Dialekty zachodniolechickie

Dialekty zachodniolechickie – grupa wymarłych dialektów lechickich, używana przez słowiańską ludność Pomorza, Marchii Brandenburskiej, Meklemburgii oraz ziem nad dolną i środkową Łabą. Przy tym dialekty Pomorza Środkowego i Gdańskiego uznawane są zwykle za przejściowe pomiędzy zachodniolechickimi a wschodniolechickimi (tj. wszystkimi tradycyjnymi dialektami języka polskiego poza kaszubskim) i nazywane grupą dialektów środkowolechickich[1][2].

Do dialektów zachodniolechickich należą m.in.:

PrzypisyEdytuj

  1. Karol Dajna, Dialekty polskie, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, Wrocław 1993, str.69
  2. Variationstypologie / Variation Typology: Ein sprachtypologisches Handbuch der europäischen Sprachen in Geschichte und Gegenwart / A Typological Handbook of European Languages, red. Th. Roelcke, Berlin 2003, s. 657.
  3. T. Lehr-Spławiński, O narzeczach Słowian nadbałtyckich, Toruń 1934, s. 7.
  4. M. Jeżowa, Dawne słowiańskie dialekty Meklemburgii, cz. I, s. 105.
  5. T. Lehr-Spławiński, dz. cyt., s. 23.
  6. T. Lehr-Spławiński, dz. cyt., s. 20.
  7. T. Lehr-Spławiński, dz. cyt., s. 22.
  8. T. Lehr-Spławiński, dz. cyt., s. 26.
  9. S. K. Papierkowski, Szczątki języka słowiańskich mieszkańców Starej Marchji i okolic Magdeburga, „Slavia Occidentalis”, T. IX (1930), s. 73 i d.
  10. T. Lehr-Spławiński, dz. cyt., s. 24.