Czek podróżniczy

Czek podróżniczy albo czek podróżny (ang. traveler’s cheque) – rodzaj czeku, który wystawiany jest przez bank lub inną instytucję finansową na standardową kwotę (np. 100 złotych, 100 euro, 50 funtów) w różnych walutach. Jest to rodzaj polecenia wypłaty, skierowanego przez bank do innych banków. Czek taki trasowany jest na samą instytucję wydającą.

Czek podróżniczy NBP na 1000 zł wydany w 1989 na podróż do Polski
Czek podróżniczy na 2000 zł

Czeki podróżnicze wystawiane są imiennie na konkretną, podpisaną na nim osobę i stają się ważne dopiero w chwili złożenia przez właściciela drugiego podpisu w chwili jego realizacji, co chroni go przed nieuprawnionym użyciem w razie zguby lub kradzieży. Zazwyczaj stosowane bywały w czasie pobytu za granicą. Niekiedy ważność czeku ograniczona była do konkretnego kraju (jak np. pokazany obok, wydany na Węgrzech czek NBP – do realizacji tylko w Polsce).

Czeki podróżne jako pierwsza na rynek wprowadziła American Express Company w 1890 roku. Jeszcze tego samego roku, firma American Express sprzedała czeki podróżne na łączną sumę 9120 dolarów. W roku 2000 suma ta wynosiła już 24,6 biliona dolarów[potrzebny przypis]. Powszechne stosowanie kart kredytowych i debetowych na całym świecie znacznie ograniczyło popularność czeków podróżnych podczas wyjazdów wakacyjnych.

BibliografiaEdytuj

  • J. Kudła: Instrumenty finansowe i ich zastosowania, Warszawa: Wydawnictwo Key Text, 2009. ISBN 978-83-87251-58-1.