Dariusz Trafas

lekkoatleta polski, oszczepnik

Dariusz Trafas (ur. 16 maja 1972 w Kołobrzegu) – polski lekkoatleta specjalizujący się w rzucie oszczepem. Olimpijczyk z Sydney 2000, rekordzista Polski w rzucie oszczepem (do roku 2018, rekord Poski poprawiał 6 krotnie), medalista mistrzostw Polski we wszystkich kategoriach wiekowych od juniora młodszego po seniora, łącznie 19 razy stawał na podium Mistrzostw Polski (w każdym roku swojej kariery).

Dariusz Trafas
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1972
Kołobrzeg
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
złoto Piła 1996 rzut oszczepem
złoto Wrocław 1998 rzut oszczepem
złoto Kraków 1999 rzut oszczepem
złoto Bydgoszcz 2001 rzut oszczepem
złoto Szczecin 2002 rzut oszczepem
złoto Bielsko-Biała 2003 rzut oszczepem
złoto Biała Podlaska 2005 rzut oszczepem
złoto Bydgoszcz 2006 rzut oszczepem
srebro Kielce 1993 rzut oszczepem
srebro Piła 1994 rzut oszczepem
srebro Warszawa 1995 rzut oszczepem
srebro Bydgoszcz 1997 rzut oszczepem
srebro Kraków 2000 rzut oszczepem
srebro Bydgoszcz 2004 rzut oszczepem
brąz Warszawa 1992 rzut oszczepem

Wychowanek Sztormu Kołobrzeg. Jego pierwszym trenerem był Michał Barta, później trenował między innymi pod okiem Uwe Hohna, rekordzisty świata w starym typie oszczepu. Absolwent kołobrzeskiego Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Mikołaja Kopernika. Wywodzimsię z tzw. "kołobrzeskiej szkoły rzutu oszczepem', której twórcą był trener Michał Barta, a kontynuatorem jest były wychowanek tej szkoły Mirosław Szybowski. Dariusz Trafas studiował w Akademii Ekonomicznej w Poznaniu oraz na University of Florida w Gainesville. (1992-1995)

ŻyciorysEdytuj

Pierwsze sukcesy zaczął odnosić pod trenerskim okiem twórcy kołobrzeskiej szkoły oszczepu Michała Barty, podczas nauki w I Liceum Ogólnokształcącym w rodzinnym Kołobrzegu. [1] W roku 1988 zdobył brązowy medal Spartakiady Młodzieży w Pile uzyskując wynik 59,88 m. Rok później w Kielcach wygrał zawody tej samej rangi rzutem na odległość 64,96 m. Także w 1989 pobił rekord Polski siedemnastolatków – 69,12 m[2]. Największy sukces odniósł w roku 1990, zdobywając w bułgarskim mieście Płowdiw tytuł wicemistrza świata juniorów – jego medal był jedynym wywalczonym na tej imprezie przez reprezentantów Polski. Także w 1990 zdobył ponownie złoto Spartakiady Młodzieży – na stadionie w Stargardzie Szczecińskim rzucił 75 m, co było nowym rekordem Polski juniorów. Tego samego roku w wypadku stracił palec wskazujący ręki rzucającej, co postawiło pod znakiem zapytanie dalszy rozwój kariery.W roku 1991 został jednak wicemistrzem Polski juniorów (Zabrze, wynik: 71,46) i zajął szóste miejsce w mistrzostwach Europy juniorów w greckich Salonikach (rzucił 72,06 m) – uplasował się wówczas tuż za innym Polakiem Tomaszem Damszelem.

W latach 1991–1992 studiował ekonomię w Poznaniu, a następnie kształcił się na University of Florida w Gainesville USA (92-95 Bachelor of Science in Business Admin.) Podczas studiów w USA trzykrotnie staje na podium akademickich mistrzostw USA ( NCAA Championships 1993, 94, 95), zdobywając dla swojej uczelni dwa srebrne i jeden brązowy medal. Zwycięża też trzykrotnie mistrzostwa konferencji SEC.

Po zakończeniu studiów rozpoczyna współpracę z trenerem Uwe Hohnem ( rekordzistą świata w starym typie oszczepu 104.80 m). Współpraca owocuje progresję wyników i udziałem w Igrzyskach Olimpijskich.

W 1998 wystąpił w mistrzostwach Europy w Budapeszcie (11 miejsce), a rok później w mistrzostwach świata w Sewilli, gdzie nie udało mu się awansować do rozgrywki finałowej.

W 2000 uzyskał minimum i wziął udział w igrzyska olimpijskie w Sydney. Podczas pobytu w Australii,17 września biorąc udział w zawodach w Gold Coast na kilka dni przed konkursem olimpijskim uzyskał wynik 87,17 m., bijąc rekord życiowy. Wynik ten był także nowym rekordem Polski, jednak nie został uznany za takowy przez Polski Związek Lekkiej Atletyki. Trafas uzyskał go bowiem w zawodach, w których brał udział tylko jeden przeciwnik. Aby wynik mógł być uznany za oficjalny, w zawodach, w których padnie, musi brać udział co najmniej trzech uczestników[3]. Kilka dni po tych zawodach zajął dziesiąte miejsce w finałowym konkursie igrzysk olimpijskich – był to pierwszy po 20 latach występ polskiego oszczepnika w zawodach olimpijskich, oraz pierwszy po 24 latach występ polskiego zawodnika w finale igrzysk olimpijskich[4].

W 2001 roku poprawił własny rekord Polski (Oslo 85.77) i startował ponownie w Mistrzostwach Świata w Edmonton. Nie zakwalifikował się jednak do finału. Rok później zajął siódme miejsce w rozgrywanych w Monachium mistrzostwach Europy. W rankingu IAAF za 2002 r. zajął dziesiąte miejsce, w rankingu pisma Track and Field News był dziesiąty w 2000 i ósmy w 2002.

W ciągu swojej kariery startował także w pięciu meczach międzypaństwowych odnosząc w nich jedno zwycięstwo[1]. Uczestniczył w World Athletics Tour, startując w najbardziej prestiżowych mityngach lekkoatletycznych na świecie, np. w cyklu Golden League. Od 1988 do 2006 rokrocznie zajmował miejsce na podium mistrzostw Polski. Był kapitanem reprezentacj Polski w czasie pucharu Europy w Lillehammer, gdzie zwyciężył.

Zakończył karierę zdobywając swój ostatni złoty medal Mistrzostw Polski w roku 2006 w Bydgoszczy.

Do 21 lipca 2017 rekordzista Polski – 86,77 (16 czerwca 2002, Warszawa).

Żonaty, ma syna Jana i córkę Antoninę. Jego młodszy brat Krystian także uprawiał rzut oszczepem[5].

OsiągnięciaEdytuj

Nazwa zawodów Miejsce Rok Pozycja Wynik
Zawody przyjaźni  [2] Pjongjang 1989   3. miejsce 68,90
Mistrzostwa świata juniorów   Płowdiw 1990   2. miejsce 72,76
Zawody przyjaźni   Briańsk 1990   1. miejsce 68,94
Mistrzostwa Europy juniorów   Saloniki 1991 6. miejsce 72,06
Mistrzostwa Europy   Budapeszt 1998 11. miejsce 79,77
Mistrzostwa świata   Sewilla 1999 odpadł w eliminacjach 78,43
Igrzyska Olimpijskie   Sydney 2000 10. miejsce 82,30
Mistrzostwa świata   Edmonton 2001 odpadł w eliminacjach 80,06
Finał Grand Prix IAAF   Melbourne 2001 7. miejsce 81,38
Mistrzostwa Europy   Monachium 2002 7. miejsce 80,37
Puchar Europy   Florencja 2003 3. miejsce 79,36

20 najlepszych rezultatówEdytuj

Wynik Miejsce Data
87,17   Gold Coast 17 września 2000
86,77   Warszawa 16 czerwca 2002
85,78   Oslo 13 lipca 2001
85,16   Oslo 28 czerwca 2002
83,98   Sydney 22 września 2000
83,40   Sopot 30 sierpnia 2000
83,29   Siedlce 29 lipca 2000
83,28   Sopot 8 sierpnia 1999
83,13   Biała Podlaska 25 maja 2002
83,03   Bydgoszcz 15 lipca 2000
82,94   Kassel 14 czerwca 2002
82,76   Halle 27 maja 2000
82,76   Poznań 17 czerwca 2000
82,61   Gengenbach 26 sierpnia 2000
82,54   Chociebuż 1 czerwca 2002
82,46   Białogard 31 lipca 1999
82,30   Sydney 23 września 2000
82,13   Gateshead 22 lipca 2001
82,10   Paryż 6 lipca 2001
82,09   Rehling 20 maja 2002

Progresja wyników w poszczególnych sezonachEdytuj

Rok Wynik Data Miejsce
1990 75,00 22 lipca   Stargard Szczeciński
1991 70,64 9 czerwca   Warszawa
1992 76,38 15 maja   Poznań
1993 77,38 16 maja   Knoxville
1994 78,66 3 czerwca   Boise
1995 76,70 15 kwietnia   Walnut
1996 78,06 3 czerwca   Piła
1997 77,46 23 sierpnia   Königs Wusterhausen
1998 81,90 19 września   Bad Köstritz
1999 83,23 8 sierpnia   Sopot
2000 87,17 17 września   Gold Coast
2001 85,78 13 lipca   Oslo
2002 86,77 16 czerwca   Warszawa
2003 81,98 5 lipca   Bielsko-Biała
2004 80,78 10 lipca   Gdańsk
2005 77,55 25 czerwca   Biała Podlaska
2006 77,57 22 lipca   Bydgoszcz

Miejsca w dziesiątkach światowychEdytuj

Rok Pozycja Wynik
2000 7. miejsce 87,17
2002 7. miejsce 86,77

PrzypisyEdytuj

  1. a b Biogram na stronach PKOL (pol.). [dostęp 26 listopada 2008].
  2. a b LO im. Kopernika: Nasi medaliści (pol.). [dostęp 26 listopada 2008].
  3. Komisja statystyczna PZLA (pol.). [dostęp 26 listopada 2008].
  4. W 1980 roku podczas igrzysk olimpijskich w Moskwie Dariusz Adamus nie awansował do finału, a cztery lata wcześniej w Montrealu Piotr Bielczyk zajął czwarte miejsce w finale
  5. Michał Wróblewski: Zestawienie tabel 1994 roku – juniorki/juniorzy i juniorki młodsze/juniorzy młodsi. Warszawa: Dział sportowo-techniczny Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, 1994.

BibliografiaEdytuj

  • Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  • Asko Koski's – Javelin World (ang.). [dostęp 26 listopada 2008].

Linki zewnętrzneEdytuj