Otwórz menu główne

David Haye

bokser angielski

David Deron Haye (ur. 13 października 1980 w Londynie) – angielski bokser, były mistrz świata organizacji WBA w kategorii ciężkiej oraz WBC, WBA i WBO w kategorii junior ciężkiej (do 200 funtów), weganin z przyczyn etycznych[1][2][3].

David Deron Haye
Ilustracja
Pseudonim Hayemaker
Data i miejsce urodzenia 13 października 1980
Londyn
Obywatelstwo Anglia
Wzrost 191 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior ciężka
ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 32
Zwycięstwa 28
Przez nokauty 26
Porażki 4
Remisy 0
  1. Bilans walk aktualny na 05.05.2018.
ilustracja
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
srebro Belfast 2001 waga ciężka

Kariera amatorskaEdytuj

W 1999 roku uczestniczył w mistrzostwach świata w boksie amatorskim w Houston, rywalizując w kategorii półciężkiej. Nie odniósł tam jednak sukcesu, przegrywając już w drugiej walce z Michaelem Simmsem[4]. Dwa lata później na mistrzostwach świata w Belfaście, walcząc w kategorii ciężkiej, zdobył srebrny medal. W finale przegrał z Odlanierem Solísem[5].

Kariera zawodowaEdytuj

Na zawodowstwo przeszedł w grudniu 2002 roku. W następnym roku wygrał siedem walk, wszystkie przed czasem. 12 maja 2004 roku wygrał przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie z byłym mistrzem świata IBF, Arthurem Williamsem[6], natomiast 10 września 2004 roku doznał pierwszej porażki w zawodowej karierze, przegrywając po technicznym nokaucie w piątej rundzie z byłym mistrzem WBO, czterdziestoletnim już wtedy Carlem Thompsonem[7].

Po stoczeniu kilku zwycięskich pojedynków z mniej znanymi bokserami, 16 grudnia 2005 roku zmierzył się w walce o tytuł zawodowego mistrza Europy z Ołeksandrem Hurowem. Haye znokautował Ukraińca w pierwszej rundzie. Brytyjczyk obronił ten tytuł dwukrotnie, a następnie, 17 listopada 2006 roku, w walce eliminacyjnej WBC, pokonał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie Giacobbe Fragomeniego[8].

W kwietniu 2007 roku już w pierwszej rundzie rozprawił się z Polakiem Tomaszem Boninem[9]. Następnie 10 listopada 2007 roku zmierzył się z Jeanem-Markiem Mormeckiem. Stawką pojedynku były pasy mistrzowskie WBC i WBA. Haye pokonał Francuza przez techniczny nokaut w siódmej rundzie, choć sam leżał na deskach w rundzie czwartej[10]. 8 marca 2008 roku wygrał walkę unifikacyjną z mistrzem WBO, Enzo Maccarinellim, pokonując go w drugiej rundzie przez techniczny nokaut[11].

12 maja 2008 roku zrezygnował z tytułu mistrza świata WBC[12]. Niedługo potem oddał też tytuły organizacji WBA oraz WBO i zmienił kategorię wagową na ciężką. 15 listopada 2008 roku, w pierwszej walce w nowej kategorii wagowej, pokonał przez techniczny nokaut w piątej rundzie Monte Barretta. Amerykanin pięć razy leżał na deskach: po dwa razy w rundach trzeciej i czwartej oraz jeden raz w rundzie piątej. Barrettowi został również odebrany punkt za uderzenie leżącego rywala po tym, jak Haye poślizgnął się i upadł na ring[13].

7 listopada 2009 roku pokonał na punkty Nikołaja Wałujewa i został nowym mistrzem świata WBA w kategorii ciężkiej[14]. 3 kwietnia 2010 roku po raz pierwszy obronił tytuł, pokonując Johna Ruiza przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie[15], a 13 listopada 2010 roku, w drugiej obronie, wygrał z Audleyem Harrisonem przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie[16].

W lipcu 2011 roku zmierzył się w walce unifikacyjnej z mistrzem świata organizacji WBO i IBF Wołodymyrem Kłyczko. Brytyjczyk przegrał zdecydowanie na punkty (108–118, 109–117, 110–116) i stracił pas mistrzowski WBA[17].

11 października 2011 roku Haye ogłosił, że nie zamierza przedłużać swojej licencji bokserskiej[18]. W lutym 2012 roku na konferencji prasowej po walce Derecka Chisory z Witalijem Kłyczką wraz ze swoim trenerem wdał się w bójkę z Chisorą[19]. Pięć miesięcy później doszło do pojedynku obu bokserów – Haye pokonał Chisorę przez techniczny nokaut w piątej rundzie[20].

29 czerwca 2013 roku miało dojść do pojedynku Brytyjczyka z Manuelem Charrem, został on jednak odwołany z uwagi na kontuzję lewej ręki, doznanej przez Haye'a w maju podczas treningu[21]. Następnie 28 września 2013 roku Haye miał się zmierzyć z Tysonem Fury'm. Walka została jednak odwołana z uwagi na kontuzję Haye'a – doznał on rozcięcia łuku brwiowego nad lewym okiem, które wymagało założenia sześciu szwów[22]. Pojedynek został początkowo przełożony na 8 lutego 2014 roku, jednak został ponownie odwołany, bowiem w listopadzie 2013 roku Haye musiał się poddać operacji ramienia[23].

Ostatecznie po wielu miesiącach leczenia kontuzji i rehabilitacji Haye powrócił na ring 16 stycznia 2016 w Londynie, nokautując w pierwszej rundzie Marka De Mori.

21 maja 2016 w Londynie pokonał pięściarza z Kosowa Arnolda Gjergjaja (29-1, 21 KO), przez techniczny nokaut w drugiej rundzie. Waga Haye'a przed walką wynosiła 101,6 kg[24].

4 marca 2017 w londyńskiej O2 Arena, przegrał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie z rodakiem Tony Bellewem. W rewanżu 5 maja 2018 w O2 Arena ponownie przegrał przed czasem. W piątej rundzie walka została przerwana.

PrzypisyEdytuj

  1. Ian Stafford: David Haye interview: 'I lied. I've let people down'., 5.06.2014, Independent.
  2. Champion Boxer David Haye “The Hayemaker” Goes Vegan., 24.06.2014, Compassion Over Killing.
  3. Martin Domin: How David Haye recovered from injury by overhauling his training regime in order to make his comeback against Mark de Mori., 14.01.2016, Dailymail.
  4. 10.World Championships - Houston, USA - August 20-27 1999 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2013-07-18].
  5. 11.World Championships - Belfast, Northern Ireland - June 3- 10 2001 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2013-07-18].
  6. Elliot Worsell: David Haye Produces Career Best Performance To Blitz Arthur Williams (ang.). eastsideboxing.com, 2004-05-13. [dostęp 2013-07-18].
  7. The CAT roars again...Carl Thompson stuns David Haye! (ang.). eastsideboxing.com, 2004-09-11. [dostęp 2013-07-18].
  8. James Slater: Haye Triumphant Over Fragomeni In London Tonight (ang.). eastsideboxing.com, 2006-11-19. [dostęp 2013-07-18].
  9. James Slater: David Haye destroys Bonin (ang.). eastsideboxing.com, 2007-04-28. [dostęp 2013-07-18].
  10. Richard Fletcher: Haye KOs Mormeck! (ang.). fightnews.com, 2007-11-10. [dostęp 2013-07-18].
  11. Craig Watt: Haye destroys Maccarinelli! (ang.). fightnews.com, 2008-03-09. [dostęp 2013-07-18].
  12. David Haye Vacates WBC Cruiserweight Title (ang.). boxingscene.com, 2008-05-12. [dostęp 2013-07-18].
  13. James Slater: David Haye smashes Monte Barrett in 5 explosive rounds (ang.). eastsideboxing.com, 2008-11-16. [dostęp 2013-07-18].
  14. Alexey Sukachev, Alexey Potapov: Haye dethrones Valuev (ang.). Fightnews.com, 2009-11-07. [dostęp 2013-07-18].
  15. Graham Houston: David Haye TKO 9 John Ruiz (ang.). fightwriter.com, 2010-04-07. [dostęp 2013-07-18].
  16. Kevin Mitchell: Explosive David Haye leaves Audley Harrison hurting with nowhere to hide (ang.). theguardian.com, 2010-11-14. [dostęp 2013-07-18].
  17. Karl Freitag: Klitschko defeats Haye (ang.). fightnews.com, 2011-07-02. [dostęp 2013-07-18].
  18. Haye won’t renew boxing license (ang.). fightnews.com, 2011-10-11. [dostęp 2013-07-18].
  19. Karl Freitag: Chisora brawls with David Haye (ang.). fightnews.com, 2012-02-19. [dostęp 2013-07-18].
  20. Karl Freitag: Photos: Haye KOs Chisora in five (ang.). fightnews.com, 2012-07-15. [dostęp 2013-07-18].
  21. Injured Haye withdraws from June 29 bout with Charr (ang.). fightnews.com, 2013-05-14. [dostęp 2015-03-07].
  22. James Slater: David Haye-Tyson Fury fight postponed due to Haye suffering a cut eye, Haye “gutted” (ang.). fightnews.com, 2013-09-21. [dostęp 2015-03-07].
  23. Jason Slater: Fury vs. Haye off again! (ang.). fightnews.com, 2013-11-17. [dostęp 2015-03-07].
  24. Wideo: Haye i Briggs imponują sylwetką podczas ważenia. boxingnews.pl, 20 maja 2016. [dostęp 20 maja 2016].

Linki zewnętrzneEdytuj