Otwórz menu główne

Cud ze źródłem (wł. Il miracolo della sorgente) – czternasty z dwudziestu ośmiu fresków z cyklu Sceny z życia św. Franciszka znajdujących się w górnym kościele Bazyliki św. Franciszka w Asyżu, którego autorstwo przypisywane jest Giotto di Bondone lub jednemu z jego współpracowników. Namalowany ok. 1295-1299.

Cud ze źródłem
Ilustracja
Autor Giotto di Bondone
Rok wykonania ok. 1295-1299
Technika wykonania fresk
Rozmiar 270 × 200 cm
Muzeum Bazylika św. Franciszka w Asyżu

TematykaEdytuj

Opis wydarzenia znajduje się w rozdziale VII Życiorysu większego św. Franciszka i w innych wczesnych źródłach franciszkańskich[1]. Franciszek z Asyżu, ze względu na zły stan zdrowia, podróżował na grzbiecie oślicy, pożyczonej od pewnego wieśniaka. Gdy ten oznajmił, że odczuwa wielkie pragnienie, Biedaczyna wyprowadził dla niego wodę ze skały, jak biblijny Mojżesz w czasach Exodusu[2].

OpisEdytuj

Sposób przedstawienia sceny jest bardzo bizantyjski. Zbliżony do stylu ikon jest sposób namalowania skał i drzew. Dwóch braci z osłem w brązowych habitach franciszkańskich. Na lewo od nich, w samym środku fresku Franciszek z aureolą i uniesionymi ku niebu rękami. W prawym dolnym rogu wieśniak pijący wodę z wytryskującego źródła. Giorgio Vasari zwrócił uwagę na postawę, którą przyjął, by się napić. Ten człowiek ma rzeczywiście wielkie pragnienie. Z napiętymi mięśniami odsłoniętej łydki. Bardzo rzadkie, jeśli nie jedyne przedstawienie tej postawy w sztuce. Fresk odrestaurowano w 1798. Problem z utrzymaniem się kolorów farb istniał już od samego momentu jego powstania. Powodem mogło być złe obliczenie czasu schnięcia podkładu[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Bonawentura z Bagnoregio: Życiorys większy św. Franciszka., VII,12.
  2. Por. Lb 20,11.
  3. Giancarlo Vigorelli: Giotto. Mediolan: Rizzoli, 2004, s. 98-99. ISBN 88-17-00448-0. (wł.)