Otwórz menu główne

Człowiek pracy (ludzie pracy) – jedna z kategorii typologicznych osobowości społecznej Floriana Znanieckiego określająca osoby, które zaczęły pracować we wczesnej młodości, także pomocniczo, co spowodowało, że zarówno kręgi wychowawcze jak i kręgi zabawy szybko przestały mieć na nie wpływ[1]. Jest to kategoria znacznie zróżnicowana, ze względu na wiele specjalizacji i różnych środowisk pracy.

W odróżnieniu od ludzi dobrze wychowanych, ludzie pracy w swoim środowisku nie są przygotowywani do przyszłych ról, jakie mają odgrywać, a ról tych uczą się od początku w teraźniejszości, będąc pomocnikami w pracy czy młodocianymi pracownikami. Ich stosunek do pracy zdominowany jest przez poczucie obowiązku i użyteczności pracy. Ludźmi pracy w tym rozumieniu nie są wszystkie osoby pracujące[2]. Jednostki tego typu w kręgach pracy, zarówno w przedsiębiorstwach, jak i rodzinie rolniczej podlegają kontroli ze względu na ekonomiczne, użyteczne dla grupy, efekty ich działania. W początkowym okresie pracy osoby młodociane muszą podlegać zarówno grupie, jak i poszczególnym osobom, znajdującym się wyżej w układzie hierarchicznym, nie mogąc rozwijać własnej inicjatywy. Dla człowieka pracy postrzeganie świata odbywa się przez pryzmat hierarchii i pozycji ekonomicznych, a nie, jak w przypadku człowieka dobrze wychowanego, przez pryzmat własnego systemu wartości[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Florian Znaniecki: Ludzie teraźniejsi a cywilizacja przyszłości. Warszawa: PWN, 2001, s. 121-122. ISBN 83-01-13460-7.
  2. Florian Znaniecki: Ludzie teraźniejsi a cywilizacja przyszłości. Warszawa: PWN, 2001, s. 175-177. ISBN 83-01-13460-7.
  3. Florian Znaniecki: Ludzie teraźniejsi a cywilizacja przyszłości. Warszawa: PWN, 2001, s. 185-190. ISBN 83-01-13460-7.

Zobacz teżEdytuj