Otwórz menu główne

Dewiacja pierwotna – w koncepcji stygmatyzacji akt dewiacyjny naruszający normę społeczną popełniony po raz pierwszy. W niektórych przypadkach może prowadzić pod wpływem kontroli społecznej oraz wymierzonych sankcji do kariery dewiacyjnej, odrzucenia jednostki, jej kontrsocjalizacji, wrostu oczekiwań, że będzie zachowywała się jak dewiant i w rezultacie przyjęcie nowej tożsamości dewianta[1][2].

Według Edwina Lemerta zachowania dewiacyjne są dość powszechne. Jeżeli nie nastąpi „normalizacja” takich czynów, nastąpić może etykietowanie i przejście do dewiacji wtórnej[3], przy czym normalizacja nie dotyczy odejścia od czynów dewiacyjnych, a akceptowanie jednostki i rezygnacja z jej naznaczania jako dewianta[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Sztompka 2002 ↓, s. 413.
  2. Szacka 2003 ↓, s. 172.
  3. Giddens 2004 ↓, s. 231-232.
  4. Siemaszko 1993 ↓, s. 360-362.

BibliografiaEdytuj