Otwórz menu główne

Combat 18 lub C18brytyjska organizacja terrorystyczna utworzona przez neonazistowską organizację Krew i Honor (ang. Blood & Honour) w 1992 r. Liczba "18" jest powszechnie używana przez grupy neonazistowskie jako symbol inicjałów Adolfa Hitlera: A oraz H są odpowiednio pierwszą i ósmą literą alfabetu łacińskiego.

W 1998 r. przywódca Combat18, Charlie Sargent, informator służb specjalnych, został skazany na dożywotnie więzienie za zamordowanie w 1997 r. innego członka grupy. Gdy grupa była jeszcze aktywna, współpracowała z ekipą BBC, by pokazać w jaki sposób była infiltrowana, a czasem pośrednio kontrolowana przez służby specjalne.

W Polsce działalność Combat 18 to prowadzenie akcji propagandowych m.in. w Internecie. Organizację podejrzewa się o brutalne ataki, również z użyciem niebezpiecznych narzędzi, na działaczy antynazistowskich, aktywistów organizacji lewicowych, anarchistycznych, gejowskich i innych osób uznanych za "wrogów białej rasy", których zdjęcia i dane publikują na stronie Redwatch. W roku 2003 w sprawie Combat 18 dochodzenie prowadziła ABW oraz polska policja[1].

26 czerwca 2019 rząd Kanady uznał Combat 18 za organizację terrorystyczną[2][3][4][5].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Neofaszyzm za rogiem. Lech Michał Nijakowski
  2. The Canadian Press- Jun 26, 2019 / 11:07 am | Story: 259777, Added to terrorist list - Canada News, www.castanet.net [dostęp 2019-07-01] (ang.).
  3. KelownaNow, Canada lists white nationalist group ‘Blood & Honour’ as a terrorist organization, KelownaNow [dostęp 2019-07-01] (ang.).
  4. Canada adds right-wing extremist groups to terrorist list, www.660citynews.com [dostęp 2019-07-01].
  5. Canada adds neo-Nazi groups Blood & Honour, Combat 18 to list of terror organizations, globalnews.ca, 26 czerwca 2019 [dostęp 2019-07-01] (ang.).

BibliografiaEdytuj

  • Jarosław Tomasiewicz: Combat 18 – terroryści czy chuligani? [w:] Marek Jan Malinowski, Rafał Ożarowski, Wojciech Grabowski (red.): Ewolucja terroryzmu na przełomie XX i XXI wieku. Wyd. Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2009. ​ISBN 978-83-7326-579-0

Linki zewnętrzneEdytuj