Otwórz menu główne

Daniel Santos

bokser portorykański

Daniel Santos (ur. 10 października 1975 w San Juan) – portorykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBA i WBO w kategorii lekkośredniej (do 154 funtów) oraz WBO w kategorii półśredniej (do 147 funtów), brązowy medalista igrzysk olimpijskich w Atlancie w 1996 w kategorii półśredniej.

Daniel Santos
ilustracja
Pseudonim El Pillin
Data i miejsce urodzenia 10 października 1975
San Juan
Obywatelstwo Portoryko
Wzrost 182 cm
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa lekkośrednia
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 38
Zwycięstwa 32
Przez nokauty 23
Porażki 4
Remisy 1
Nieodbyte 1
  1. Bilans walk aktualny na 14 listopada 2009.
ilustracja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Portoryko
Igrzyska olimpijskie
brąz Atlanta 1996 boks
(waga półśrednia)
Igrzyska panamerykańskie
srebro Mar del Plata 1995 waga półśrednia

Kariera amatorskaEdytuj

W 1990 roku zdobył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w Limie[1]. Dwa lata później na mistrzostwach świata w Montrealu powtórzył ten wynik[2]. W 1994 roku zajął trzecie miejsce na Igrzyskach Dobrej Woli w Sankt Petersburgu[3]. Rok później zdobył srebrny medal na igrzyskach panamerykańskich w Mar del Plata[4]. W 1996 roku reprezentował Portoryko na igrzyskach olimpijskich w Atlancie. Wygrał pierwsze trzy walki: z Ernestem Mboa, Kabilem Lahsenem i Narimanem Ataevem, a następnie przegrał w półfinale z późniejszym złotym medalistą, Olegiem Saitowem i ostatecznie zdobył brązowy medal[5]. Po igrzyskach zakończył karierę amatorską z bilansem 117 zwycięstw i 3 przegranych i przeszedł na zawodowstwo.

Kariera zawodowaEdytuj

Początki i tytuł mistrza świata WBO w kategorii półśredniejEdytuj

Pierwszą zawodową walkę stoczył we wrześniu 1996 roku. Pierwszej porażki doznał w maju 1999 roku z Kofi Jantuahem, w swojej dwudziestej drugiej walce. Pojedynek zakończył się technicznym nokautem w piątej rundzie[6]. 27 listopada 1999 roku zmierzył się z Ahmedem Kotiewem w walce o tytuł mistrza WBO w kategorii półśredniej. Santos przegrał ten pojedynek na punkty po niejednogłośnej decyzji sędziów[7]. W maju 2000 roku doszło do pojedynku rewanżowego między tymi bokserami. Tym razem wygrał Santos, nokautując rywala w piątej rundzie[8], zdobywając tym samym tytuł mistrza świata WBO w kategorii półśredniej.

W roku 2000 zdążył jeszcze dwukrotnie obronić swój tytuł: w lipcu znokautował w czwartej rundzie złotego medalistę olimpijskiego z Seulu i zawodowego mistrza świata WBO w kategoriach lekkiej i junior półśredniej, Giovanniego Parisi[9], a w grudniu znokautował już w drugiej rundzie Neila Sinclaira[10].

21 lipca 2001 roku zmierzył się z Antonio Margarito, późniejszym mistrzem świata WBO, WBA i IBF. Pojedynek zakończył się już po 2 minutach i 11 sekundach z uwagi na duże rozcięcie skóry nad prawym okiem Meksykanina. Walka została uznana za nieodbytą, a Santos zachował swój pas mistrzowski[11].

Tytuł mistrza świata WBO w kategorii junior średniejEdytuj

Po walce z Margarito Santos zrezygnował z tytułu mistrza świata WBO w kategorii półśredniej, aby móc zmierzyć się o wakujący tytuł tej samej organizacji w kategorii junior średniej. Do pojedynku doszło 16 marca 2002 roku, a jego rywalem był Yori Boy Campas. Santos wygrał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie, ponieważ Meksykanin nie mógł kontynuować pojedynku z uwagi na głębokie rozcięcia skóry na twarzy[12]. W sierpniu tego samego roku po raz pierwszy obronił swój nowy tytuł, pokonując na punkty Mehrduda Takaloo. W dziesiątej rundzie sędzia pojedynku rozważał możliwość przerwania walki z powodu rozcięć skóry w okolicach obu oczu Irańczyka[13].

W roku 2003 Santos stoczył tylko jeden pojedynek: 28 czerwca pokonał jednogłośną decyzją sędziów na punkty Fulgencio Zunigę[14]. 17 kwietnia 2004 roku, w trzeciej obronie mistrzowskiego pasa, pokonał na punkty Amerykanina Michaela Lermę[15]. 11 września 2004 roku doszło do drugiej walki z Antonio Margarito. Pojedynek zakończył się techniczną decyzją sędziów w dziesiątej rundzie, po tym jak sędzia, po konsultacji z lekarzem, zdecydował się przerwać walkę z uwagi na bardzo duże rozcięcie skóry przy prawym oku Meksykanina. Do tego momentu pojedynek był bardzo wyrównany: jeden sędzia punktował 86-85 na korzyść Margarito, dwóch – na korzyść Santosa, odpowiednio 87-84 i 86-85[16]. Poprzedni pojedynek między tymi pięściarzami także zakończył się z powodu kontuzji Margarito, która uniemożliwiała mu dalszą walkę.

Santos stracił swój tytuł w grudniu 2005 roku, przegrywając na punkty z Ukraińcem Serhijem Dzyndzyrukiem. Portorykańczyk w ósmej rundzie był liczony[17].

Tytuł mistrza świata WBA w kategorii junior średniejEdytuj

W 2006 roku tylko raz wystąpił na ringu – w lipcu już w pierwszej rundzie znokautował mało znanego boksera Willa Evansa. 6 czerwca 2007 roku w walce eliminacyjnej organizacji WBA pokonał José Antonio Riverę przez techniczny nokaut w ósmej rundzie[18] i został oficjalnym pretendentem do tytułu mistrza świata. 11 lipca 2008 roku zmierzył się z niepokonanym wcześniej mistrzem świata WBA, Joachimem Alcine, któremu odebrał pas mistrzowski nokautując go w szóstej rundzie[19]. Pas mistrzowski stracił w następnej walce, 14 listopada 2009 roku, przegrywając jednogłośnie na punkty z Jurijem Formanem w stosunku 116-110, 117-109 i 117-109. Był też dwukrotnie liczony – w drugiej i dwunastej rundzie[20].

PrzypisyEdytuj

  1. 6.World Junior Championships - Lima, Peru - October 13-20 1990 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2013-02-15].
  2. 7.World Junior Championships - Montreal, Canada - September 25 - October 4 1992 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2013-02-15].
  3. 3.Goodwill Games - Sankt Petersburg, Russia - July 23 - August 7 1994 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2013-02-15].
  4. 12.Panamerican Games - Mar del Plata, Argentina - March 11-27 1995 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2013-02-15].
  5. 26.Olympic Games - Atlanta, USA - July 20 - August 4 1996 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2013-02-15].
  6. Dean Juipe: Too few fights coming back to haunt Jantuah (ang.). Las Vegas Sun. [dostęp 17.02.2009].
  7. Krajnc tops Matthews for WBO belt (ang.). Sports Illustrated"data dostępu=17.02.2009.
  8. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 17.02.2009].
  9. Luca De Franco: Giovanni Parisi: „I want the Euro Crown” (ang.). The Sweet Science. [dostęp 17.02.2009].
  10. Sinclair prays for Ingle recovery (ang.). BBC Sport. [dostęp 17.02.2009].
  11. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 17.02.2009].
  12. Gabrielle Paese: Santos May Need More Than a Knockout Punch to Get Big Money Matches (ang.). Puerto Rico Herald. [dostęp 17.02.2009].
  13. Santos Subdues Takaloo (ang.). BBC Sport. [dostęp 17.02.2009].
  14. Results from 2003 (ang.). BBC Sport. [dostęp 17.02.2009].
  15. Gabrielle Paese: 2004’s Greatest Sports Moment: Puerto Rico’s Defeat Of U.S. In Olympic Basketball (ang.). Puerto Rico Herald. [dostęp 17.02.2009].
  16. Frank Gonzalez Jr.: Santos and Cotto Win (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 17.02.2009].
  17. Dzindziruk strips Santos of crown (ang.). BBC Sport. [dostęp 17.02.2009].
  18. Matthew Hurley: Daniel Santos Defeats Jose Rivera (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 17.02.2009].
  19. Graham Houston: Daniel Santos KO6 Joachim Alcine (ang.). FightWriter.com. [dostęp 17.02.2009].
  20. Andreas Hale, Francisco Salazar: Pacquiao stops Cotto in 12; Foreman new WBA 154lb champ (ang.). Fightnews.com, 15.11.2009. [dostęp 2009-11-28].

Linki zewnętrzneEdytuj