Otwórz menu główne
English saddle.jpg

Czaprakpłócienna, filcowa, sukienna lub niekiedy futrzana podkładka pod siodło chroniąca grzbiet konia przed obtarciami, a siodło przed końskim potem; nazywana też potnikiem. Dawniej określano tak również ozdobną tkaninę nakładaną pod siodło lub na wierzch, pokrywającą całe zwierzę lub jego zad.[1]

Obecnie najczęściej spotyka się czapraki wykonane z bawełny, które dobrze chronią zwierzę przed obtarciami.

HistoriaEdytuj

W XVI i XVII wieku, nim upowszechniły się czapraki, często wykorzystywano kosztowne, wyszywane złotem, srebrem i jedwabiem okrycia, zwane czołdarem, kropierzem lub dywdykiem. Miały na celu ochronę konia w czasie bitwy, a także pełniły funkcje ozdobne. Rozpowszechniły się one wraz z wyprawami krzyżowymi.[1]

Czapraki wojskowe w Polsce ustaliły się ok. połowy XVIII w. Zwane były wówczas także mitugami. Jazda ciężka, oficerowie artylerii pieszej, używali niedużych czapraków sukiennych pod siodła, jazda lekka - sukiennych lub futrzanych kładzionych na wierzch siodła.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Arleta Witek, Wędzidła, ogłowia, czapraki, derki, czyli o sprzęcie jeździeckim słów kilka, „Planeta koni” (6/2018), ISSN 2543-7208.