Otwórz menu główne

Czesław Borecki

polski funkcjonariusz organów bezpieczeństwa PRL

Czesław Borecki (właściwie Czesław Byk), ps. Brzoza i Byk (ur. 6 lipca 1922 w Małachowie, zm. 18 czerwca 1978 w Warszawie) – dowódca oddziału partyzanckiego Armii Ludowej, funkcjonariusz organów bezpieczeństwa PRL, kierownik Grupy Operacyjnej Nr 3 MSW w Leningradzie.

Czesław Borecki
Czesław Byk
Brzoza, Byk
pułkownik SB pułkownik SB
Data i miejsce urodzenia 6 lipca 1922
Małachów Kolonia
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1978
Warszawa
Przebieg służby
Formacja Orl.jpg Gwardia Ludowa

Orl.jpg Armia Ludowa

Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego

Komitet ds. Bezpieczeństwa Publicznego

Palemka MO.svg Służba Bezpieczeństwa

Stanowiska kmdt Oddziału AL im. M. Langiewicza (1943-1944)
d-ca 1 Baonu I Brygady na ziemi kieleckiej (1944)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca Kierownik Grupy Operacyjnej Nr 3 w Leningradzie (1965-1967)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Grób Czesława Boreckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Syn Bronisława i Florentyny. W latach 1942–1945 członek Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, pełniący m.in. funkcję komendanta Oddziału AL im. M. Langiewicza (1943–1944), oraz dowódcy I baonu I Brygady na ziemi kieleckiej (1944). Uchwałą Dowództwa Głównego GL z 25 grudnia 1943 odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, w 1945 Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, a w 1946 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. W 1948 zmienił nazwisko z Byk na Borecki.

W 1947 ukończył miesięczny kurs dla szefów PUBP w CS MBP, w 1951 odbył sześciomiesięczny kurs przeszkolenia aktywu kierowniczego MBP. W latach 1955–1956 brał udział w kursie specjalnym w Wyższej Szkole KGB w ZSRS[2].

Kariera w organach bezpieczeństwa PRLEdytuj

W styczniu 1945 przeszedł do Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego (MBP). 8 stycznia 1951 razem z pułkownikiem Józefem Światło brał udział w aresztowaniu biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka[3].

  • 25 stycznia 1945 – kierownik MUPB (Miejski Urząd Bezpieczeństwa Publicznego) w Kielcach
  • 22 sierpnia 1945 – kierownik MUPB w Radomiu
  • 3 września 1946 – kierownik MUBP w Częstochowie
  • 3 sierpnia 1947 – absolwent kursu kierowników powiatowych urzędów bezpieczeństwa publicznego
  • 1 marca 1948 – zastępca szefa WUBP (Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego) w Kielcach
  • 5 lutego 1950 – p.o. szefa WUBP w Kielcach
  • 1951 – kurs aktywu kierowniczego MBP
  • 1 grudnia 1951 – szef WUBP w Łodzi
  • 15 kwietnia 1954 – szef WUBP w Zielonej Górze
  • 1 stycznia 1955 – kierownik WUdsBP (Wojewódzki Urząd do spraw Bezpieczeństwa Publicznego) w Zielonej Górze – zmiana nazwy w związku z likwidacją Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i powołaniem Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego (KdsBP).
  • 1 sierpnia 1955 – skierowanie na kurs specjalny w Wyższej Szkole Komitetu ds. Bezpieczeństwa Państwowego w ZSRR
  • 1 sierpnia 1956 – naczelnik Wydziału V Departamentu II (kontrwywiad) KdsBP
  • 28 listopada 1956 – naczelnik Wydziału III Departamentu II KdsP
  • 31 stycznia 1957 – zwolniony ze służby (redukcje i czystki związane z odwilżą październikową)
  • 10 czerwca 1957 – przyjęty do służby jako inspektor Departamentu III MSW (Służba Bezpieczeństwa – SB, departament do spraw walki z działalnością antypaństwową w kraju)
  • 1 maja 1959 – naczelnik Wydziału VI Departamentu III MSW (ochrona przemysłu)
  • 2 lipca 1959 – awans na stopień pułkownika
  • 15 grudnia 1962 – starszy inspektor Departamentu II MSW (SB – kontrwywiad)
  • 1 października 1965 – kierownik Grupy nr 3 Departamentu II MSW w Leningradzie
  • od 1967 – zastępca kierownika Głównego Inspektoratu MSW
  • 15 listopada 1971 – zwolniony ze służby

Został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 18C-2-3)[4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj