Otwórz menu główne

Dankowice (województwo śląskie)

wieś w województwie śląskim

Dankowice (dawniej też Damkowice, wil.: Denkiadiüf[3], niem. Denkendorf) – wieś w południowo-centralnej Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie bielskim, w gminie Wilamowice. Powierzchnia sołectwa wynosi 1144,7 ha[4] a liczba ludności 2699 (2009)[2], co daje gęstość zaludnienia równą 235,8 os./km². Graniczą od wschodu z Wilamowicami, od południa ze Starą Wsią, od zachodu z Bestwinką i Kaniowem, a od północy z Górą i Jawiszowicami.

Dankowice
Kościół św. Wojciecha
Kościół św. Wojciecha
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat bielski
Gmina Wilamowice
Wysokość 277[1] m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 2699[2]
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 43-331
Tablice rejestracyjne SBI
SIMC 0076144
Położenie na mapie gminy Wilamowice
Mapa lokalizacyjna gminy Wilamowice
Dankowice
Dankowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dankowice
Dankowice
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Dankowice
Dankowice
Położenie na mapie powiatu bielskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bielskiego
Dankowice
Dankowice
Ziemia49°55′47″N 19°06′37″E/49,929722 19,110278
Strona internetowa miejscowości

Spis treści

HistoriaEdytuj

Miejscowość została po raz pierwszy[5] wzmiankowana w spisie świętopietrza parafii dekanatu Oświęcim diecezji krakowskiej z 1326 pod nazwą Damcowicz[6]. Jest to typowo polska nazwa patronimiczna od imienia Damek[7]. Nazwa została przekształcona później w formę Dankowice. Za osadnictwem niemieckim związanym z powstaniem wówczas bielskiej wyspy językowej przemawia z kolei imię pierwszego proboszcza — Rudgerus[8] i pojawienie się w 1413 niemieckiej nazwy Damkyndorff.

Historycznie miejscowość jest częścią Księstwa oświęcimskiego[9]. W dokumencie sprzedaży księstwa oświęcimskiego Koronie Polskiej wystawionym przez Jana IV oświęcimskiego 21 lutego 1457 miejscowość wymieniona została jako Damkowicze[10].

W 1564 roku wraz z całym księstwem oświęcimskim i zatorskim leżała w granicach Korony Królestwa Polskiego, znajdowała się w województwie krakowskim w powiecie śląskim. Po unii lubelskiej w 1569 księstwo Oświęcimia i Zatora stało się częścią Rzeczypospolitej Obojga Narodów w granicach, której pozostawało do I rozbioru Polski w 1772[9].

Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze austriackim i leżała w granicach Austrii, wchodząc w skład Królestwa Galicji i Lodomerii. Pod koniec XIX wieku miejscowość jako Dańkowice (wraz z Kaniowem Dańkowskim), wieś leżącą w powiecie bialskim, wymienia Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. Miejscowość liczyła wówczas 1854 morgi powierzchni. Znajdowało się w niej 162 domostwa z 1175 mieszkańcami. Dzieliła się na dwie części: większa była folwarkiem z dworem należącym do majoratu księcia cieszyńskiego Albrechta gdzie znajdowała się gorzelnia, mniejsza, wiejska do miejscowej ludności[11].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bielskiego.

ReligiaEdytuj

Na terenie wsi działalność duszpasterską prowadzi Kościół Rzymskokatolicki (parafia św. Wojciecha).

SportEdytuj

W Dankowicach ma siedzibę założony w 1945 roku klub sportowy Pasjonat Dankowice, którego wychowankiem jest obrońca reprezentacji Polski w piłce nożnej Maciej Sadlok.

PrzyrodaEdytuj

W Dankowicach znajduje się 12 gniazd bociana białego[12].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Maps, Weather, and Airports for Dankowice, Poland.
  2. a b Gmina Wilamowice: Liczba mieszkańców – osoby zameldowane na stałe. W: www.gmina.wilamowice.pl [on-line]. 2009-01-01. [dostęp 2010-12-07].
  3. Słownik języka wilamowskiego autorstwa Józefa Gary.
  4. Gmina Wilamowice: Strategia rozwoju Gminy Wilamowice do 2015. W: bip.wilamowice.pl [on-line]. 2007-01-17. [dostęp 2010-12-07].
  5. Informacje o wsi Dankowice.
  6. Monumenta Poloniae Vaticana T.1 Acta Camerae Apostolicae. Vol. 1, 1207-1344. Jan Ptaśnik (redakcja). Cracoviae: Sumpt. Academiae Litterarum Cracoviensis, 1913, s. 147-150.
  7. „STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO GMINY WILAMOWICE”. s. 22.
  8. A. Barciak, Wilamowice..., s. 87
  9. a b Jan Nepomucen Gątkowski: Rys dziejów księstwa oświęcimskiego i zatorskiego. Lwów: nakład autora, 1867.
  10. Krzysztof Prokop: Księstwa oświęcimskie i zatorskie wobec Korony Polskiej w latach 1438-1513. Dzieje polityczne. Kraków: PAU, 2002, s. 151. ISBN 978-8388857-31-7.
  11. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich t. I, hasło "Dankowice". nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1880, s. 903. [dostęp 2018–06–27].
  12. bociany.

BibliografiaEdytuj

  • Wilamowice. Przyroda, historia, język, kultura oraz społeczeństwo miasta i gminy. Antoni Barciak (red.) i inni. Wilamowice: Urząd Gminy w Wilamowicach, 2001. ISBN 83-915888-0-7.

Linki zewnętrzneEdytuj