Dźwiniacz Górny

wieś w województwie podkarpackim

Dźwiniacz Górny – nieistniejąca wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska, obecnie jest to tzw. obszar geodezyjny. Mimo to miejscowość figuruje jako osada w rejestrze TERYT[3]. Podlega sołectwu Stuposiany.

Artykuł 49°8′58″N 22°47′8″E
- błąd 39 m
WD 49°9'55"N, 22°46'49"E
- błąd 39 m
Odległość 1904 m
Dźwiniacz Górny
osada
Ilustracja
Krzyż przydrożny
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Lutowiska
Sołectwo Stuposiany[1]
Liczba ludności (2013) 41[2]
Strefa numeracyjna 13
SIMC 0356180
Położenie na mapie gminy Lutowiska
Mapa lokalizacyjna gminy Lutowiska
Dźwiniacz Górny
Dźwiniacz Górny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dźwiniacz Górny
Dźwiniacz Górny
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Dźwiniacz Górny
Dźwiniacz Górny
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Dźwiniacz Górny
Dźwiniacz Górny
Ziemia49°08′58″N 22°47′08″E/49,149444 22,785556

W XIX wieku większa własność ziemska (szlachecka) w Dźwiniaczu Górnym należała do rodu Łodyńskich herbu Sas. W 1804 właścicielem był Jan Łodyński[4]. W 1854 Celina i Mieczysław Treterowie odziedziczyli po Aleksandrze Lubomierzu Treterze części wsi Dźwiniacz Górny (w 1865 dobra nabył Herman Frenkiel)[5].

Do 1934 Dźwiniacz Górny był odrębną gminą jednostkową, a w latach 1934–1945 gromadą w zbiorowej gminie Tarnawa Niżna, należącej do powiatu turczańskiego w woj. lwowskim (do 1931 woj. stanisławowskie). W latach 1945–1951 w obrębie powiatu leskiego w woj. rzeszowskim, w 1952–1972 powiatu ustrzyckiego, a w 1972–1975 powiatu bieszczadzkiego w tymże województwie (1952–1954 i od 1973 w gminie Lutowiska (Szewczenko)). W latach 1975–1998 w województwie krośnieńskim.

8 km na północny wschód od wsi znajduje się źródło Dniestru.

HistoriaEdytuj

Wieś istniała do roku 1946. W roku 1880 mieszkało w niej 90 Żydów, a w roku 1921 już 171. Żydzi należeli do gminy wyznaniowej w Lutowiskach i posiadali we wsi drewniany dom modlitwy. Wieś obecnie nie istnieje, a jej teren został w roku 1946 podzielony między Polskę a sowiecką Ukrainę.

DemografiaEdytuj

  • 1785 – 367 osób
  • 1840 – 734 grekokatolików
  • 1859 – 768 grekokatolików
  • 1879 – 756 grekokatolików
  • 1899 – 908 grekokatolików
  • 1921 – 1218 osób (w 196 domach mieszkalnych):
    • 1015 wyznania greckokatolickiego
    • 171 wyznania mojżeszowego
    • 32 wyznania rzymskokatolickiego
  • 1926 – 1150 grekokatolików
  • 1938 – 1549 osób
    • 1365 wyznania greckokatolickiego
    • 160 wyznania mojżeszowego
    • 24 wyznania rzymskokatolickiego

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj