Otwórz menu główne
Cyrkuł siedlecki w granicach z początku 1803 - po likwidacji cyrkułu radzyńskiego w 1802 a przed połączeniem z cyrkułem wiązowieńskim w listopadzie 1803
Podział Galicji i Nowej Galicji na cyrkuły w 1805 r.

Cyrkuł siedlecki – jednostka terytorialna Nowej Galicji (Galicji Zachodniej) istniejąca od 18 lipca 1796 do 16 kwietnia 1810. Powstała na części obszaru zagarniętego przez Austrię wskutek III rozbioru Polski.

Cyrkuł siedlecki był jednym z 12 cyrkułów Nowej Galicji, podporządkowanych początkowo Zachodnio-Galicyjskiej Nadwornej Komisji Urządzającej powstałych na podstawie rozporządzenia tejże komisji z 18 lipca 1796[1]. W 1797 podporządkowany Gubernium Krajowemu dla Galicji Zachodniej w Krakowie.

Według przeprowadzonego na początku 1797 spisu ludności, cyrkuł siedlecki liczył sobie 129.429 mieszkańców, w tym 117.092 chrześcijan i 12.337 Żydów[2].

W 1802 w granice cyrkułu zostały włączone skrawki zlikwidowanego cyrkułu radzyńskiego (łukowskiego). W ramach reformy z maja 1803, z dniem 1 listopada 1803 w granice cyrkułu siedleckiego zostały włączone tereny zlikwidowanego cyrkułu wiązowieńskiego. Cyrkuł siedlecki pozostał jednym z 6 cyrkułów Nowej Galicji, podległych Gubernium Galicji we Lwowie.

Według spisu ludości z 1808 cyrkuł siedlecki w nowych granicach liczył sobie 210.378 mieszkańców[3].

14 października 1809 wraz z większością Nowej Galicji włączony do Księstwa Warszawskiego i wkrótce zlikwidowany na mocy dekretu królewskiego z dnia 17 kwietnia 1810[4], w wykonaniu wcześniejszego dekretu z 24 lutego 1810[5] dotyczącego rozciągnięcia Konstytucji i administracji Księstwa Warszawskiego na tereny dawnej Nowej Galicji przyłączonej do Księstwa Warszawskiego. Wszedł w skład departamentu siedleckiego.

PrzypisyEdytuj