Otwórz menu główne

Didier Cuche

szwajcarski narciarz alpejczyk

Didier Cuche (ur. 16 sierpnia 1974 w Le Pâquier) – szwajcarski narciarz alpejski, wicemistrz olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata oraz wielokrotny zdobywca Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata (w gigancie, supergigancie oraz czterokrotnie w zjeździe).

Didier Cuche
Didier Cuche
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1974
Le Pâquier, Szwajcaria
Klub Chasseral Dombresson
Wzrost 174 cm
Debiut w PŚ 29.12 1993, Bormio
(57. miejsce – zjazd)
Pierwsze punkty w PŚ 16.12 1995, Val Gardena (21. miejsce – zjazd)
Pierwsze podium w PŚ 21.01 1998, Kitzbühel
(1. miejsce – zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
Srebro Nagano 1998 Supergigant
Mistrzostwa świata
Złoto Val d'Isère 2009 Supergigant
Srebro Ga-Pa 2011 Zjazd
Srebro Val d'Isère 2009 Zjazd
Brąz Åre 2007 Gigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2010/2011
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2006/2007
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2007/2008
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2008/2009
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2009/2010
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2006/2007
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2007/2008
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2009/2010
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2010/2011
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2011/2012
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2010/2011
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2006/2007
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2007/2008
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2011/2012
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2002/2003
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2008/2009
Strona internetowa

Spis treści

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Didier Cuche pojawił się w 1993 roku, kiedy wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Montecampione. Zajął tam 35. miejsce w supergigancie oraz dwunaste w zjeździe. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 29 grudnia 1993 roku w Bormio, gdzie zajął 57. miejsce w zjeździe. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył blisko dwa lata później, 16 grudnia 1995 roku w Val Gardena, gdzie zajął 21. miejsce w zjeździe. W sezonie 1995/1996 punktował jeszcze czterokrotnie, zajmując ostatecznie 92. miejsce w klasyfikacji generalnej. W kolejnym sezonie nie startował po tym, jak na treningu we wrześniu 1996 roku złamał kość piszczelową i strzałkową w lewej nodze[1].

Przełom w karierze Szwajcara nastąpił w sezonie 1997/1998. W zawodach pucharowych punktował wielokrotnie, w tym 23 stycznia 1998 roku w Kitzbühel po raz pierwszy stanął na podium, zwyciężając w zjeździe. W zawodach tych wyprzedził dwóch Francuzów: Nicolasa Burtina i Jean-Luca Crétiera. Poza tym dzień później był drugi w zjeździe, 8 marca 1998 roku w Kvitfjell zajął trzecie miejsce w supergigancie, a 13 marca 1998 roku w Crans-Montana ponownie był drugi w biegu zjazdowym. W klasyfikacji generalnej dało mu to ósme miejsce, w klasyfikacji zjazdu był czwarty, a w supergigancie zajął szóste miejsce. W marcu 1998 roku wystartował także na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie wywalczył pierwszy w karierze medal na arenie międzynarodowej. Cuche zajął tam drugie miejsce w supergigancie, przegrywając tylko z Austriakiem Hermannem Maierem. Był to pierwszy w historii medal olimpijski dla Szwajcarii w tej konkurencji. Na tej samej imprezie zajął także ósme miejsce w zjeździe.

Przez trzy kolejne sezony nie odniósł żadnego zwycięstwa w zawodach pucharowych. Na podium stawał czterokrotnie: 12 stycznia 2000 roku w Kitzbühel był trzeci w supergigancie, 12 lutego 2000 roku w St. Anton był drugi w tej konkurencji, 3 marca 2000 roku w Kvitfjell zajął drugie miejsce w zjeździe, a 28 stycznia 2001 roku w Garmisch-Partenkirchen ponownie był trzeci w supergigancie. W tym czasie najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2000/2001, kiedy był dziesiąty w klasyfikacji generalnej i szósty w klasyfikacji supergiganta. W lutym 1999 roku brał udział w mistrzostwach świata w Vail, gdzie był ósmy w supergigancie, a w zjeździe zajął czternaste miejsce. Podczas rozgrywanych dwa lata późnej mistrzostw świata w St. Anton jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce w supergigancie.

Najważniejszym punktem sezonu 2001/2002 były igrzyska olimpijskie w Salt Lake City. Zajął tam czternaste miejsce w zjeździe i dziesiąte w gigancie. Wystartował również w supergigancie, uzyskując najlepszy czas. Cuche został jednak zdyskwalifikowany po tym jak ominął jedną z ostatnich bramek na trasie[2]. W Pucharze Świata ośmiokrotnie stawał na podium, przy czym dwukrotnie zwyciężał: 5 stycznia w Adelboden wygrał giganta, a 7 marca 2002 roku w Altenmarkt był najlepszy w supergigancie. Występy te dały mu trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Austriakiem Stephanem Eberharterem i Kjetilem André Aamodtem z Norwegii. Szwajcar był także drugi za Eberharterem w klasyfikacji zjazdu oraz czwarty w klasyfikacji giganta. Podobne wyniki osiągał w sezonie 2002/2003, który ukończył na piątej pozycji. Na podium stawał cztery razy, w tym 8 grudnia 2002 roku w Beaver Creek zwyciężył w supergigancie. W klasyfikacji tej konkurencji zajął tym razem trzecie miejsce, ulegając jedynie Eberharterowi i Marco Büchelowi z Liechtensteinu. Z mistrzostw świata w Sankt Moritz wrócił jednak bez medalu. Najlepszy wynik uzyskał tam w zjeździe, który ukończył na czwartej pozycji. Walkę o podium przegrał tam ze swym rodakiem, Bruno Kernenem o 0,16 sekundy.

Następne trzy lata Cuche plasował się poza najlepszą dziesiątką klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie trzy razy stawał na podium: 30 stycznia 2004 roku w Garmisch-Partenkirchen wygrał zjazd, 19 grudnia 2004 roku w Alta Badia był trzeci w gigancie, a dwa dni później we Flachau zajął drugie miejsce w tej konkurencji. Najsłabiej prezentował się w sezonie 2005/2006, w którym po raz pierwszy od siedmiu lat Szwajcar nie stanął na podium zawodów PŚ. Znalazł się jednak w reprezentacji Szwajcarii na rozgrywane w lutym 2006 roku igrzyska olimpijskie w Turynie, gdzie zajął dwunaste miejsce w supergigancie i dziewiętnaste w gigancie. Nie wystąpił za to na rozgrywanych rok wcześniej mistrzostwach świata w Bormio, bowiem miesiąc przed imprezą na treningu w Adelboden zerwał więzadła krzyżowe w lewym kolanie i przedwcześnie zakończył sezon[3].

Do światowej czołówki powrócił w sezonie 2006/2007. Na podium stawał siedem razy, w tym 10 marca 2007 roku w Kvitfjell zwyciężył w zjeździe. Z pozostałych miejsc na podium jeszcze pięć wywalczył w zjeździe, a jedno w supergigancie. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej był trzeci za Norwegiem Akselem Lundem Svindalem i Austriakiem Benjaminem Raichem. Ponadto w klasyfikacji supergiganta zajął drugie miejsce, a w zjeździe wywalczył pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę. W lutym 2007 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Åre, gdzie zdobył brązowy medal w gigancie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Svindal oraz kolejny Szwajcar, Daniel Albrecht. Na tej samej imprezie był także szósty w zjeździe i czwarty w supergigancie, w którym walkę o medal przegrał z Bruno Kernenem o 0,01 sekundy.

Przez kolejne trzy sezony zajmował trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. W każdym roku przynajmniej sześciokrotnie stawał na podium, odnosząc jednocześnie osiem zwycięstw: 14 grudnia 2007 roku w Val Gardena i 22 stycznia 2010 roku w Kitzbühel wygrywał supergiganta, 21 lutego w Sestriere i 25 października 2009 roku w Sölden zwyciężał w gigancie, a 19 stycznia 2008 roku w Kitzbühel, 28 listopada 2009 roku w Lake Louise, 23 stycznia 2010 roku w Kitzbühel oraz 6 marca 2010 roku w Kvitfjell był najlepszy w biegu zjazdowym. Dzięki temu w sezonach 2007/2008 i 2009/2010 zdobywał Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji zjazdu, a w sezonie 2008/2009 zwyciężył w klasyfikacji giganta. Był ponadto drugi w klasyfikacji supergiganta w sezonie 2007/2008, przegrywając tylko z Hannesem Reicheltem. W 2009 roku osiągnął jeden z największych sukcesów, zdobywając złoty medal supergigancie podczas mistrzostw świata w Val d'Isère. Na tych samych mistrzostwach wywalczył także srebrny medal w zjeździe, w którym lepszy o 0,04 sekundy był Kanadyjczyk John Kucera. Cuche wystąpił także na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Vancouver, jednak nie zdobył medalu. Zajął tam kolejno szóste miejsce w zjeździe, dziesiąte w supergigancie oraz czternaste w gigancie.

Najlepsze wyniki w rywalizacji pucharowej osiągnął w sezonie 2010/2011, który ukończył na drugiej pozycji za Chorwatem Ivicą Kosteliciem. Szwajcar na podium plasował się sześć razy, zwyciężając trzykrotnie: 22 stycznia w Kitzbühel i 29 stycznia w Chamonix był najlepszy w zjeździe, a 13 marca 2011 roku w Kvitfjell triumfował w supergigancie. W efekcie zdobył Małe Kryształowe Kule w klasyfikacjach obu tych konkurencji, a w gigancie zajął dziewiąte miejsce. W 2011 roku wystąpił także na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen, gdzie wywalczył srebrny medal w zjeździe. Rozdzielił tam na podium Kanadyjczyka Erika Guaya oraz Włocha Christofa Innerhofera. Trzy dni wcześniej Szwajcar zajął czwarte miejsce w supergigancie, przegrywając walkę o medal z Kosteliciem. W kolejnym sezonie kolejne siedem razy stawał na podium, wygrywając zjazdy 26 listopada w Lake Louise, 21 stycznia w Kitzbühel i 28 stycznia w Garmisch-Partenkirchen oraz supergiganta 24 lutego 2012 roku w Crans-Montana. Ostatnie podium w zawodach Pucharu Świata wywalczył 25 lutego 2012 roku Crans-Montana, gdzie był drugi w supergigancie. Karierę zakończył 17 marca 2012 podczas zawodów Pucharu Świata w austriackim Schladming, zjeżdżając na drewnianych nartach i stroju narciarskim, pochodzącym sprzed II wojny światowej. Przejazd zakończył charakterystyczną sztuczką, polegającą na wypięciu jednej narty, podrzuceniu jej nogą w powietrze, a następnie złapaniu jej jedną ręką[4].

Didier Cuche dziewięciokrotnie zdobywał mistrzostwo Szwajcarii, zwyciężając w supergigancie w latach 1998, 2003, 2007 i 2008, zjeździe w latach 1998, 2006 i 2011 oraz slalomie gigancie w latach 2002 i 2009. Był ponadto wybierany Szwajcarem 2011 roku oraz Sportowcem Roku w Szwajcarii w latach 2009 i 2011[5].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
8. 13 lutego 1998   Nagano Zjazd 1:50,11 min +0,80 s   Jean-Luc Crétier
2.  16 lutego 1998   Nagano Supergigant 1:34,82 min +0,61 s   Hermann Maier
14. 10 lutego 2002   Salt Lake City Zjazd 1:39,13 min +1,63 s   Fritz Strobl
DSQ 16 lutego 2002   Salt Lake City Supergigant 1:21,58 min -   Kjetil André Aamodt
10. 21 lutego 2002   Salt Lake City Gigant 2:23,28 min +1,72 s   Stephan Eberharter
12. 18 lutego 2006   Turyn Supergigant 1:30,65 min +0,85 s   Kjetil André Aamodt
19. 20 lutego 2006   Turyn Gigant 2:35,00 min +4,33 s   Benjamin Raich
6. 15 lutego 2010   Vancouver Zjazd 1:54,31 min +0,36 s   Didier Défago
10. 19 lutego 2010   Vancouver Supergigant 1:30,34 min +0,72 s   Aksel Lund Svindal
14. 23 lutego 2010   Vancouver Gigant 2:37,83 min +1,62 s   Carlo Janka

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
8. 2 lutego 1999   Vail/Beaver Creek Supergigant 1:14,53 min +0,84 s   Lasse Kjus
  Hermann Maier
14. 6 lutego 1999   Vail/Beaver Creek Zjazd 1:40,60 min +2,20 s   Hermann Maier
5. 30 stycznia 2001   St. Anton Supergigant 1:21,46 min +0,39 s   Daron Rahlves
DNF1 7 Lutego 2001   St. Anton Zjazd 1:38,74 min -   Hannes Trinkl
16. 8 lutego 2001   St. Anton Gigant 2:23,80 min +5,46 s   Michael von Grünigen
11. 2 lutego 2003   Sankt Moritz Supergigant 1:38,80 min +3,17 s   Stephan Eberharter
4. 8 lutego 2003   Sankt Moritz Zjazd 1:43,54 min +1,13 s   Michael Walchhofer
12. 12 lutego 2003   Sankt Moritz Gigant 2:45,93 min +1,30 s   Bode Miller
4. 6 lutego 2007   Åre Supergigant 1:14,30 min +0,63 s   Patrick Staudacher
6. 11 lutego 2007   Åre Zjazd 1:44,68 min +1,01 s   Aksel Lund Svindal
3.  14 lutego 2007   Åre Gigant 2:19,64 min +0,92 s   Aksel Lund Svindal
1.  4 lutego 2009   Val d'Isère Supergigant 1:19,41 min - -
2.  7 lutego 2009   Val d'Isère Zjazd 2:07,01 min +0,04 s   John Kucera
6. 13 lutego 2009   Val d'Isère Gigant 2:18,82 min +1,69 s   Carlo Janka
4. 9 lutego 2011   Ga-Pa Supergigant 1:38,31 min +1,03 s   Christof Innerhofer
2.  12 lutego 2011   Ga-Pa Zjazd 1:58,41 min +0,32 s   Erik Guay
8. 18 lutego 2011   Ga-Pa Gigant 2:10,56 min +0,93 s   Ted Ligety

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
35. 2 marca 1993   Montecampione Supergigant 1:38,79 min +3,44 s   Massimiliano Iezza
12. 4 marca 1993   Montecampione Zjazd 1:28,27 min +1,44 s   Gaëtan Llorach

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Kitzbühel23 stycznia 1998 (zjazd)
  2.   Adelboden5 stycznia 2002 (gigant)
  3.   Altenmarkt7 marca 2002 (supergigant)
  4.   Beaver Creek8 grudnia 2002 (supergigant)
  5.   Garmisch-Partenkirchen30 stycznia 2004 (zjazd)
  6.   Kvitfjell10 marca 2007 (zjazd)
  7.   Val Gardena14 grudnia 2007 (supergigant)
  8.   Kitzbühel19 stycznia 2008 (zjazd)
  9.   Sestriere21 lutego 2009 (gigant)
  10.   Sölden25 października 2009 (gigant)
  11.   Lake Louise28 listopada 2009 (zjazd)
  12.   Kitzbühel22 stycznia 2010 (supergigant)
  13.   Kitzbühel23 stycznia 2010 (zjazd)
  14.   Kvitfjell6 marca 2010 (zjazd)
  15.   Kitzbühel22 stycznia 2011 (zjazd)
  16.   Chamonix29 stycznia 2011 (zjazd)
  17.   Kvitfjell13 marca 2011 (supergigant)
  18.   Lake Louise26 listopada 2011 (zjazd)
  19.   Kitzbühel21 stycznia 2012 (zjazd)
  20.   Garmisch-Partenkirchen28 stycznia 2012 (zjazd)
  21.   Crans-Montana24 lutego 2012 (supergigant)

Pozostałe miejsca na podium w zawodachEdytuj

  1.   Kitzbühel24 stycznia 1998 (zjazd) – 2. miejsce
  2.   Kvitfjell8 marca 1998 (supergigant) – 3. miejsce
  3.   Crans-Montana13 marca 1998 (zjazd) – 2. miejsce
  4.   Kitzbühel21 stycznia 2000 (supergigant) – 3. miejsce
  5.   St. Anton12 lutego 2000 (supergigant) – 2. miejsce
  6.   Kvitfjell3 marca 2000 (zjazd) – 2. miejsce
  7.   Garmisch-Partenkirchen21 stycznia 2001 (supergigant) – 3. miejsce
  8.   Val d'Isère7 grudnia 2001 (supergigant) – 2. miejsce
  9.   Kranjska Gora21 grudnia 2001 (gigant) – 3. miejsce
  10.   Kitzbühel18 stycznia 2002 (supergigant) – 3. miejsce
  11.   Garmisch-Partenkirchen26 stycznia 2002 (supergigant) – 2. miejsce
  12.   Garmisch-Partenkirchen27 stycznia 2002 (supergigant) – 2. miejsce
  13.   Sankt Moritz3 lutego 2002 (gigant) – 2. miejsce
  14.   Lake Louise1 grudnia 2002 (supergigant) – 3. miejsce
  15.   Kitzbühel25 stycznia 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  16.   Garmisch-Partenkirchen22 lutego 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  17.   Alta Badia19 grudnia 2004 (gigant) – 3. miejsce
  18.   Flachau21 grudnia 2004 (gigant) – 2. miejsce
  19.   Beaver Creek1 grudnia 2006 (zjazd) – 2. miejsce
  20.   Val Gardena16 grudnia 2006 (zjazd) – 2. miejsce
  21.   Bormio28 grudnia 2006 (zjazd) – 2. miejsce
  22.   Wengen13 stycznia 2007 (zjazd) – 2. miejsce
  23.   Garmisch-Partenkirchen24 lutego 2007 (zjazd) – 3. miejsce
  24.   Kvitfjell11 marca 2007 (supergigant) – 3. miejsce
  25.   Lake Louise25 listopada 2007 (supergigant) – 3. miejsce
  26.   Beaver Creek30 listopada 2007 (zjazd) – 3. miejsce
  27.   Beaver Creek2 grudnia 2007 (gigant) – 3. miejsce
  28.   Val Gardena15 grudnia 2007 (zjazd) – 2. miejsce
  29.   Wengen13 stycznia 2008 (zjazd) – 2. miejsce
  30.   Kitzbühel18 stycznia 2008 (supergigant) – 3. miejsce
  31.   Chamonix26 stycznia 2008 (zjazd) – 2. miejsce
  32.   Whistler23 lutego 2008 (gigant) – 2. miejsce
  33.   Kvitfjell1 marca 2008 (zjazd) – 2. miejsce
  34.   Kvitfjell2 marca 2008 (supergigant) – 3. miejsce
  35.   Sölden26 października 2008 (gigant) – 2. miejsce
  36.   Lake Louise30 listopada 2008 (supergigant) – 3. miejsce
  37.   Kranjska Gora28 lutego 2009 (gigant) – 2. miejsce
  38.   Åre11 marca 2009 (zjazd) – 2. miejsce
  39.   Åre13 marca 2009 (gigant) – 3. miejsce
  40.   Beaver Creek5 grudnia 2009 (zjazd) – 2.miejsce
  41.   Beaver Creek4 grudnia 2010 (supergigant) – 3. miejsce
  42.   Val Gardena18 grudnia 2010 (zjazd) – 3. miejsce
  43.   Wengen15 stycznia 2011 (zjazd) – 2.miejsce
  44.   Lake Louise27 listopada 2011 (supergigant) – 2.miejsce
  45.   Chamonix3 lutego 2012 (zjazd) – 3.miejsce
  46.   Crans-Montana25 lutego 2012 (supergigant) – 3.miejsce
  • W sumie (21 zwycięstw, 26 drugich i 20 trzecich miejsc)

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj