Otwórz menu główne

Dariusz Grabowski

polityk polski

Dariusz Maciej Grabowski (ur. 28 sierpnia 1950 w Warszawie) – polski ekonomista i polityk, nauczyciel akademicki, poseł na Sejm III i IV kadencji, kandydat w wyborach prezydenckich w 2000, od 2004 do 2009 deputowany do Parlamentu Europejskiego.

Dariusz Grabowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1950
Warszawa
Zawód, zajęcie polityk, ekonomista
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm III i IV kadencji (1997–2004), poseł do Parlamentu Europejskiego VI kadencji (2004–2009)
Partia ROP (1997–1999)
SPRS (2000–2002)
LPR (2002–2005)
FP (2005–2006)
Naprzód Polsko (2008–2009)
KNP (2014–2015)
KORWiN (2015)
PNP (2019–)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył w 1973 studia na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1977 do 1989 pracował na tej uczelni, w 1978 obronił doktorat. Po 1989 prowadził prywatną działalność gospodarczą.

W 1980 współtworzył NSZZ „Solidarność” na UW, a następnie współpracował z jej podziemnymi strukturami[1]. Na początku lat 90. był doradcą ekonomicznym rządu Jana Olszewskiego[2].

W 1997 został posłem III kadencji z ramienia Ruchu Odbudowy Polski, w trakcie kadencji odszedł z partii i organizował własne ugrupowanie pod nazwą Stronnictwo Polska Racja Stanu (powstałe w 2000). Bez powodzenia startował w wyborach prezydenckich w 2000 jako kandydat grupującej małe ugrupowania Koalicji dla Polski (zajął 9. miejsce, uzyskując niespełna 90 tysięcy głosów, tj. 0,51% poparcia). W 2001 uzyskał po raz drugi mandat poselski na Sejm IV kadencji z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego, jako przedstawiciel SPRS (otrzymał 5022 głosów). W listopadzie tego samego roku wystąpił z klubu parlamentarnego PSL[3].

W 2002 przystąpił do Ligi Polskich Rodzin, z listy której, otrzymawszy 42 006 głosów w wyborach w 2004, został posłem do Parlamentu Europejskiego[4]. W 2005 odszedł z LPR. Należał do frakcji Niepodległość i Demokracja, później przeszedł do Unii na rzecz Europy Narodów. W marcu 2006 został wiceszefem ugrupowania Forum Polskie, które wkrótce wykreślone zostało z ewidencji partii politycznych. W październiku 2008 był współzałożycielem nowej partii pod nazwą Ruch Społeczny Naprzód Polsko.

W 2009 znalazł się na liście KW Libertas w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym Mazowsze. Komitet nie przekroczył progu wyborczego, a Dariusz Grabowski zdobył w głosowaniu 6244 głosy[5]. 30 maja tego samego roku, wraz z prezesem Naprzód Polsko Januszem Dobroszem, w wyniku decyzji o starcie z list Libertas, został wykluczony z partii[6].

W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy komitetu wyborczego Prawica, jako bezpartyjny przedstawiciel Prawicy Rzeczypospolitej[7]. W 2012 podjął współpracę z nieformalnym wówczas Ruchem Narodowym. Został też prezesem zarządu stowarzyszenia Klub Inteligencji Polskiej[8].

W 2014 przystąpił do Kongresu Nowej Prawicy, zostając liderem tej partii w Płocku[9], a w 2015 dołączył do nowo powołanego ugrupowania KORWiN. W tym samym roku został członkiem zarządu Związku Polskich Parlamentarzystów[10]. Przed wyborami parlamentarnymi w 2015 opuścił KORWiN, wystartował do Senatu w okręgu radomskim z ramienia ruchu Kukiz’15[11]. Zajął 3. miejsce spośród 7 kandydatów[12].

W 2019 wraz z Andrzejem Pileckim (synem Witolda Pileckiego) współtworzył partię Polska Nas Potrzebuje[13]. W wyborach parlamentarnych w 2019 został kandydatem do Sejmu z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego w okręgu radomskim[14].

PrzypisyEdytuj

  1. Dariusz Maciej Grabowski – sylwetka kandydata. rp.pl, 21 września 2000. [dostęp 2015-07-18].
  2. Nota biograficzna na stronie wp.pl. [dostęp 2015-07-18].
  3. Dariusz Grabowski wystąpił z klubu PSL. wp.pl, 8 listopada 2001. [dostęp 2015-07-18].
  4. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2015-07-18].
  5. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2015-07-18].
  6. Dziękujemy.... naprzodpolsko-slask.bloog.pl, 9 czerwca 2009. [dostęp 2015-07-18].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-07-18].
  8. Informacje w wyszukiwarce podmiotów w KRS. [dostęp 2015-07-18].
  9. Korwin-Mikke zapowiada kontrrewolucję. tc.ciechanow.pl, 3 listopada 2014. [dostęp 2015-07-18].
  10. Zarząd. parlamentarzysci.pl. [dostęp 2015-07-18].
  11. Zaskoczenie u KORWIN-u. Oto lista. portalplock.pl, 16 września 2014. [dostęp 2015-09-19].
  12. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-12-19].
  13. Pod rozwagę. pnp24.pl. [dostęp 2019-09-13].
  14. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-09-12].

BibliografiaEdytuj