Otwórz menu główne

Czesław Henryk Kopański (ur. 13 lipca 1898 we Lwowie, zm. 2 sierpnia 1967 w Londynie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Czesław Henryk Kopański
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 13 lipca 1898
Data i miejsce śmierci 2 sierpnia 1967
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1916 - 1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty (LP)
3 Dywizja Piechoty Legionów
1 Morski Batalion Strzelców
Samodzielna Grupa Operacyjna „Śląsk”
Armia „Pomorze”
Stanowiska szef sztabu dywizji
dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
kwatermistrz armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Ppłk Czesław Kopański podczas święta 49 HPS 19 lipca 1938

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 13 lipca 1898 we Lwowie[1]. Do 1914 był członkiem Strzelca[1]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów Polskich.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1489. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 pełnił służbę w 72 pułku piechoty w Radomiu[2]. W październiku 1923 został przydzielony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[3].

18 lutego 1928 awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 160. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do dowództwa 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu na stanowisko szefa sztabu. 27 czerwca 1935 awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W listopadzie 1935 został mianowany dowódcą 1 Morskiego batalionu strzelców w Wejherowie[5]. W marcu 1938 został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 49 Huculskiego pułku strzelców w Kołomyi. Przeniesienie nastąpiło na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Tadeusza Kasprzyckiego, który zamierzał wykorzystać go w „akcji szlachty zagrodowej” w Małopolsce Wschodniej. Do jesieni 1938 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku z uwagi na to, że wyznaczony równocześnie na to stanowisko podpułkownik Władysław Ziętkiewicz „czasowo został zatrzymany na funkcji w PUWFiPW”. We wrześniu i październiku 1938 był szefem sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk”, która dokonała rewindykacji Zaolzia. Następnie z ramienia ówczesnego Ministra Spraw Zagranicznych Józefa Becka uczestniczył w rokowaniach z Czechosłowacją toczących się w Pradze. Do grudnia 1938, na wniosek Kazimierza Papée, brał udział w pracach Komisji Delimitacyjnej na odcinku morawsko-śląskim, jako jej przewodniczący. W okresie od grudnia 1938 roku do marca 1939 był słuchaczem kursu doskonalącego dla oficerów dyplomowanych przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W międzyczasie, w styczniu 1939 w Warszawie, obowiązki dowódcy 49 Huculskiego pułku strzelców przekazał podpułkownikowi Karolowi Hodale. W trzeciej dekadzie marca 1939 został przydzielony do Inspektoratu Armii w Toruniu na stanowisko kwatermistrza Armii „Pomorze”[1][6]. 1 sierpnia 1939 objął nowo utworzone stanowisko kwatermistrza w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[7]. W kampanii wrześniowej walczył na stanowisku kwatermistrza Armii „Pomorze”. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau[8].

Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 2 sierpnia 1967[1][9].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 2 (13), s. 79-80, Listopad 1967. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 331, 419.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 66 z 16 października 1923 roku, s. 707.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 28.06.1935 r.
  5. Czesław Kopański, Relacja kwatermistrza ..., s. 3.
  6. Czesław Kopański, Relacja kwatermistrza ..., s. 4-7. PUWFiPW - Państwowy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie.
  7. Czesław Kopański, Relacja kwatermistrza ..., s. 4.
  8. Straty ↓.
  9. Karolina Grodziska: Polskie groby na cmentarzach Londynu 1995, Tom 1, Polska Akademia Umiejętności.
  10. M.P. z 1939 r. nr 23, poz. 38.
  11. Rozporządzenie Kierownika M.S.Wojsk. L. 441.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 254)

BibliografiaEdytuj