Otwórz menu główne

Dei Verbum (pol. Słowo Boże) – konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym, jeden z ważniejszych dokumentów soboru watykańskiego II. Została ogłoszona przez papieża Pawła VI 18 listopada 1965 roku przy aprobacie zgromadzenia biskupów (za głosowało 2344, przeciw 6).

Spis treści

TreśćEdytuj

Konstytucja ma następujący układ:

  1. Wstęp
  2. O samym objawieniu
  3. O przekazywaniu Objawienia Bożego
  4. O boskim natchnieniu Pisma Św. i jego interpretacji
  5. O Starym Testamencie
  6. O Nowym Testamencie
  7. O Piśmie Świętym w życiu Kościoła

Pismo święte i Tradycja – przekazywanie Słowa BożegoEdytuj

Konstytucja Dei Verbum mówi o wydarzeniu objawiającego się Boga. Stąd wiele miejsca zajmuje refleksja nad wieloma aspektami Słowa Bożego. Poprzez ogłoszenie Konstytucji, Sobór dał faktycznie aprobatę odnowionemu rozumieniu znaczenia Słowa Bożego w życiu Kościoła i chrześcijan. Ojcowie Soboru wyrazili nadzieję, że Słowo Boże okaże się dla Kościoła źródłem nowej gorliwości duchowej:

 
Jak dzięki częstemu sprawowaniu tajemnicy Eucharystii wzrasta życie Kościoła, tak wzmożona cześć dla Bożego Słowa, które „trwa na wieki” (Iz 40,8; 1P 1,23-25), przyniesie – jak wolno ufać – życiu duchowemu nowy zapał /Dei Verbum 26/.

W Konstytucji Sobór ukazał konieczność zachowania równowagi pomiędzy Pismem Świętym a Tradycją Kościoła w przekazywaniu Słowa Bożego nowym pokoleniom chrześcijan. Zwracano uwagę, że Słowo Boga, jako wydarzenie objawiającego się Boga, jest czymś uprzednim względem słowa pisanego Biblii. Tradycja zaś, dzięki pomocy Ducha Świętego, przekazuje w sposób żywy i wierny to słowo we wspólnotach Kościoła istniejących po zakończeniu objawienia apostolskiego. Razem, Pismo Święte i Tradycja, stanowią nierozerwalną jedność w służbie żywemu Słowu Bożemu:

 
Albowiem Pismo Święte jest słowem Boga utrwalonym na piśmie pod natchnieniem Ducha Bożego; święta zaś Tradycja Słowo Boga powierzone Apostołom przez Chrystusa Pana i Ducha Świętego przekazuje w całości następcom Apostołów, aby w swoim przepowiadaniu oświeceni Duchem prawdy wiernie go strzegli, ukazywali je i szerzyli. (...) Święta Tradycja i Pismo Święte stanowią powierzony Kościołowi jeden święty depozyt Słowa Bożego, na którym opierając się, cały lud święty zjednoczony wokół swoich pasterzy trwa nieustannie w nauce Apostołów, we wspólnocie, w łamaniu chleba i modlitwie (por. Dz 2,42) /Dei Verbum 9-10/.

Konstytucja podkreśliła też, że interpretacja spisanego Słowa Bożego, czyli Biblii, jak również „przekazanego w Tradycji”, została powierzona „samemu tylko żywemu Magisterium Kościoła” (Dei Verbum 10).

Pismo Święte a historia zbawieniaEdytuj

Ważny tematem, na jaki zwrócono uwagę w konstytucji było to, że Pismo Święte jest faktycznie historią zbawienia.

Dokument podkreśla też, że Pismo Święte, a szczególnie Ewangelie, zawierają fakty historyczne:

Święci zaś autorowie napisali cztery Ewangelie, wybierając niektóre z wielu wiadomości przekazanych ustnie lub pisemnie, ujmując pewne rzeczy syntetycznie lub objaśniając, przy uwzględnieniu sytuacji Kościołów, zachowując wreszcie formę przepowiadania, ale zawsze tak, aby nam przekazać szczerą prawdę o Jezusie.
— DV, 19[1]

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Grzybek S.: Pismo św. historią zbawienia. W: Idee przewodnie soborowej Konstytucji o Bożym Objawieniu. Kraków: 1968, s. 89-120.

Linki zewnętrzneEdytuj