Otwórz menu główne

David Dejiro Defiagbon (ur. 12 czerwca 1970 w Sapele, zm. 24 listopada 2018 w Las Vegas[1]) − kanadyjski bokser pochodzenia nigeryjskiego, srebrny medalista olimpijski.

David Defiagbon
Pełne imię i nazwisko David Dejiro Defiagbon
Pseudonim The Dream
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1970
Sapele
Data i miejsce śmierci 24 listopada 2018
Las Vegas
Obywatelstwo  Kanada
 Nigeria
Wzrost 196 cm
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 23
Zwycięstwa 21 (KO 12)
Porażki 2
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska Olimpijskie
Srebro Atlanta 1996 (waga ciężka)
Reprezentacja  Nigeria
Igrzyska Wspólnoty Narodów
Złoto Auckland 1990 (waga półśrednia)

Spis treści

Kariera amatorskaEdytuj

W 1991, Defiagbon był uczestnikiem mistrzostw świata, rywalizując w kategorii lekkośredniej. W ćwierćfinale przegrał z reprezentantem Kuby Juanem Lemusem, który zdobył złoty medal na tych zawodach[2]. W 1992 był uczestnikiem igrzysk olimpijskich w Barcelonie. Reprezentujący Nigerię w kategorii lekkośredniej, Defiagbon odpadł w swojej pierwszej walce, przegrywając 7:8 z Amerykaninem Raúlem Márquezem[3].

W lutym 1996, Defiagbon zwyciężył w turnieju kwalifikacyjnym na igrzyska olimpijskie, rywalizując w kategorii ciężkiej. W finale turnieju pokonał Meksykanina Julio Pacheco[4]. Na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, Defiagbon rywalizację rozpoczął od 1/8 finału, gdyż w 1/16 miał wolny los, co oznaczało, że bez walki przechodzi do następnej rundy. W walce o ćwierćfinał pokonał reprezentanta Kenii Omara Ahmeda, pokonując go 15:4. W walce o brązowy medal rywalem reprezentanta Kanady był Francuz Christophe Mendy. Kanadyjczyk zwyciężył przez dyskwalifikację w trzeciej rundzie, zapewniając sobie brązowy medal na igrzyskach. W półfinale zmierzył się z reprezentantem gospodarzy igrzysk Natem Jonesem, wygrywając z Amerykaninem 16:10. W finale zmierzył się ze zwycięzcą poprzednich igrzysk oraz pięciokrotnym mistrzem świata, Félixem Savónem. Kanadyjczyk przegrał walkę bardzo wyraźnie, zdobywając srebrny medal[5].

Kariera zawodowaEdytuj

Jeszcze tego samego roku, w którym zdobył medal na igrzyskach, Defiagbon zadebiutował na ringu zawodowym. Do lipca 2004 r., Kanadyjczyk był niepokonany, wygrywając 21 walk, w tym 12. przez nokaut. 23 lipca 2004 zmierzył się z Rosjaninem Olegiem Maskajewem. Po wyrównanej walce przegrał niejednogłośnie na punkty. W rundzie 6., Kanadyjczyk był liczony przez sędziego[6]. W styczniu 2005 doznał kolejnej porażki, przegrywając przez techniczny nokaut w 3. rundzie z Juanem Gómezem.

PrzypisyEdytuj

  1. Former Olympic boxer David Defiagbon dead at 48 (ang.). thechronicleherald.ca, 2018-11-27. [dostęp 2018-11-30].
  2. 6.World Championships – Sydney, Australia (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 9 stycznia 2015].
  3. 25.Olympic Games – Barcelona, Spain (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 9 stycznia 2015].
  4. North & Central American Olympic Qualifications – Guaynabo, Puerto Rico (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 9 stycznia 2015].
  5. 26.Olympic Games – Atlanta, USA (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 9 stycznia 2015].
  6. David Defiagbon vs. Oleg Maskaev (ang.). boxrec.com. [dostęp 9 stycznia 2015].

Linki zewnętrzneEdytuj