zaczęto bardziej dbać o cmentarze z I wojny światowej. Cmentarz odnowiono, nie odzyskał jednak pierwotnego wyglądu. Jak podaje R. Frodyma dawniej miał on ogrodzenie z betonowych słupków i kutą, stalową furtkę. W ornamentacji tej furtki znajdował się stylizowany krzyż maltański wpisany w koło[1]. Obecnie ogrodzenia i furtki brak, wycięto większość drzew nasadzonych wzdłuż ogrodzenia, które swoimi korzeniami podnosiły i niszczyły ogrodzenie i nagrobki.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne. Tom III. Bochnia-Limanowa-Brzesko. Rewasz, 1998. ISBN 83-85557-52-0.
  2. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2013-10-10].
  3. Kazimierz Pilch: Bielcza. Wieś galicyjska. Brzesko: Brzeska Oficyna wydawnicza, 2007.
  4. Jerzy J. P. Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914-1915 (1918). Tom 3. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie, 2005.