Otwórz menu główne

Matamela Cyril Ramaphosa (ur. 17 listopada 1952 w Soweto) – południowoafrykański polityk, prawnik, działacz związkowy i biznesmen, w latach 2014–2018 wiceprezydent, a od 2018 prezydent Południowej Afryki.

Cyril Ramaphosa
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1952
Soweto
Południowa Afryka Prezydent Południowej Afryki
Okres od 14 lutego 2018[1]
Przynależność polityczna Afrykański Kongres Narodowy (ANC)
Poprzednik Jacob Zuma
Południowa Afryka Wiceprezydent Południowej Afryki
Okres od 26 maja 2014
do 14 lutego 2018
Przynależność polityczna Afrykański Kongres Narodowy (ANC)
Poprzednik Kgalema Motlanthe

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Młodość i edukacjaEdytuj

Urodził się w obozie Soweto, niedaleko Johannesburga. W 1971 ukończył Mphaphuli High School w Sibasa w Venda. W 1972 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Limpopo.

W czasie studiów zaangażował się w działalność polityczną i wstąpił do Organizacji Studentów Południowej Afryki (SASO, South African Students Organistaion). Za organizowanie manifestacji został w 1974 zatrzymany na 11 miesięcy w miejscu odosobnienia. W 1976 został zatrzymany po raz drugi na okres 6 miesięcy. Po zwolnieniu kontynuował studia na University of South Africa (UNISA), które ukończył w 1981.

Działalność polityczna i związkowaEdytuj

Po zakończeniu nauki, Ramaphosa wstąpił do Rady Związków Zawodowych Południowej Afryki (CUSA, Council of Unions of South Africa) jako jej doradca prawny. W 1982 w jej ramach powołał do życia Narodowy Związek Górników (NUM, National Union of Mineworkers).

Został wybrany jego sekretarzem generalnym i pozycję tę zajmował aż do czerwca 1991. Pod jego przywództwem liczba członków wzrosła z 6 tys. w 1982 do 300 tys. w 1992. Stanowiło to prawie połowę wszystkich pracowników w sektorze górniczym. Jako sekretarz generalny, Ramaphosa przewodził także największemu strajkowi w historii RPA.

W 1987 został laureatem szwedzkiej Nagrody im. Olofa Palmego.

W 1991 Ramaphosa został sekretarzem generalnym Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANC, African National Congress). Odegrał wiodącą rolę w czasie negocjacji ANC z Partią Narodową w sprawie zniesienia apartheidu.

W wyniku pierwszych wolnych wyborów w kraju w 1994, Ramaphosa został członkiem parlamentu. 24 maja 1994 został wybrany przewodniczącym Zgromadzenia Konstytucyjnego i odgrywał centralną rolę w rządzie jedności narodowej.

Działalność pozapolitycznaEdytuj

Z polityki wycofał się w styczniu 1997, gdy przegrał wyścig o prezydencką nominację z ówczesnym wiceprezydentem Thabo Mbekim. Zaangażował się w działalność prywatną i biznesową. Został dyrektorem New Africa Investments Limited oraz szeregu innych firm. W 2007 niektóre media spekulowały, że Ramaphosa może powrócić do polityki i wziąć udział w wyścigu prezydenckim w 2009.

Jest kawalerem licznych orderów i odznaczeń.

Razem z byłym prezydentem Finlandii, Marttim Athisaarim został wyznaczony inspektorem do nadzorowania rozbrojenia IRA w Irlandii Północnej. Ramaphosa był również konsulem honorowym Islandii w RPA.

Powrót do politykiEdytuj

W 2012 roku Ramaphosa powrócił do polityki, został wiceprzewodniczącym Afrykańskiego Kongresu Narodowego, a 26 maja 2014 objął stanowisko wiceprezydenta tego kraju, które sprawował do 14 lutego 2018. Od 14 do 15 lutego pełnił obowiązki prezydenta po rezygnacji Jacoba Zumy, 15 lutego Parlament Południowej Afryki wybrał go na kolejnego prezydenta[2][3].

Życie prywatneEdytuj

Jest żonaty, ma czworo dzieci.

PrzypisyEdytuj

  1. do 15 lutego 2018 pełniący obowiązki
  2. Zuma rezygnuje, Ramaphosa nowym prezydentem RPA. radiozet.pl. [dostęp 2018-02-15].
  3. Jacob Zuma resigns as South Africa's president on eve of no-confidence vote (ang.). theguardian.com. [dostęp 2018-02-14].

Linki zewnętrzneEdytuj