Diecezja warszawska (Kościół Polskokatolicki w RP)

Diecezja warszawska – jedna z trzech diecezji Kościoła Polskokatolickiego w RP, ze stolicą w Warszawie.

Diecezja warszawska
ilustracja
Państwo

 Polska

Siedziba

Warszawa
ul. Wilcza 31 lok. 16c 00-544 Warszawa

Data powołania

23 marca 1961

Wyznanie

starokatolickie

Kościół

Polskokatolicki

Katedra diecezjalna

Świętego Ducha w Warszawie

Biskup diecezjalny

bp dr Andrzej Gontarek

Biskup pomocniczy

bp Henryk Dąbrowski

Dane statystyczne (2020[1])
Liczba wiernych
• odsetek wiernych

6323
35,1%

Liczba kapłanów

48

Liczba dekanatów

5

Liczba parafii

31

Mapa
Strona internetowa

Historia

edytuj

Pierwsze parafie Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego (PNKK) na obecnym obszarze diecezji warszawskiej (północny wschód kraju) powstały ok. 1925 na terenie Kujaw (Bydgoszcz, Grudziądz) i centralnej Lubelszczyzny (Piaski, Gorzków). Od momentu powstania pierwszej parafii PNKK w Polsce w 1921, aż do 1961 nie istniał praktycznie żaden podział Kościoła na struktury wyższego rzędu (diecezje).

Po II wojnie światowej kilkakrotnie zmieniała się struktura administracyjna Kościoła Polskokatolickiego w PRL (do 1951: Polski Narodowy Kościół Katolicki), według spisu przedłożonego przez Kościół władzom w 1945 Kościół podzielony był na 6 okręgów: warszawski, kielecki, chełmski, lubelski, małopolski i wielkopolski. W 1951 nastąpiła likwidacja okręgów, a w ich miejsce zawiązano dekanaty tj. warszawski, kielecki, krakowski, wrocławski, bydgoski, lubelski i chełmski. W 1952 dekanat warszawski przemianowano na centralny, krakowski na małopolski, bydgoski na pomorski, a wrocławski na śląski. W 1954 przeprowadzono centralizację struktury administracyjnej Kościoła Polskokatolickiego w PRL dzieląc sam Kościół na cztery dekanaty: centralny, lubelski, śląsko-małopolski i pomorski. Rok 1957 przyniósł kolejną reformę administracyjną, powrócono do podziału na 7 dekanatów, rok później było ich już tylko 6: centralny, lubelski, chełmski, krakowski oraz wrocławski.

Kiedy wydawało się, że powyższy podział przetrwa dłuższy czas, postanowiono na nowo ulepszyć strukturę administracyjną Kościoła Polskokatolickiego w PRL. Decyzja w tej sprawie zapadła pod koniec 1959, natomiast weszła w życie na początku kolejnego, kiedy bp Maksymilian Rode powiadomił księży o nowym podziale administracyjnym na 11 dekanatów. W 1961 na mocy dekretu wydanego 23 marca bp Rode doprowadził do utworzenia trzech jednostek wyższego rzędu tj. diecezji. Archidiecezja warszawska składała się z dekanatów: warszawskiego, lubelskiego, zamojskiego, bydgoskiego i gdańskiego. W sumie, w diecezji warszawskiej było 5 dekanatów i 29 parafii. W latach 1975-1989 diecezja liczyła 37 parafii.

W latach 1966-1996 ordynariuszem diecezji był bp dr hc. Tadeusz Majewski, jego następcą został w 1996 bp prof. dr hab. Wiktor Wysoczański, który formalnie złączył funkcję biskupa-zwierzchnika Kościoła Polskokatolickiego w RP i ordynariusza diecezji warszawskiej Kościoła Polskokatolickiego w RP - co oznacza w praktyce, że biskup warszawski jest jednocześnie zwierzchnikiem Kościoła.

Ordynariusze

edytuj
1961–1965 – ks. inf. dr Antoni Naumczyk
1966–1996 – bp dr hc. Tadeusz Majewski
1996–2023 – bp prof. dr hab. Wiktor Wysoczański
2023–nadal – bp dr Andrzej Gontarek

Podział administracyjny

edytuj

Diecezja dzieli się na dekanaty:

Kościołem o wyższym statusie jest:

Na terenie diecezji znajduje się:

Dane teleadresowe

edytuj
  • Kuria Biskupia Diecezji warszawskiej
  • ul. Wilcza 31 lok. 16c
  • 00-544 Warszawa

Zobacz też

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Dominik Rozkrut i inni, Rocznik Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa: GUS, 2021, s. 201, ISSN 1506-0632.

Bibliografia

edytuj
  • Konrad Białecki, Kościół Narodowy w Polsce w latach 1944-1965, Poznań 2003, s. 114-123