Otwórz menu główne

Czesław Stopiński (ur. 23 lipca 1922 w Przemyślu, zm. 29 czerwca 1992 k. Nidzicy) – generał dywizji, dowódca Wojsk Ochrony Pogranicza 1971-1983.

Czesław Stopiński
Ilustracja
Gen. bryg. Czesław Stopiński (czerwiec 1974)
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1922
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 1992
Nidzica
Przebieg służby
Lata służby 1945–1984
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
Jednostki 26 Brygada WOP
5 Brygada WOP
12 Brygada WOP
15 BB WOP
Dowództwo WOP
MSW
Stanowiska oficer kwaterunkowy
szef sztabu
d-ca brygady WOP
dowódca WOP
inspektor MSW
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrna Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
Strażnicę WOP Zebrzydowice wizytował wiceminister spraw wewnętrznych gen. bryg. Tadeusz Pietrzak (czwarty z prawej) w obecności dowódcy WOP gen. bryg. Czesława Stopińskiego (drugi z prawej) i dowódcy Górnośląskiej Brygady WOP płk. Bolesława Bonczara (trzeci z prawej) (czerwiec 1974)

ŻyciorysEdytuj

Absolwent przemyskiego liceum (1944), w ludowym Wojsko Polskie służył od 2 lutego 1945 roku, we wrześniu 1945 roku ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Inowrocławiu. Żołnierz Wojsk Ochrony Pogranicza od 1 października 1945 roku, oficer kwaterunkowy i technik budowlany. Od 1 stycznia 1951 roku szef sztabu 26. Brygady WOP, następnie 5. i 12 Brygady WOP. w Latach 1958-1961 studiował w Akademii Sztabu Generalnego, po czym został dowódcą 15. Bałtyckiej Brygady WOP w Koszalinie, a później 12 Pomorskiej Brygady WOP w Szczecinie. W październiku 1968 roku mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Marian Spychalski. We wrześniu 1971 roku został dowódcą WOP (do maja 1983). W październiku 1979 roku mianowany generałem dywizji; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński w obecności I sekretarza PZPR Edwarda Gierka i ministra obrony narodowej gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego. Od roku 1983 inspektor Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, w lipcu 1984 roku zwolniony ze służby wojskowej, następnie przeniesiony w stan spoczynku.

Delegat na VI Zjazd PZPR w 1971 roku, w latach 1981–1986 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR.

Zginął wraz z żoną w wypadku samochodowym koło Nidzicy. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym w Przemyślu.

OdznaczeniaEdytuj

I inne.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. III: M-S. Toruń: 2010, s. 531-533. (pol.)